2009.02.21 [SF] ...IMPOSSIBLE... END [JK] <<21:07
[Short Fiction]: >>>>>>> Impossible <<<<<<<
Act: [Akanishi Jin] X [Kamenashi Kazuya]
Author: K.U.Karen
………………………………………………..
Chapter~END
...แล้วทำไมเพิ่งมารู้ใจตัวเองล่ะ....
คำถามที่อยู่ๆมันก็ผุดขึ้นมาในสมอง คาซึยะค่อยๆหลับตาลง รับสัมผัสอันอบอุ่นที่จินหยิบยื่นให้...ลองใช้หัวใจมองความรู้สึกลึกๆของตัวเอง ..
ตลอดเวลามานี่ เฝ้าหลอกตัวเองร่ำไป ว่าจินคือคนที่ ตนเกลียด และ หมั่นไส้เป็นที่สุด ... แต่ความจริงไม่ใช่เพราะสิ่งเรานั้นหรอกหรอ ที่ตนตั้งแง่ขึ้นมาเพียงเพราะส่วนลึกของจิตใจก็แอบสนใจจินเช่นกัน ...
แสดงว่าที่ผ่านมา ไม่เคยรู้ใจตัวเองเลยสักครั้งนะสิ ...
นึกถึงวันวานเก่าๆ ภาพหลายๆอย่างไล่เวียนเข้ามาในหัว ...
ทุกครั้งที่ได้ยินนักเรียนชายหน้าสวย หรือนักเรียนหญิงต่างโรงเรียน ซุบซิบพูดคุยกันเรื่องจิน ทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิด ... ถ้านั่นไม่ใช่ อารมณ์ที่ตนหึง ... อารมณ์ที่ตนมักจะคิดว่า หมั่นไส้ แต่กลับไม่ใช่เลย...
หรือ..
ทุกครั้งที่บังเอิญสบตาจินเข้า ต้องรีบหันหน้าหนีเพียงเพราะคิดว่าเกลียดขี้หน้า แต่หัวใจมันกลับเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ...
แค่เหตุผลทั้งหมดนี้ ก็พอจะทำให้รู้ว่า ส่วนลึกในจิตใจเรา ก็รักจินเช่นกัน ...
ดวงตาคู่สวยลืมขึ้นสบเข้ากับจินอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มละจูบออกมา ... ใบหน้าขาวสวยแดงกล่ำอย่างห้ามไม่ได้เหมือนรู้ความหมายของสายตาคมกล้า และ ความรู้สึกแท้จริงของตน ..
“คาซึยะ” จินเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆ คนหน้าแดงก้มหน้าลงมองแค่ระดับอก ... ทำไมนะหัวใจมันเต้นแรงหนักเข้าๆ จนบีบอัดอย่างทรมาน ... เพียงเพราะแค่ อยากเอื้นเอ่ยคำนั้นให้จินรู้เหมือนกัน แต่มันก็ยากเกินไป สำหรับคนอย่างคาเมะ ..... เพียงเพราะว่า อาย!
“คาซึยะ” ... จินเอ่ยเรียกอีกครั้ง แต่อีกคนยังคงเหมือนเดิม .............เงียบ.............และก้มหน้าก้มตา
ร่างสูงรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างมาก เบือนหน้าไปทิศทางอื่น คาซึยะไม่ทันเห็นสายตาที่มันหมดแรงลง ... แววตาที่รู้สึกผิดหวัง กำลังท้อแท้ ...
“ฉันขอโทษ” จินกล่าวออกมา พร้อมกับกำลังเดินถอยหลังมาหนึ่งก้าว คาซึยะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม และเห็นว่าจินกำลังมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ตน
“ฉันขอโทษ ... ถ้าความรักของฉันมันทำให้นายลำบากใจ” รู้สึกหัวใจถูกคลายตัวและบีบอัดอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเริ่มเบาโหว่งเหมือนลอยอยู่ในอวกาศ ...นายหมายความว่าอะไร ....
“ฉันจะไม่ฝืนต่อไป และไม่ทำให้ลำบากใจอีก ... ขอโทษจริง” ชายหนุ่มหันหลังให้ มือเรียวสวยยื่นออกไป ปากบางกำลังเม้มแน่น จะเปล่งคำพูดออกมาแต่รู้สึกจุกอยู่ในลำคอ ... เพราะก้อนสะอื้นภายใน
“ต่อไป ฉันจะไม่มาให้นายเจอ จนนึกรำคาญอีก” จินกล่าวครั้งสุดท้าย สายตาคมเหล่มองด้านข้าง ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว....
“จิน” ... เสียงเรียกพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา ... แต่จินไม่ได้ยินมันแล้ว
ทำไม.....ทำไมถึงถอดใจง่ายอย่างนั้นล่ะจิน ทั้งที่ฉันแน่ใจกับความรู้สึกของตัวเองแล้ว .....ทั้งที่ฉันกำลังจะบอกให้นายรู้ .... ทำไม อากานิชิ คนที่เคยบอกให้ฉันรู้ ... จะตามหาหัวใจฉัน ....... เขาคนนั้นอยู่ไหนกัน
................ ไม่ว่ายังไง ไม่ว่านายจะเดินหนีฉันไป .......ฉันจะตามนาย ให้เจอ อากานิชิ ...........
บางครั้ง เรื่องที่เราคิดว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ .... มันก็สามารถทำให้เป็นไปได้ ถ้าเราต้องการ
.
.
.
“ยูคุง ... ยามะว่าช่วงนี้คาเมะจังแปลกๆไปล่ะ” เท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดอยู่กับที่ ทันทีที่ได้ยินเสียงของเพื่อนรัก คาเมะกำลังเดินวนหาจินรอบโรงเรียน ถ้าหากไม่ได้ยินเสียงของยามะเข้า เขาคงจะเดินต่อไปเรื่อยๆ
การแอบฟัง บ้างครั้งก็อาจทำให้เราได้รู้อะไรขึ้นมาบ้าง ...
“หือ...ยังไงหรอยามะจัง” ยูอิจิ จับหัวทุยๆของคนรักลูบผมเบาๆอย่างเอ็นดู รักใคร่
“ยังไงล่ะ...นั่นสิ ยามะจังว่า ช่วงนี้คาเมะก็เหม่อบ่อยชอบกล ... ไม่รู้สิ แล้วจินคุงเป็นยังไงบ้างล่ะ” คนน่ารักถามกลับ พร้อมรอยยิ้มบางๆ
“ก็กระตือรือร้นตามหารักของมันน่ะแหละ ... แต่ถ้าไม่ใช่ยามะ ไอจินมันก็คงไม่สมหวังและกล้าขึ้นมาหรอก” โยกหัวคนรักเบาๆ ก่อนจะให้ซบอยู่ที่ไหล่ของตน
“แต่ยามะก็รู้สึกผิดเหมือนกันนะ...ถึงจะไม่มากก็เถอะ”
“โธ่ ยูก็นึกว่าจะมากสะอีก” ..... - -*
“ถ้าไม่ใช่ยามะใส่ยาลงไปในเครื่องดื่มคาเมะ ที่เป็นคนคออ่อนอยู่แล้วล่ะก็.... เรื่องมันคงไม่เป็นอย่างนี้หรอก” ยูอิจิยังคงสาธยายต่อไป ยามะพะยักหน้างึกงักเห็นด้วย
............................. อย่างนี้เองหรอกหรอ ยามะจัง .............................
ความจริงที่มันถูกเปิดเผย ร่างบางหน้าแดงด้วยอารมณ์ที่รู้สึกจะร้อนขึ้น เสียงเหยียบใบไม่ดังกร่อบ...ทำให้คนที่กำลังสวีทสะดุ้งผละออกจากกันมองบุคคลผู้มาใหม่
“คาเมะ!” ยามะร้องอย่างตกใจ ปากอิ่มตึงกำลังเม้มเข้าหากัน ใจมันสั่นๆหวิวชอบกล
“สนุกนักหรือไงยามะ ... กับการเล่นกับความรู้สึกคนอื่นอย่างนี้น่ะ” คาเมะตะคอกใส่อย่างเหลืออด กำมือแน่นใบหน้ากำแดงไปจนถึงใบหู
“ใจเย็นๆนะ คาเมะจัง”
เงียบไปเลยนาย!!” พ่อโคอาล่าหนุ่มเม้มปากสนิท หุบเราริมฝีปากล่างห้อยๆเอาไปจนสุด...คาเมะโหด น่ากลัวฉิบ!
“ยามะขอโทษ...ยามะก็แค่อยากให้เพื่อนสมหวัง”
“แล้วเขาทำกันอย่างนี้หรอ?!!” ร่างบางสวนกลับทันควัน ทำให้อีกคนถึงกับสะดุ้งสั่น รีบเอื้อมมือมาคว้าแขนเพื่อนเอาไว้ น้ำตาก็พาลจะไหล ...ไม่เอานะ ถ้าคาเมะโกรธ แล้วยามะจะทำยังไง
“รู้ไหมว่าคาเมะต้องรู้สึกยังไง .. ยามะเข้าใจบ้างไหม”
“ขอโทษ อย่าโกรธเรานะคาเมะ...เรา ฮึ่ก...เราไม่ได้ตั้งใจ” ..............ไม่ได้ตั้งใจแล้วทำทำไม ......... คาเมะอยากตะโกนกลับ แต่คำพูนั่นก็กลืนลงคอไป ... มือบางแกะมือเพื่อนออกช้าๆ ก่อนจะหันหลังให้
“คาเมะ..” เสียงเล็กเอ่ยเรียกเบาๆ พร้อมแสงสะอื้น ...
“ฉันไม่ได้โกรธนายสักหน่อยโทโมะ ใครเขาโกรธนายกัน” ร่างบางตอบก้มหน้านิ่งมองพื้นหญ้า .... ยูอิจิและยามะหันหน้ามองกัน ก่อนจะมองกลับไปที่คาเมะอีก
“แล้ว...แล้วนายพูดอย่างนั้นกับฉันทำไมคาเมะ .. ตะคอกใส่ฉันทำไม...ฮึ่ก..” ยามะเอ่ยถาม ร่างบางเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบทั้งที่ยังหันหลังอยู่
“ฉันอายน่ำสิ ที่นายใช้แผนบ้าๆแบบนั้น ...... แผนอื่นมันไม่มีแล้วหรือไงล่ะ ยามะก็!!”
“.................O_O”……….”
.
.
............................... เตรียมพบกับแขกรับเชิญพิเศษ กับ SK เรดิโอตอนพักกลางวันนี้ ... คาเมนาชิ คาซึยะ กับการเปิดเผยความรู้สึกของตนที่ไม่เคยบอกใครมาก่อน ...........................
หัวข้อประกาศในเช้าวันนี้ใหญ่คับบอร์ดและเป็นจุดสนใจของคนทั้งโงเรียน ผู้คนมากมายที่เข้ามาพบข่าวนี้ จำต้องหยุดเดินและให้ความสนใจกับมัน ...รวมทั้งชายหนุ่ม หน้าตาดีที่ตอนนี้ กำลังเก๊กขรึม ซญึมสุดๆ .... อย่างอากานิชิ จิน
“อย่าลืมอยู่รอฟังนะเว้ย!!” เสียงร้องทักจากด้านหลังดังขึ้น จินหันไปมองก็พบเพื่อนรักหน้าหมียืนอยู่
“ทำไมว่ะ....เมื่อไหร่เขาจะรับความรู้สึกกูสักที ไอยู กูเหนื่อยแล้วนะ” บ่นพึมพำให้อีกคนรับรู้ คนบ่นก็กำลังก้มหน้าหงอยเหมือนลุกหมาคอตก
“ตอบกูหน่อยสิว่ะ ไอยู” พอหันหลังกลับมา........ชายหนุ่มต้องอ้าปากค้าง ....เพราะตนกำลังคุยอยู่คนเดียว ..
..............โธ่!! .........ไอเพื่อนเวร ให้กูยืนคุยคนเดียวกับผีไปได้ ............. หึ!
.
.
พักกลางวัน .... เวลามันช่างผ่านไปรวดเร็ว ตลอดเวลาเรียนจินแทบไม่ด้มองหน้าคาเมะเลยด้วยซ้ำ และคาเมะเองก็ไม่ได้มองมาที่เขาเช่นกัน ......... รู้ไหมว่ามันหดหู่ใจสักแค่ไหน
ตอนนี้เสียงอื้ออึงเต็มโรงอาหารไปหมด เพราะคนที่มันดูแน่นขนัดตา ... จินกำลังอยู่ตรงจุดเดิม ... จุดที่ตนเคยมองคาเมะลงมา .........
ใช่!! ............เขากำลังนั่งอยู่ที่โรงอาหาร และที่เดียวกับที่คาเมะนั่งเมื่อวันที่เขาเป็นแขกพิเศษกับ SK เรดิโอ ...
ข้างๆก็เป็นคู่รักหวานชื่นที่นั่งผูกขาดสนทนาเพียงสองคน .... ยามะ และ ยูอิจิ
“อ่ะแฮ่มๆๆ” เสียงกระแอมไอดังลอดไมโครโฟนมา เสียงในโรงอาหารและห้องส่งที่มีหนุ่มบึกบึนหลายๆคนยืนอออยู่ เงียบลงทันที ... โคยาม่าส่งรอยยิ้มหวานตาตี่ไปให้ก่อนจะกล่าวทักทายตามประสาดีเจที่ทำหน้าที่ดีเสมอ ..
ไม่เหมือนไอเพื่อนโย่งที่ ไม่ว่าจะกี่ครั้ง มันก็จะนั่งเป็นสากกระเบือยิ้มได้ ... ตลอดเวลา - -*
“สวัสดีครับทุกคน ... วันนี้เรากลับมาพบกับ เอสเคเรดิโออีกครั้ง กับแขกพิเศษที่พวกคุณก็รู้กันแล้วว่าใคร........ขอต้อนรับ คาเมนาชิ คาซึยะครับ” ...
...............คาเมะ จางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ....... ฮู้เร้ๆ~!!!...........
เสียงกรี๊ดเชียร์ของพวกชายหนุ่มบึกบึนหน้าห้องส่ง และในโรงอาหารดังขึ้น คาซึยะส่งยิ้มให้ทุกคนในโรงอาหาร และไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มให้กับ คนที่กำลังเขี่ยข้าวเล่น ด้วยเหมือนกัน
รู้สึกไหมว่าท่าทางแบบนั้นมันคุ้นๆอยู่นะ ....
“สวัสดี ... จิน”
“เคร้ง~~!!” เสียงช้อนตกลงกระทบกับจาน ... จินกำลังเบิกตาโตขึ้น แต่ยังไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมอง ... ภาพเหตุการณ์เมื่อสี่วันก่อน ย้อนกลับมา ....
“ครับ วันนี้คาเมนาชิคุง มีเรื่องอยากจะเปิดเผยกับพวกเราชาวเอสเค ไม่ทราบว่า จะพอบอกได้ไหมครับว่าเป็นเรื่องอะไร” โคยาม่ายิ่งคำถามใส่ ..
คาเมะฉีกยิ้ม ก่อนจะพะยักหน้าให้ ดวงตาเรียวสวยยังคงจับจ้องอยู่ที่จินตามเดิม ...
“สองเรื่องฮะ...คาเมะจังมีความลับและความในใจมาบอก เพื่อคน พิเศษ” ... ร่างบางเน้นย้ำเป็นพิเศษที่คำนั้น รอยยิ้มบางๆยังคงส่งให้ทุกๆคนได้รับรู้
“ว้าว....อยากรู้จังเลยว่าใครคือคนพิเศษคาเมนาชิคุง” โคยาม่าพูดพร้อมกับยิ้มตาหยี
“กำลังจะบอกเดี๋ยวนี้หละฮะ” ... ทุกคนกำลังตั้งใจด้วยเสียงที่เงียบลง รอคอยฟังเรื่องราวที่คาซึยะกำลังจะพูด
“ยามะจัง ... “ ยามะพีหยุดคุยกับยูอิจิทันที หันไปโบกมือให้เพื่อนรัก พร้อมกับยกนิ้วให้ เป็นสัญญาณ..
“ขอบคุณนะกับวันนั้นที่ทำให้เรากับเขา ... ลงเอยกัน ถึงแม้ว่าเรา จะเจ็บตัวไปหน่อยก็เหอะ……..เรารู้แล้วล่ะยามะ .........ถึงไม่มีไอนั่นก็ทำได้................!!!” ฮ่าๆๆ....ยามะพีกำลังหัวเราะ ... คาเมะกำลังฉีกยิ้ม ... ยูอิจิกำลังยืดอก ...คนทั้งโรงอาหารกำลังมองหน้ากัน ..................ส่วนจิน ..............กำลัง อึ้งอย่างแรง!!
“ถ้าวันนั้นเรากับเขาไม่ได้ลงเอยแบบนั้น เราก็คงไม่รู้จักตัวเอง ...........ขอบคุณจริงๆเลยนะ ยามะจัง” คาเมะกล่าวพร้อมใบหน้าแดงๆที่ฉายขึ้น ...
“เอ่อ .. ที่คาเมนาชิคุงพูดหมายความว่า...” โคยาม่ากำลังระล่ำระลักถาม ผิดกับอีกคนที่กำลังยิ้มเป็นแท่นหินตรงๆที่สามารถสร้างยิ้มได้ ..........จุนโนะสุเกะนั่นเอง .....ที่ไม่เคยรู้สึกหรือรับรู้กับอะไร (สรุปแล้ว แกเป็นอะไร?)
“อย่างที่ทุกคนกำลังคิดน่ะแหละฮะ” คาเมะตอบพร้อมรอยยิ้ม(อีกแล้ว)
“ผมก็ได้พูดเรื่องของผมไปแล้วเรื่องนึง .. อีกเรื่อง คนพิเศษที่ผมเพิ่งค้นพบ...คนที่ผมเพิ่งจะรู้ใจตัวเองว่า .. รักเขา .. รักมากสะด้วย” ถึงตรงนี้เสียงหือ อื้ออึงก็ดังขึ้น เพราะการกระซุบกระซิบ และสายตาบางส่วนที่จ้องมองมาที่จิน
“เขาเป็นคนที่อ่อนแอจริงๆ ... ทั้งที่เพิ่งบอกออกไป จะตามหัวใจของผมแต่กลับถอยหลังทั้งที่ยังไม่ได้รู้อะไรเลย และตีโพยตีพายไปสะหมด” ... พอจะรู้แล้วว่าใคร ... จินเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองไปยังห้องส่ง ... คาซึยะกำลังมองมาที่เขา ..... ใจของจินกำลังเต้นแรงขึ้น อย่างควบคุมไม่ได้ ...
บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นเขารู้ดี ...
“อากานิชิ จิน” คาซึยะเอ่อยชื่อของเขาก่อนจะยิ้มบางๆ ........เสียงในโรงอาหารเงียบกริบลง ทุกสายจับจ้องที่คาเมะแทนจิน
“ฉันก็รักนาย .....” คาเมะพูดออกมา ... จินลุกขึ้นยืนก่อนจะผุนผันออกไป ...
ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองตามจิน .............ทำไมกัน จะหนีไปไหนอีกล่ะ ทั้งที่บอกไปแล้นะ ... ทุกคนในโรงอาหารก็เช่นกัน กำลังมองจิน .... มองไปตามทางที่ชายหนุ่มวิ่งไป
.................ปัง!!............ เสียงประตูห้องส่งภายนอกดังขึ้น นักเรียนหนุ่มบึกบึนหลายคนหลีกทางให้ผู้มาเยือน ..
จินเดินผ่านยวงนั่นเข้ามา หาคาเมะ คายาม่าลุกขึ้นยืนพร้อมกับจุนโนะที่ลุกขึ้นเช่นกัน เดินไปหลบอยู่มุมห้องส่ง...
“จิน..”
“ใช่...ฉันเอง คาซึยะ” ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาก่อนจะสวมกอดคาซึยะเอาไว้ ... เป็นภาพที่ทุกคนในโรงอาหารเห็นกันทั่ว ...
ยามะพีและยูอิจิกำลังยิ้มให้กัน .... ในที่สุด ก็สำเร็จจนได้สินะ ...
“ฉันรักนายนะจิน” ... คาเมะกล่าว เงยหน้ามองชายหนุ่ม จินยิ้มก้มหน้าลงมาใกล้คนตัวเล็ก
“ฉันรู้แล้ว” ... จมูกโด่งชนเขากับปลายจมูกของอีกคน ผน้าผากชนกันก่อนที่ริมฝีกปากจะสัมผัสอย่างอ่อนนุ่ม ...
ทุกคนในที่นี่เป็นสักขี้พยานแห่งความรักที่ไม่น่าเชื่อ ..........
บางสิ่งที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ มันก็สามารถเป็นไปได้ ........... ถ้าเราต้องการ....
HAPPY ENDING
ของแถม ....
“จิน......อืมม” เสียงครางกระเส้าตอบรับจากคาเมะ บนเตียงกว้างของจิน .. เสียงที่ครั้งนี้รู้ดีว่าตนเองเป็นคนเต็มใจ
“คาซึยะ ร้อนแรงจัง...อ๊า” ชายหนุ่มครางรับเช่นกัน เมื่อคนตัวเล็กกดตัวย้ๆลึกลงมายิ่งขึ้น ... เกมนี้ที่คาเมะควบคุมเอง ...
ครั้งนั้นที่คาเมะเรียกร้อง โดยที่จินไม่รู้ตัว แต่จินก็ควบคุมมันเพราะความต้องการ .. หากแต่วันนี้คล้ายคลึงเนื่องจากความร้อนแรงที่เหมือนๆกัน แต่จะบิดเบือนไปสักนิดก็ตรงที่คราวนี้ คาซึยะเป็นฝ่ายคุมเกม ...และแสดงความรักให้จินเห็น
“อ๊า จิน...จิน......” เสียงพร่ำเรียกชื่อดังอย่างต่อเนื่อง ประสานไปกับร่างกายที่เคลื่อนไหวไปมาอยู่บนร่าง ..
“อือ.........อือ อ๊า!!” น้ำขาวหลั่งเข้าสู่ร่างกายของคาเมะจนหมด ... คนตัวเล็กยกตัวขึ้นก่อนจะล้มลงนอนด้านข้าง ...
“จิน ...” นิ้วมือไหล่เกลี่ยไปบนอกกว้างๆที่หายใจเข้าออกรัวเร็ว...
“ครับ..” จินหันมาถาม มือซุกซนเริ่มไล้ไปตามโครงสร้างที่สมส่วนของคนรัก ... ไล้ไปจนถึงรอยแยกด้านหลังที่ยังคงมีของเหลวอาบอยู่
“อือ..” นิ้วซุกซนแย่งเข้าไปหยอกเย้า ... ให้คาเมะได้ร้องครางออกมา
“ไม่พอหรอ...อึ๊” กัดริมฝีปากไว้แน่น ... พร้อมกันร่างกายกำลังบิดส่ายไปมา เพราะนิ้วของจินมันยังคาอยู่แถมควานไปมาอย่างนึกสนุก
“อย่าแกล้งสิจิน...อือ”
“ถ้าไม่ทำความสะอาด มันจะไม่ดีนะคาซึยะ” จินกระซิบที่ข้างหูคนรัก ... คาเมะหน้าแดง แต่ไม่ได้โต้กลับอะไร ..
เมื่อจินเห็นดั่งนั่น จึงพลิกร่างให้ตนขึ้นทับคาเมะ ...
“สักครั้งก่อนทำความสะอาดก็แล้วกัน ... นายรู้ไหม นายเป็นอาหารชั้นเลิสที่สุดเลยล่ะ” จินกล่าว ก่อนจะสอดใส่ส่วนที่มันขยายขึ้นเข้าไปแทนนิ้วมือที่ถอนออก ...
ร่างกายกำลังสอดประสานเคลื่อนไหวอีกครั้ง ปนไปกับเสียงครางที่ดังขึ้นของสองคน ... ริมฝีฝากอิ่มกดจูบไม่ยั้ง พร้อมลิ้นชื้นที่ความหาความหวานเละเล็มอย่างไม่รู้จักหน่าย...
คาซึยะ ....
จิน ....
มีเพียงชื่อนี้ที่ดังขึ้นภายในห้องกว้าง... สอดประสานกันไปพร้อมกับบทรักที่ดำเนินไม่รู้จะสิ้นสุดเมื่อใด ...
รัก ....... รัก ........ และ รัก ตลอดไป...
“อ๊า...จิน~~~”
THE END AGAIN!! ^o^
ป่วงมากมายเลยอ่ะ ... ฮ่าๆ จบสะเเล้ว เย่เย้...กรั่กๆ
2009.02.21 [SF] ... IMPOSSIBLE .. CH 2 [JK] <<21:03
Chapter~2
“อุ้ย!! ดูนั่นสิย่ะหล่อน อากานิชิคุงน่ะ” เสียงสาวประเภทสอง ร้องบอกเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างตัวเอง สะกิดกันเป็นทอดๆ
“ต๊าย!! หล่อนๆ ดูตรงนั้นด้วยสิ..คาเมนาชิคุง” อีกคนก็ร้องโวกเวกกลับมา ชี้มือชี้ไม้ให้ดู
“ขอโทษครับ ข่าวใหม่เช้านี้รับไหมครับ” ดวงตายิบหยี่ของพ่อหนุ่มตาตี่ประจำชมรมข่าว ส่งหนังสือพิมพ์รายวันของโรงเรียน เซไก ...
“อะไรอีกล่ะเนี้ย ไหนเอามาดูสิย่ะ!” กระชากหนังสือพิมพ์มาเปิดดู ....
“เฮ้...โคยาม่า ทางนี้ด้วยสิว่ะ” กลุ่มชายหนุ่ม รูปร่างบึกบึนที่ยืนจ้องมอง ไปทางคาเมนาชิ ตามนิ้วมือกลุ่มประเทืองสาวนั่น ร้องเรียกโคยาม่า
ชายหนุ่มตาตี่เดินตัวปลิวแจกยิ้มพร้อมยื่นหนังสือพิมพ์ในมือให้คนแถวนั้นไปเรื่อย.....
“เฮ้ย!!!! นี่มัน......” แล้วเสียงสวรรค์หรือเสียงนรกไม่รู้ สำหรับบางคน ก็ดังขึ้น แทบจะพร้อมเป็นหมู่คณะ....
.
.
.
“คาเมะจางงง~~~” เสียงของคนหน้าหวานร้องเรียกเพื่อนรักที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้อง
“โอ้ย!....จะตามฉันอีกนานไหมเนี้ย อากานิชิ!” หันไปตะคอกเสียงใส่ ชายหนุ่มที่เดินตามมาติด แถมคอยเกาะแกะร่างบาง จนรู้สึก....น่ารำคาญ!
“ใครเขาตามนายกัน คาซึยะ...ก็ห้องชั้นมันห้องนี้นิ” คาเมะรู้สึกว่าหน้าตัวเอง เหมือนแก้วใสๆที่มันกำลังแตกออกเป็นสี่ยงๆ.....ฮึ่ย!! อย่าให้ได้แก้แค้นนะ
“คาเมะ….” เสียงอ่อยๆร้องเรียกเพื่อนตัวเอง คาเมะหันไปก็เจอะปลาทองแก้มอูมทำปากยื่นยใส่...ดูก็รู้ว่ากำลังงอน แต่อารมณ์นี้ คาเมะง้อไม่ได้หรอก ....
ร่างบางเดินผ่านหน้ายามะพีไป อย่างกับเพื่อนรักตัวเองเป็นเพียงอากาศธาตุ.... ยามะพีหันไปมองเพื่อน ปากยื่นกว่าเดิม....
“คาเมะใจร้าย.....ใจร้ายที่สุด!! ไม่ยอมพูดกับเรา รักจินคุงมากกว่าเราแล้วใช่ไหม ถึงพูดแต่กับจิน...ยามะไปหายูก็ได้!!” ปลาทองน้อยงอนใส่ร่างบางเป็ฯชุด ก่อนจะหันหลังวิ่งไปหายูอิจิห้องข้างๆ ...
และตอนนี้ คาเมะที่อารมณ์บูดอยู่เป็นทุนเดิม กำลังบูดนักกว่าเก่า.............เพื่อนก็งอน หมูก็ตามตื้อ ... อะไรนักหนาว่ะ!! .... พอหันหน้าไปทาง ข้างหน้าต่าง ก็เห็นจินนั่งหลังพิงกำแพงมองตนอยู่.... โอ้ย!!! กูล่ะเครียด.... แก้ปัญหาด้วยการ...... ออกไปง้อยามะพี จะดีสะกว่า..
.
.
ร่างบางเดินเข้าไปในห้องเรียนของยูอิจิ ทุกสายตามองมาที่เขาเป็นจุดเดียว ... แล้วคาเมะจะรู้ไหมเนี้ย ว่ามีคนเดินตามมาทางด้านหลังน่ะ ....
พอเข้ามากะจะง้อยามะพีสะหน่อย กลับพบว่าเพื่อนตัวเองกำลังนั่งหัวเราะต่อกระซิกกับแฟนหนุ่ม ... เฮ่อ...
“ยามะจัง” ร่างบางสะกิดเพื่อนเบาๆ ยามะหันมามองก่อนเชิดปากบางๆให้ ทำให้รู้ว่า งอนไม่หายหรอก.... แต่แล้ว รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น ให้คาเมะหัวใจชื่นขึ้นมาบาง …. ร่างบางจึงส่งยิ้มกลับไป ...
“จินคุง” ........ พรึ่บ !! ..... รอยยิ้มหุบลงทันทีที่ชื่อนี่เข้ามายังโสตประสาท ... คาเมะหันหลังไปเผชิญหน้ากับบุคคลที่ยามะพีเอ่ยทัก และยูอิจิ กำลังส่งยิ้มมาให้
.......................ไอหมูบ้า!!! ..................... และความจริงที่คาเมะหนีไม่เคยจะได้ ....
“เฮ่ย! ยู อ่านอะไรว่ะนั่น ... เอามาดูบ้างสิ” จินเอื้อมมือไปหวังจะหยิบหนังสือพิมพ์จากยูอิจิ ... แต่คาเมะกำลังยืนขวางเขาอยู่ ...
ชายหนุ่มเอี้ยวตัวเข้าไป ยื่นหน้าหล่อๆ มาคลอเคลียอยู่ใกล้ใบหน้าหวาน มือขาวอิ่มหยิบเอาหนังสือพิมพ์มา กำลังจะยืดตัว ตรงดั่งเดิม .......... แก้มห๊อมหอม .......... ก็กระซิบเข้าข้างหู ให้คาเมะได้หน้าแดงแต่เช้าเสียก่อน ...
จินยิ้มกับท่าทางของคาเมะที่ยืนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ... หากแต่ว่าในใจมันกำลังเต้นแรง อย่างไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำไป ... คู่รัก ปลาทอง กับ หมีโคอาล่ากำลังยิ้มกรุ่มกริ่มให้กันแหละกัน ... เพราะทันเห็นจินวสีทหวานแหววใส่คาเมะน่ะสิ ...
“อ่า!!!!!!!” เสียงของจินร้องดังพอที่ คนในห้องจะหันมาสนใจมากกว่า ทั้งที่ ก็สนใจอยู่แล้วกับพฤติกรรมแปลกๆของเจ้าชายน้ำแข็ง (ขี้เก๊ก!)
สักพักหนึ่ง เสียงดังตึงตัง ก็ดังขึ้นจากภายนอกห้อง ......... อย่างกับคลื่นมหาชนที่กำลังก่อม็อบประท้วง..
“คาเมนาชิคุงงง~~!!!! มันอะไรกัน...”
“อากานิชิ ~!! ช่วยตอบที่สิ ความจริงไหม”....
“คบกันแล้วหรอ???!!!!”....
“เกิดขึ้นเมื่อไร จินนนนนน คาเมะจางงงงง!!!”. ...
เสียงฟังแทบไม่ได้ศัพท์ กับผู้คนที่พยายามเบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูห้อง ... คาเมะกำลัง อึ้ง....อึ้ง......และก็ อึ้ง!!!!
ร่างบางคว้า หนังสือพิมจากมือจินมาเปิดดู .... หัวข้อตัวเบ้อเริ่ม ที่ลมแทบจับ ....
............................อากานิชิ ที่ว่า น้ำแข็ง สยบราบ ให้คาเมนาชิ ............................ รักมากว่า 3 ปีแล้ว !!!
อากานิชิ จิน ปี สาม ห้องเอ เปิดเผยแล้วว่า สาเหตุที่ทำตัวเย็นชา เพียงเพราะแอบรัก คาเมนาชิ เพื่อนร่วมห้อง มานากว่าสามปี ตอนนี้พร้อมแล้วที่เผยตัวตน ขี้เล่นที่แอบซ่อนเอาไว้ ... สาเหตุที่แท้จริง ที่แสร้งทำตัวเย็นชาไม่ได้มีแค่ แอบชอบ แต่ ........ เปิดรายละเอียดต่อ หน้า 3 ..
“นี่มันอะไรกัน!!!” คาเมะตะโกนขึ้น ทำเอาทุกคนเงียบ ...... กริบ!!
จะเว้นสะแต่ อากานิชิ หนุ่มที่ยืนยิ้ม หน้าตาย .... เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ........
.
.
.
ON AIR !!
ไฟสีแดงสว่างพรึ่บที่ห้องอัดวิทยุกระจายเสียงประจำ โรงเรียน เซไก ....
“อ่ะแฮ่มๆ เทสๆ” เสียงกระแอมไอ อันดัดจริต ของสองพิธีกร คู่หู หนึ่งนั่น แมวเหมียว อีกหนึ่งนั่น ยีราฟโย่ง....
“สวัสดีครับทุกท่าน” ... โคยาม่ากรอกเสียงไปตามไมค์โครโฟน ผู้คนนอกห้องส่งกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ... หากแต่ว่า เสียงกรี๊ดนั่นไม่ได้มีให้กับ โคยาม่าแต่อย่างใด .. - -
เสียงพูดคุยภายในห้องส่ง กระจายไปทั่วทั้งโรงเรียนในช่วงพักกลางวัน ... ร่างบางนั่งหน้ามุ่ย รับฟังการสัมภาษณ์ของคนดังประจำเซไก ... มือข้าวจับช้อนเขี่ยๆอาหารในจาน ผิดกับคู่รัปปลาทอง โคอาล่าที่ผลัดกันป้อน คำต่อ คำ ... เฮ่อ...............เบื่อโว้ยย!!!
“ครับ .. วันที่ ทาง SK เรดิโอ มีแขกรับเชิญพิเศษ ประจำสกู๊ปใหญ่ที่ดังอยู่ ณ ขณะนี้ ขอต้อนรับ อากานิชิ อดีตเจ้าชายน้ำแข็งของเรา....” โคยาม่ายังคงหน้าที่ของตัวเองได้ดี ผิดกับเพื่อนตัวโย่งที่เอาแต่ ฉีกยิ้มตาตี่เป็นขีดเส้นตรง..... กินแรงชัดๆ
กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ จินคูงงงงงงงงงงงงง~~~....
“แหวะ...” ร่างบางที่นั่งฟังอยู่แลบลิ้นทำท่าอยกอ้วกเต็มที ที่ได้ยินเสียงกรีดแตกของบรรดาแฟนคลับ ... ไอหมูขี้เก๊ก..... ที่ตนตั้งสรรพนามให้
“สวัสดีครับ….คาซึยะ” จินจงใจกรอกคำพูดนี้ลงไป คนที่นั่งฟังอยู่ ณ โรงอาหาร วางช้อนดังเคล้ง~ อย่างกับจินจะได้ยินงั้นแหละ ... แต่ขอโทษเถอะ จินเห็นทุกอย่าง ...
ก็ไอห้องส่งที่ว่า มันตั้งอยู่ เหนือโรงอาหารด้านบน กระจกใสปานนั่น โบกไม้โบกมือก็เห็นหมดน่ะแหละ ....
คาซึยะเงยหน้าขึ้นไป พร้อมแลบลิ้นให้คนที่ฉีกยิ้มมาหาตัวเอง ....
คนในโรงอาหารกำลังกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เมื่อรอยยิ้มของจินส่งกลับมาให้ร่างบาง.... พร้อมโบกมือให้อีกต่างหาก
“ครับ ... วันนี้เรามีเรื่องอยากจะสัมภาษณ์ อากานิชิ คุงตั้งมากมาย เริ่มที่คำถามแรกก่อนเลยล่ะกัน” โคยาม่ายังคงเป็นฝ่ายอยู่เหมือนเดิม .... ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจุนโนะจะมานั่งเป็นสากกะเบือ ยิ้มได้ทำไมกัน - -*
“อากานิชิคุงรู้จักกับ คาเมนาชิ นานหรือยังครับ”
“นานพอสมควรเลยล่ะครับ ... ความจริง ผมเห็นคาซึยะตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาแล้วล่ะครับ”
“พอจะเล่าให้เราฟังได้ไหมครับว่าไปรู้จักคาเมนาชิได้ยังไง ... ทั้งที่เขาเพ่งจะเข้า โรงเรียนเมื่อ ม.ปลายปีหนึ่ง ผิดกับคุณที่เรียนอยู่ก่อนหน้านั้นตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว”
“ครับ.... คงต้องย้อนไปเมื่อสามปีที่แล้วนะครับ..... ตอนนั้นผมกำลังนั่งอยู่ในสวนหลังโรงเรียนครับ ตอนแรกกำลังเบื่อๆที่มีแต่คนตามตอแย นิสัยของผมไม่ได้เป็นเฉยชา หรอกนะครับ ... ผมน่ะ เกร็งเสมอที่จะอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ หากใครสนิทกับผมจริงๆ ก็จะรู้ว่า ผมมันพวกบ้าขนาดไหน .. ฮ่าๆ” ชายหนุ่มหัวเราะเกาหัวเขินๆ
เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าด จากบรรดาแฟนคลับไปอีกรอบ ...
คาเมะเชิดหน้าไปอีกทาง เบื่อเสียจริงกับภาพแบบนี้ ..... เบื่อๆ .... จะหันไปคุยกับยามะพี เพื่อนรักก็ผูกขาดสนทนาอยู่กับ ยูอิจิอย่างเดียว
“วันนั้น คาซึยะเขาเดินหลงหรืออะไรผมไม่รู้หรอกครับ แต่ว่า เขาเดินมาที่สวนหลัง โรงเรียน แล้วก็ ร้องไห้ขึ้นมาสะอย่างนั้น .... “ จินเงียบไปสักพัก มองดูคาซึยะที่กำลัง เท้าข้อศอกไว้ที่โต๊ะ มองออกไปนอกโรงอาหาร ..
แต่จินคงมองไม่เห็น เพราะมันไกลเกินสายตาที่จะเห็นรายละเอียดนั้นได้ .... คาซึยะ กำลังหน้าแดง !! ....
“ยังไงต่อหรอครับ อากานิชิ” เห็นว่าจินเงียบนานเกินไป เลยร้องทักขึ้น ชายหนุ่มยิ้มอีกครั้ง ยิ้มกระชากใจใครหลายๆคน
“ครับ ... เขาร้องไห้ น้ำตาเขาสวยมากเลยนะครับ ทำเอาผมนี่ใจสั่น แล้วคุณรู้ไหมครับ เขาร้องไห้ทำไม ... พอผมกำลังจะเดินออกจากตรงนั้น เพราะไม่อยากเสียมารยาทเข้าไปถาม ผมก็ได้ยินเสียงเขาตะโกนออกมา ....... ร็อบบี้ ..... ฮึ่ก...ร็อบบี้” จินหัวเราะออกมา ...
ขณะนี้ คาซึยะกำลัง ก้มหน้ามองที่เข่าตัวเอง ... ให้ตายเหอะ พูดบ้าอะไรของเขานะ .... และตอนนี้ ดูเหมือนสายตาหลายคู่ก็กำลังจ้องมาทางคาซึยะสะด้วยสิ ..
“อ่า....อย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั่นน ตาของคาเมนาชิก็ทำให้อากานิชิคุงหลงรักเขามาจนถึงทุกวันนี้” โคยาม่าเริ่มเข้าประเด็นแล้ว
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ” จินตอบ ยิ้มๆ...
“ความจริงแล้ว มาถึงตรงนี้ ผมก็คงต้องบอกให้ทุกคนได้รับรู้แล้ว .... ผมรู้สึกยินดีมากเลยนะครับที่ได้มาให้สัมภาษณ์ในวันนี้ สิ่งแรกที่ผมอยากจะบอกคือ ... อยากให้ทุกคนลบภาพของ อากานิชิ จินที่แสนเย็นชานั่นทิ้งไปสะนะครับ .. เพราะตอนนี้ ผมได้ในสิ่งที่ผมต้องการแล้ว ผมก็จะเปลี่ยนตัวตนที่ แสนเกร็ง เขิน อาย หรือจะ ขี้เก๊ก ที่บางคนตั้งไว้ให้ จนกลายเป็น เจ้าชายน้ำแข็ง ......” จินเงียบอีกครั้ง พร้อมสูดลมหายใจ
“และเรื่องที่สอง ......” สายตาคมคงมั่น จ้องไปยังคาซึยะ ... ร่างบางรู้สึกเหมือนว่า กำลังถูกมอง จึงเงยหน้าขึ้นไป สายตาสบเข้ากันพอดี
“คาซึยะ ....” เสียงหัวใจอยู่ๆมันก็เต้นโครมครามขึ้นมาสะอย่างนั้น ... เป็นอะไรไปนะ เรา .... คาเมะ ต้องการค้นหาคำตอบ แต่ดูเหมือน สมองมันจะขาวโพลนเกินไป
“ผม ....” จินส่งยิ้มบางๆให้ หน้าคาซึยะ กำลังแดงกล่ำ ... ทุกคนในโรงอาหาร กำลัง กลั้นหายใจ รอคอยฟังคำต่อไปของจิน...
ยามะพีและ ยูอิจิ กำลังส่งยิ้มหวานๆให้กัน ....
“รัก คุณ” .... .........................................
.
.
คาซึยะ กำลังเดินหนีจิน เป็นวันที่สามแล้ว ที่เขาค้นหาตัวเองไม่เจอ ... ตัวตนอย่างเก่าของตัวเอง .... จากวันนั้น วันที่จินป่าวประกาศว่ารักตน ต่อหน้าคนหลายคนในโรงเรียน ..
..............................
ผมรักคุณ ... คาซึยะ นายรู้ไหม ว่านายคือ คนที่ทำให้ฉันกล้าขึ้นมา .... กล้าที่จะเปิดเผยตัวตน ไม่ว่าจะยังไง ก็จะตามค้นหา และ เอาหัวใจนายมา .... คาซึยะ ......
..............................
“นี่ นายจะไปไหนน่ะ” จินที่ตามมาติดๆ จับแขนคาซึยะได้ทัน ร่างบางหยุดอยู่กับที่ ... หันหน้ามาเผชิญหน้ากับจิน ..
“อะไรล่ะ..ฉัน...จะไปไหนก็เรื่องของฉัน” สะบัดแขนจนหลุดก็รีบวิ่งหนีไปทันที ... แต่จินก็ตาม ตามไปทุกที่ ...
ร่างบางวิ่งมาจนถึง โรงเก็บอุปกรณ์พละที่ไม่มีใครเดินผ่านสักเท่าไหร่ ... ยิ่งเวลานี้ เป็นเวลาเรียนด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีใครมาเดินด้วยซ้ำ ... แน่นอนอยู่ว่า คนสองคนที่ อยู่ ณ ที่หนี โดดเรียนออกมา ...
“นายจะตามมาทำไมเนี้ย!!” คาซึยะหันมาถาม ... สั่นไปทั้งตัว หัวใจก็เต้นแรง ... ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ที่รู้ความจริงของจิน ทุกอย่าง... ทำไมนะ เกลียดไม่ใช่หรอ?? ... ทำไมต้องใจเต้น เวลาเจอหน้าหมอนี่กันด้วยล่ะ.....
“แล้วนาย จะหนีฉันไปไหนล่ะ คาซึยะ” จินถาม เดินเข้ามาใกล้ร่างบางเรื่อยๆ
“ฉันๆ.....ฉัน ไม่ได้หนีสักหน่อย” มองซ้ายมองขวา ไม่มีใคร ไม่มีของป้องกันตัว ไม่มีสักอย่าง .....
แล้วคำสารภาพของจิน อีก ข้อ ก็ดังขึ้นในความคิด ....
................
เวลาผมอยู่ใกล้คนที่รัก มักจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ ... ผมกลัว ที่จะต้องแตะต้องเขา ...
...............
“อย่า....อย่าเดินเข้ามานะ อากานิชิ” คาเมะ ตั้งการ์ดเตรียมสู้จริงๆ ... เข้ามาอีกก้าว ... จะต่อยสะให้คว่ำเลย
“ตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำเลยนะ คาซึยะ ... กลัวฉันหรอ” จินพูด ยังคงเดินเข้าไปหาคาเมะเรื่อยๆ ไม่ได้กลัวกับท่าทางของคาเมะเท่าไหร่ ....ขำสะมากกว่า ....
“ใช่... ชั้นกลัว กลัวนาย” ร่างบางตะโกนบอก ... จินชะงักทันที ...
คาซึยะ กลัวเขาอย่างนั้นหรอ ..... ??
“กลัวนาย.... กลัวทุกอย่างที่เป็น อากานิชิ ...... ฉันกลัว” ปากบางเจื้อยแจ้ว บอกความในใจทั้งหมด ... มือที่ตั้งการ์ดไว้เมื่อกี้ ถูกจินรวบเอาไว้ อย่างเบามือที่สุด ...
“ฉันไม่รู้ ฉันเป็นอะไร ... ทุกอย่างที่เป็นนายมันทำให้ใจฉันเต้นแรง แรงจนเจ็บไปทั้งอก” ... น้ำใสกำลังรื้นอยู่ที่นัยตา ทำไมกัน อยู่ๆ ก็นึกอยากร้องไห้ขึ้นมา สะเฉยๆ ...
“รู้ไหม ทุกวันนี้ ฉันต้องคอยหนีนาย เพราะฉันหาคำตอบให้ตัวเองไม่เจอ .... ฉันบอกตัวเองเสมอ เกลียดๆ เกลียดนายที่สุด .... แต่มัน ไม่ใช่ ... ฮึ่ก…” หยดแรกกลิ้งตกลงมาตามแก้ม จิน ไล้นิ้ว ปาดน้ำตานั่นอย่างแผ่วเบา รวบคาซึยะมากอดไว้ในอ้อมแขน อันอบอุ่น
“มันไม่เหมือนเดิม .... เพราะนายคนเดียว............นายทำให้ฉัน หาคำตอบให้ตัวไม่เจอ ... กำลังทำให้ฉันสับสน”
“คาซึยะ” จินจับไหล่บอกบาง จ้องมอง ดวงหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา ปากบางกำลังเม้ม สายตาหลุบลงต่ำ ใบหน้านวลขาวฝาดไปด้วยสีชมอ่อนๆ ...
“มองตาฉัน แล้วนายจะรู้คำตอบ” จินกล่าว เชยคางมนขึ้น ดวงตาเรียวสวย มองกลับไปที่ดวงตาคมกล้า ...
แววตาไหวระริกของจิน ให้คำตอบได้ชัด แน่นอน ... จ้องกันอยู่ นาน ........
.
.
.
เหมือนสายลมกำลังพัดอย่างเอื้อยเชื่อย .... ริมฝีปากอวบอิ่ม เคลื่อนเข้าใกล้กลีบปากบาง ของอีกคน
.................. ฉัน รัก นาย ................
คำรักที่กระซิบ เหมือนลอยมากับสายลม ............
วินาทีที่ จิน จรด ริมฝีปากลง บนกลีบปากสวยของตน ....
หัวใจก็เต้นแรง อย่างรู้คำตอบได้ทันที.................
เวลานี้ ..................... คำรัก มันเต็มตื้น ................................... ความเกลียด มันเป็นการหลอกมาตั้งนาน ....
แล้วทำไม เพิ่งมารู้ใจล่ะ .....................
To be con ….. Part End …^o^//
“โอ้ย!....จะตามฉันอีกนานไหมเนี้ย อากานิชิ!” หันไปตะคอกเสียงใส่ ชายหนุ่มที่เดินตามมาติด แถมคอยเกาะแกะร่างบาง จนรู้สึก....น่ารำคาญ!
“ใครเขาตามนายกัน คาซึยะ...ก็ห้องชั้นมันห้องนี้นิ” คาเมะรู้สึกว่าหน้าตัวเอง เหมือนแก้วใสๆที่มันกำลังแตกออกเป็นสี่ยงๆ.....ฮึ่ย!! อย่าให้ได้แก้แค้นนะ
“คาเมะ….” เสียงอ่อยๆร้องเรียกเพื่อนตัวเอง คาเมะหันไปก็เจอะปลาทองแก้มอูมทำปากยื่นยใส่...ดูก็รู้ว่ากำลังงอน แต่อารมณ์นี้ คาเมะง้อไม่ได้หรอก ....
ร่างบางเดินผ่านหน้ายามะพีไป อย่างกับเพื่อนรักตัวเองเป็นเพียงอากาศธาตุ.... ยามะพีหันไปมองเพื่อน ปากยื่นกว่าเดิม....
“คาเมะใจร้าย.....ใจร้ายที่สุด!! ไม่ยอมพูดกับเรา รักจินคุงมากกว่าเราแล้วใช่ไหม ถึงพูดแต่กับจิน...ยามะไปหายูก็ได้!!” ปลาทองน้อยงอนใส่ร่างบางเป็ฯชุด ก่อนจะหันหลังวิ่งไปหายูอิจิห้องข้างๆ ...
และตอนนี้ คาเมะที่อารมณ์บูดอยู่เป็นทุนเดิม กำลังบูดนักกว่าเก่า.............เพื่อนก็งอน หมูก็ตามตื้อ ... อะไรนักหนาว่ะ!! .... พอหันหน้าไปทาง ข้างหน้าต่าง ก็เห็นจินนั่งหลังพิงกำแพงมองตนอยู่.... โอ้ย!!! กูล่ะเครียด.... แก้ปัญหาด้วยการ...... ออกไปง้อยามะพี จะดีสะกว่า..
.
.
ร่างบางเดินเข้าไปในห้องเรียนของยูอิจิ ทุกสายตามองมาที่เขาเป็นจุดเดียว ... แล้วคาเมะจะรู้ไหมเนี้ย ว่ามีคนเดินตามมาทางด้านหลังน่ะ ....
พอเข้ามากะจะง้อยามะพีสะหน่อย กลับพบว่าเพื่อนตัวเองกำลังนั่งหัวเราะต่อกระซิกกับแฟนหนุ่ม ... เฮ่อ...
“ยามะจัง” ร่างบางสะกิดเพื่อนเบาๆ ยามะหันมามองก่อนเชิดปากบางๆให้ ทำให้รู้ว่า งอนไม่หายหรอก.... แต่แล้ว รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น ให้คาเมะหัวใจชื่นขึ้นมาบาง …. ร่างบางจึงส่งยิ้มกลับไป ...
“จินคุง” ........ พรึ่บ !! ..... รอยยิ้มหุบลงทันทีที่ชื่อนี่เข้ามายังโสตประสาท ... คาเมะหันหลังไปเผชิญหน้ากับบุคคลที่ยามะพีเอ่ยทัก และยูอิจิ กำลังส่งยิ้มมาให้
.......................ไอหมูบ้า!!! ..................... และความจริงที่คาเมะหนีไม่เคยจะได้ ....
“เฮ่ย! ยู อ่านอะไรว่ะนั่น ... เอามาดูบ้างสิ” จินเอื้อมมือไปหวังจะหยิบหนังสือพิมพ์จากยูอิจิ ... แต่คาเมะกำลังยืนขวางเขาอยู่ ...
ชายหนุ่มเอี้ยวตัวเข้าไป ยื่นหน้าหล่อๆ มาคลอเคลียอยู่ใกล้ใบหน้าหวาน มือขาวอิ่มหยิบเอาหนังสือพิมพ์มา กำลังจะยืดตัว ตรงดั่งเดิม .......... แก้มห๊อมหอม .......... ก็กระซิบเข้าข้างหู ให้คาเมะได้หน้าแดงแต่เช้าเสียก่อน ...
จินยิ้มกับท่าทางของคาเมะที่ยืนนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ... หากแต่ว่าในใจมันกำลังเต้นแรง อย่างไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำไป ... คู่รัก ปลาทอง กับ หมีโคอาล่ากำลังยิ้มกรุ่มกริ่มให้กันแหละกัน ... เพราะทันเห็นจินวสีทหวานแหววใส่คาเมะน่ะสิ ...
“อ่า!!!!!!!” เสียงของจินร้องดังพอที่ คนในห้องจะหันมาสนใจมากกว่า ทั้งที่ ก็สนใจอยู่แล้วกับพฤติกรรมแปลกๆของเจ้าชายน้ำแข็ง (ขี้เก๊ก!)
สักพักหนึ่ง เสียงดังตึงตัง ก็ดังขึ้นจากภายนอกห้อง ......... อย่างกับคลื่นมหาชนที่กำลังก่อม็อบประท้วง..
“คาเมนาชิคุงงง~~!!!! มันอะไรกัน...”
“อากานิชิ ~!! ช่วยตอบที่สิ ความจริงไหม”....
“คบกันแล้วหรอ???!!!!”....
“เกิดขึ้นเมื่อไร จินนนนนน คาเมะจางงงงง!!!”. ...
เสียงฟังแทบไม่ได้ศัพท์ กับผู้คนที่พยายามเบียดเสียดกันอยู่หน้าประตูห้อง ... คาเมะกำลัง อึ้ง....อึ้ง......และก็ อึ้ง!!!!
ร่างบางคว้า หนังสือพิมจากมือจินมาเปิดดู .... หัวข้อตัวเบ้อเริ่ม ที่ลมแทบจับ ....
............................อากานิชิ ที่ว่า น้ำแข็ง สยบราบ ให้คาเมนาชิ ............................ รักมากว่า 3 ปีแล้ว !!!
อากานิชิ จิน ปี สาม ห้องเอ เปิดเผยแล้วว่า สาเหตุที่ทำตัวเย็นชา เพียงเพราะแอบรัก คาเมนาชิ เพื่อนร่วมห้อง มานากว่าสามปี ตอนนี้พร้อมแล้วที่เผยตัวตน ขี้เล่นที่แอบซ่อนเอาไว้ ... สาเหตุที่แท้จริง ที่แสร้งทำตัวเย็นชาไม่ได้มีแค่ แอบชอบ แต่ ........ เปิดรายละเอียดต่อ หน้า 3 ..
“นี่มันอะไรกัน!!!” คาเมะตะโกนขึ้น ทำเอาทุกคนเงียบ ...... กริบ!!
จะเว้นสะแต่ อากานิชิ หนุ่มที่ยืนยิ้ม หน้าตาย .... เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ........
.
.
.
ON AIR !!
ไฟสีแดงสว่างพรึ่บที่ห้องอัดวิทยุกระจายเสียงประจำ โรงเรียน เซไก ....
“อ่ะแฮ่มๆ เทสๆ” เสียงกระแอมไอ อันดัดจริต ของสองพิธีกร คู่หู หนึ่งนั่น แมวเหมียว อีกหนึ่งนั่น ยีราฟโย่ง....
“สวัสดีครับทุกท่าน” ... โคยาม่ากรอกเสียงไปตามไมค์โครโฟน ผู้คนนอกห้องส่งกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ ... หากแต่ว่า เสียงกรี๊ดนั่นไม่ได้มีให้กับ โคยาม่าแต่อย่างใด .. - -
เสียงพูดคุยภายในห้องส่ง กระจายไปทั่วทั้งโรงเรียนในช่วงพักกลางวัน ... ร่างบางนั่งหน้ามุ่ย รับฟังการสัมภาษณ์ของคนดังประจำเซไก ... มือข้าวจับช้อนเขี่ยๆอาหารในจาน ผิดกับคู่รัปปลาทอง โคอาล่าที่ผลัดกันป้อน คำต่อ คำ ... เฮ่อ...............เบื่อโว้ยย!!!
“ครับ .. วันที่ ทาง SK เรดิโอ มีแขกรับเชิญพิเศษ ประจำสกู๊ปใหญ่ที่ดังอยู่ ณ ขณะนี้ ขอต้อนรับ อากานิชิ อดีตเจ้าชายน้ำแข็งของเรา....” โคยาม่ายังคงหน้าที่ของตัวเองได้ดี ผิดกับเพื่อนตัวโย่งที่เอาแต่ ฉีกยิ้มตาตี่เป็นขีดเส้นตรง..... กินแรงชัดๆ
กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ จินคูงงงงงงงงงงงงง~~~....
“แหวะ...” ร่างบางที่นั่งฟังอยู่แลบลิ้นทำท่าอยกอ้วกเต็มที ที่ได้ยินเสียงกรีดแตกของบรรดาแฟนคลับ ... ไอหมูขี้เก๊ก..... ที่ตนตั้งสรรพนามให้
“สวัสดีครับ….คาซึยะ” จินจงใจกรอกคำพูดนี้ลงไป คนที่นั่งฟังอยู่ ณ โรงอาหาร วางช้อนดังเคล้ง~ อย่างกับจินจะได้ยินงั้นแหละ ... แต่ขอโทษเถอะ จินเห็นทุกอย่าง ...
ก็ไอห้องส่งที่ว่า มันตั้งอยู่ เหนือโรงอาหารด้านบน กระจกใสปานนั่น โบกไม้โบกมือก็เห็นหมดน่ะแหละ ....
คาซึยะเงยหน้าขึ้นไป พร้อมแลบลิ้นให้คนที่ฉีกยิ้มมาหาตัวเอง ....
คนในโรงอาหารกำลังกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เมื่อรอยยิ้มของจินส่งกลับมาให้ร่างบาง.... พร้อมโบกมือให้อีกต่างหาก
“ครับ ... วันนี้เรามีเรื่องอยากจะสัมภาษณ์ อากานิชิ คุงตั้งมากมาย เริ่มที่คำถามแรกก่อนเลยล่ะกัน” โคยาม่ายังคงเป็นฝ่ายอยู่เหมือนเดิม .... ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าจุนโนะจะมานั่งเป็นสากกะเบือ ยิ้มได้ทำไมกัน - -*
“อากานิชิคุงรู้จักกับ คาเมนาชิ นานหรือยังครับ”
“นานพอสมควรเลยล่ะครับ ... ความจริง ผมเห็นคาซึยะตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาแล้วล่ะครับ”
“พอจะเล่าให้เราฟังได้ไหมครับว่าไปรู้จักคาเมนาชิได้ยังไง ... ทั้งที่เขาเพ่งจะเข้า โรงเรียนเมื่อ ม.ปลายปีหนึ่ง ผิดกับคุณที่เรียนอยู่ก่อนหน้านั้นตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว”
“ครับ.... คงต้องย้อนไปเมื่อสามปีที่แล้วนะครับ..... ตอนนั้นผมกำลังนั่งอยู่ในสวนหลังโรงเรียนครับ ตอนแรกกำลังเบื่อๆที่มีแต่คนตามตอแย นิสัยของผมไม่ได้เป็นเฉยชา หรอกนะครับ ... ผมน่ะ เกร็งเสมอที่จะอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ หากใครสนิทกับผมจริงๆ ก็จะรู้ว่า ผมมันพวกบ้าขนาดไหน .. ฮ่าๆ” ชายหนุ่มหัวเราะเกาหัวเขินๆ
เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าด จากบรรดาแฟนคลับไปอีกรอบ ...
คาเมะเชิดหน้าไปอีกทาง เบื่อเสียจริงกับภาพแบบนี้ ..... เบื่อๆ .... จะหันไปคุยกับยามะพี เพื่อนรักก็ผูกขาดสนทนาอยู่กับ ยูอิจิอย่างเดียว
“วันนั้น คาซึยะเขาเดินหลงหรืออะไรผมไม่รู้หรอกครับ แต่ว่า เขาเดินมาที่สวนหลัง โรงเรียน แล้วก็ ร้องไห้ขึ้นมาสะอย่างนั้น .... “ จินเงียบไปสักพัก มองดูคาซึยะที่กำลัง เท้าข้อศอกไว้ที่โต๊ะ มองออกไปนอกโรงอาหาร ..
แต่จินคงมองไม่เห็น เพราะมันไกลเกินสายตาที่จะเห็นรายละเอียดนั้นได้ .... คาซึยะ กำลังหน้าแดง !! ....
“ยังไงต่อหรอครับ อากานิชิ” เห็นว่าจินเงียบนานเกินไป เลยร้องทักขึ้น ชายหนุ่มยิ้มอีกครั้ง ยิ้มกระชากใจใครหลายๆคน
“ครับ ... เขาร้องไห้ น้ำตาเขาสวยมากเลยนะครับ ทำเอาผมนี่ใจสั่น แล้วคุณรู้ไหมครับ เขาร้องไห้ทำไม ... พอผมกำลังจะเดินออกจากตรงนั้น เพราะไม่อยากเสียมารยาทเข้าไปถาม ผมก็ได้ยินเสียงเขาตะโกนออกมา ....... ร็อบบี้ ..... ฮึ่ก...ร็อบบี้” จินหัวเราะออกมา ...
ขณะนี้ คาซึยะกำลัง ก้มหน้ามองที่เข่าตัวเอง ... ให้ตายเหอะ พูดบ้าอะไรของเขานะ .... และตอนนี้ ดูเหมือนสายตาหลายคู่ก็กำลังจ้องมาทางคาซึยะสะด้วยสิ ..
“อ่า....อย่างนั้นหรอ ถ้าอย่างนั่นน ตาของคาเมนาชิก็ทำให้อากานิชิคุงหลงรักเขามาจนถึงทุกวันนี้” โคยาม่าเริ่มเข้าประเด็นแล้ว
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ” จินตอบ ยิ้มๆ...
“ความจริงแล้ว มาถึงตรงนี้ ผมก็คงต้องบอกให้ทุกคนได้รับรู้แล้ว .... ผมรู้สึกยินดีมากเลยนะครับที่ได้มาให้สัมภาษณ์ในวันนี้ สิ่งแรกที่ผมอยากจะบอกคือ ... อยากให้ทุกคนลบภาพของ อากานิชิ จินที่แสนเย็นชานั่นทิ้งไปสะนะครับ .. เพราะตอนนี้ ผมได้ในสิ่งที่ผมต้องการแล้ว ผมก็จะเปลี่ยนตัวตนที่ แสนเกร็ง เขิน อาย หรือจะ ขี้เก๊ก ที่บางคนตั้งไว้ให้ จนกลายเป็น เจ้าชายน้ำแข็ง ......” จินเงียบอีกครั้ง พร้อมสูดลมหายใจ
“และเรื่องที่สอง ......” สายตาคมคงมั่น จ้องไปยังคาซึยะ ... ร่างบางรู้สึกเหมือนว่า กำลังถูกมอง จึงเงยหน้าขึ้นไป สายตาสบเข้ากันพอดี
“คาซึยะ ....” เสียงหัวใจอยู่ๆมันก็เต้นโครมครามขึ้นมาสะอย่างนั้น ... เป็นอะไรไปนะ เรา .... คาเมะ ต้องการค้นหาคำตอบ แต่ดูเหมือน สมองมันจะขาวโพลนเกินไป
“ผม ....” จินส่งยิ้มบางๆให้ หน้าคาซึยะ กำลังแดงกล่ำ ... ทุกคนในโรงอาหาร กำลัง กลั้นหายใจ รอคอยฟังคำต่อไปของจิน...
ยามะพีและ ยูอิจิ กำลังส่งยิ้มหวานๆให้กัน ....
“รัก คุณ” .... .........................................
.
.
คาซึยะ กำลังเดินหนีจิน เป็นวันที่สามแล้ว ที่เขาค้นหาตัวเองไม่เจอ ... ตัวตนอย่างเก่าของตัวเอง .... จากวันนั้น วันที่จินป่าวประกาศว่ารักตน ต่อหน้าคนหลายคนในโรงเรียน ..
..............................
ผมรักคุณ ... คาซึยะ นายรู้ไหม ว่านายคือ คนที่ทำให้ฉันกล้าขึ้นมา .... กล้าที่จะเปิดเผยตัวตน ไม่ว่าจะยังไง ก็จะตามค้นหา และ เอาหัวใจนายมา .... คาซึยะ ......
..............................
“นี่ นายจะไปไหนน่ะ” จินที่ตามมาติดๆ จับแขนคาซึยะได้ทัน ร่างบางหยุดอยู่กับที่ ... หันหน้ามาเผชิญหน้ากับจิน ..
“อะไรล่ะ..ฉัน...จะไปไหนก็เรื่องของฉัน” สะบัดแขนจนหลุดก็รีบวิ่งหนีไปทันที ... แต่จินก็ตาม ตามไปทุกที่ ...
ร่างบางวิ่งมาจนถึง โรงเก็บอุปกรณ์พละที่ไม่มีใครเดินผ่านสักเท่าไหร่ ... ยิ่งเวลานี้ เป็นเวลาเรียนด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีใครมาเดินด้วยซ้ำ ... แน่นอนอยู่ว่า คนสองคนที่ อยู่ ณ ที่หนี โดดเรียนออกมา ...
“นายจะตามมาทำไมเนี้ย!!” คาซึยะหันมาถาม ... สั่นไปทั้งตัว หัวใจก็เต้นแรง ... ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ที่รู้ความจริงของจิน ทุกอย่าง... ทำไมนะ เกลียดไม่ใช่หรอ?? ... ทำไมต้องใจเต้น เวลาเจอหน้าหมอนี่กันด้วยล่ะ.....
“แล้วนาย จะหนีฉันไปไหนล่ะ คาซึยะ” จินถาม เดินเข้ามาใกล้ร่างบางเรื่อยๆ
“ฉันๆ.....ฉัน ไม่ได้หนีสักหน่อย” มองซ้ายมองขวา ไม่มีใคร ไม่มีของป้องกันตัว ไม่มีสักอย่าง .....
แล้วคำสารภาพของจิน อีก ข้อ ก็ดังขึ้นในความคิด ....
................
เวลาผมอยู่ใกล้คนที่รัก มักจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ ... ผมกลัว ที่จะต้องแตะต้องเขา ...
...............
“อย่า....อย่าเดินเข้ามานะ อากานิชิ” คาเมะ ตั้งการ์ดเตรียมสู้จริงๆ ... เข้ามาอีกก้าว ... จะต่อยสะให้คว่ำเลย
“ตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำเลยนะ คาซึยะ ... กลัวฉันหรอ” จินพูด ยังคงเดินเข้าไปหาคาเมะเรื่อยๆ ไม่ได้กลัวกับท่าทางของคาเมะเท่าไหร่ ....ขำสะมากกว่า ....
“ใช่... ชั้นกลัว กลัวนาย” ร่างบางตะโกนบอก ... จินชะงักทันที ...
คาซึยะ กลัวเขาอย่างนั้นหรอ ..... ??
“กลัวนาย.... กลัวทุกอย่างที่เป็น อากานิชิ ...... ฉันกลัว” ปากบางเจื้อยแจ้ว บอกความในใจทั้งหมด ... มือที่ตั้งการ์ดไว้เมื่อกี้ ถูกจินรวบเอาไว้ อย่างเบามือที่สุด ...
“ฉันไม่รู้ ฉันเป็นอะไร ... ทุกอย่างที่เป็นนายมันทำให้ใจฉันเต้นแรง แรงจนเจ็บไปทั้งอก” ... น้ำใสกำลังรื้นอยู่ที่นัยตา ทำไมกัน อยู่ๆ ก็นึกอยากร้องไห้ขึ้นมา สะเฉยๆ ...
“รู้ไหม ทุกวันนี้ ฉันต้องคอยหนีนาย เพราะฉันหาคำตอบให้ตัวเองไม่เจอ .... ฉันบอกตัวเองเสมอ เกลียดๆ เกลียดนายที่สุด .... แต่มัน ไม่ใช่ ... ฮึ่ก…” หยดแรกกลิ้งตกลงมาตามแก้ม จิน ไล้นิ้ว ปาดน้ำตานั่นอย่างแผ่วเบา รวบคาซึยะมากอดไว้ในอ้อมแขน อันอบอุ่น
“มันไม่เหมือนเดิม .... เพราะนายคนเดียว............นายทำให้ฉัน หาคำตอบให้ตัวไม่เจอ ... กำลังทำให้ฉันสับสน”
“คาซึยะ” จินจับไหล่บอกบาง จ้องมอง ดวงหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา ปากบางกำลังเม้ม สายตาหลุบลงต่ำ ใบหน้านวลขาวฝาดไปด้วยสีชมอ่อนๆ ...
“มองตาฉัน แล้วนายจะรู้คำตอบ” จินกล่าว เชยคางมนขึ้น ดวงตาเรียวสวย มองกลับไปที่ดวงตาคมกล้า ...
แววตาไหวระริกของจิน ให้คำตอบได้ชัด แน่นอน ... จ้องกันอยู่ นาน ........
.
.
.
เหมือนสายลมกำลังพัดอย่างเอื้อยเชื่อย .... ริมฝีปากอวบอิ่ม เคลื่อนเข้าใกล้กลีบปากบาง ของอีกคน
.................. ฉัน รัก นาย ................
คำรักที่กระซิบ เหมือนลอยมากับสายลม ............
วินาทีที่ จิน จรด ริมฝีปากลง บนกลีบปากสวยของตน ....
หัวใจก็เต้นแรง อย่างรู้คำตอบได้ทันที.................
เวลานี้ ..................... คำรัก มันเต็มตื้น ................................... ความเกลียด มันเป็นการหลอกมาตั้งนาน ....
แล้วทำไม เพิ่งมารู้ใจล่ะ .....................
To be con ….. Part End …^o^//
2009.02.21 [SF] ... IMPOSSIBLE...CH 1 [JK] <<21:00
[Short Fiction]: >>>>>>> Impossible <<<<<<<
Act: [Akanishi Jin] X [Kamenashi Kazuya]
Author: K.U.Karen
………………………………………………..
Chapter~1
แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน สาดกระทบมายังเตียงนอนที่ตอนนี้มีร่างสองร่างนอนกกกอดถ่ายเทความอบอุ่นให้แก่กัน ในขณะที่เครื่องทำความเย็นดำเนินหน้าที่ของมันต่อไป อย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ทั้งที่คนหลับใหลทั้งสองได้ผ่านความรุ่มร้อนมาเมื่อคืนนี้ อย่างไม่อาจบรรยายได้ถึงความรู้สึกที่ทั้งคู่ถ่ายทอดให้แก่กันและกัน
ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดของแขนแข็งแกร่งขยับตัวเล็กน้อย กระชับผ้าห่มห่อกายให้มากกว่าเดิม ด้วยรู้สึกหนาวทั้งกาย และหนาววูบวาบในจิตใจ คิ้วน้อยขมวดมุ่นเหมือนในหัวกำลังคิดถึงบางอย่าง หรือกำลังฝันถึงอะไรบางอย่าง
การกระทำของร่างบางยังผลให้เจ้าของอ้อมกอดขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ จนในที่สุดก็ปรับสายตาให้เป็นปกติได้กับแสงที่ลอดเข้ามา ร่างหนาฉีกยิ้มออกมา มองร่างที่อยู่ในอ้อมกอด อย่างตีความหมายจากสายตาคมกล้านั่นไม่ได้ ... ปากบางกระจับน้อยๆสีซากุระเผยอหายใจจนยากที่จะอดใจไม่ให้หยอกเย้าได้ ร่างหนาแลบลิ้นเลียกลีบปากอย่างเย้ายวน ก่อนจะกระซิบใกล้ๆริมฝีปากนุ่มนั้น
“อรุณสวัสดิ์”
เปลือกตาอีกคู่ขยับน้อยๆ อย่างเริ่มมีสติ ในหัวหนักอึ้ง และเริ่มปวดแปลบหน่วงๆบริเวณสะโพกของตน ในที่สุด ดวงตาคู่สวยก็ปรากฏขึ้นสู้แสงที่ส่องลอดเข้ามา
“เฮ้ย~!!!!!!!” ลนลานผลักคนในอ้อมกอดทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเจอ
ไอ้หมู......ไอ้หมูนี่มานอนบนเตียงเราได้ยังไง....ความคิดที่เกิดขึ้นในหัวสมองเป็นอย่างแรก
อากานิชิ จิน!เจ้าพ่อน้ำแข็งที่หัวใจด้านชา แต่ป็อบปูล่าและเป็นเจ้าชายประจำโรงเรียน ชายล้วน เซไก...หรือแม้กระทั้งสาวน้อยใหญ่ต่างโรงเรียนก็ตามที
แต่........ไม่ใช่นายนี่หรอกหรือ ที่เขา...คาเมนาชิ คาซึยะ...คนนี้ เกลียดเข้าไส้
แล้วๆ....แล้ว ไหง..........มานอนบนเตียงกูได้ล่ะเนี้ย โอ้ยยยยยยย เกิดไรขึ้นว่ะ ?!?!?
“จะตกใจอะไรนักหนาเล่า” จินยังคงเท้าแขนขึ้นหนุนศีรษะของตน สายตาจับจ้องอกบางขาวๆที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆซึ่งเกิดจากฝีมือของตนเมื่อคืนนั่นเอง
“กะ...แก มาอยู่บนเตียงชั้นได้ไง ออกไปไกลๆเลย” ดูเหมือนคาเมะจะไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพใด.....ในหัวยังคงนึกอะไรไม่ออกนอกจากว่า เมื่อคืนไปกินเลี้ยงวันเกิดของยู และโทโมะก็ให้ดื่มแชมเปญไปแก้วนึง แล้วจากนั้นก็....ก็......จำอะไรไม่ได้เลย
โอ้ยยยยย!!.....ทำไมมันปวดหัวอย่างนี้ว่ะ แล้วยังปวดหนึบตรงสะโพกอีกด้วย
“อะไรกัน คาซึยะ นายจะไล่ให้ฉันออกจากบ้านของตัวเองเนี้ยนะ” ลอยหน้าลอยตามองขึ้นเพดาน ก่อนจะมาหยุดสายตาลามกที่อกบางๆ อีกครั้ง
“บ้านนาย...” คาเมะพึมพำเบาๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ.......ตายห่..า นี่ไม่ใช่บ้านกูนิ......ถ้างั้น!!
คิดได้สายตาก็เบิกกว้างขึ้นผลุนผันรีบลุกขึ้นจากเตียง แต่...
“โอ๊ย!!” อาการแปลบ ที่ปวดหนึบบริเวณสะโพกทำเอาแทบทรุด จินมองแล้วหัวเราะออกมา
“รีบลุกมากเป็นไงล่ะ แล้วนายคิดจะยั่วฉันอีกใช่ไหมถึงได้.....” แทนคำพูดด้วยสายตาหื่นๆที่ลวนลามทั่วร่างบอบบางขาวๆที่มีแต่รอยแดงๆเป็นจ้ำ
คาเมะมองตามสายตาของจิน เห็นร่างกายของตัวเองเปลือยเปล่า รีบคว้าผ้าห่มที่คุมกายของจินมาพันตัวเองทันที
“ไอ้ลามก...ไอ้หื่นกาม แกทำอะไรฉันว่ะ” เบี่ยงหน้าไปทางอื่น ก็หมูหื่นกามนอนเปลือยไม่สะทกสะท้านอยู่บนเตียง ..... ส่วนหน้าตัวเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ มันร้อนผ่าวไปไหนต่อไหนแล้ว
แต่ที่แน่ๆ.....ทำไมกูอยู่ในสภาพนี้
“อยากจะรื้อฟื้นไมล่ะ ชั้นจะช่วย เอาไหมจ้ะ ภรรยาสุดที่รัก” จินพูดยิ้มๆ คลืบคลาน (หมูอืด) กายมายังคาเมะที่ยืนนิ่งเป็นข่อนไม้ถูกไฟเผา
“ไอ้......ไปตายสะเหอะ” ปล่อยหมัดเขาเบ้าตาของคนรูปหล่อ ก่อนจะวิ่งเข้าห้องๆหนึ่งที่คิดว่ามันคือห้องน้ำ
ปัง!!! (เสียงปิดประตู)
“อือ....มือหนักชะมัดเลย แต่ เปรี้ยวได้ใจ อย่างนี้ต้องจับให้อยู่หมัด” เอ่อ....นี่น่ะหรอที่เรียกว่า เจ้าชายน้ำแข็ง สมควรเปลี่ยนฉายาใหม่ได้แล้ว
อีกด้านหนึ่งของฟากประตูห้องน้ำ
.....อะ...ไอ้บ้า ไอ้ลามก......กู เสียตัว เสียตัวให้ไอบ้า หมูหื่น....
.....ม่ายยยยยยยย คาซึยะม่ายช่ายเกย์ ม่ายอาวววววววววววววววววววววว.....
.....ความบริสุทธิ์ที่อุตส่าห์ เก็บมาเพื่อคนที่รัก แต่แล้ว ไอหมูบ้าที่เขาว่า เป็นน้ำแข็ง รักใครไม่เป็น.....ทุเรศสิ้นดีว่ะ ไหนว่ะ เจ้าชายบ้านั่น มีแต่หมูหื่นๆ ที่ทำร้ายกู.......
.....ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!.....
ฟูมฟายโวยวายอยู่ คนเดียว แต่ยิ่งกระพือปีกเต้นพับๆ ก็ยิ่งปวดหนักที่สะโพกตัวเอง....น้ำตาแทบเล็ด
แล้วยิ่งพอสำรวจเรือนร่างของตัวเอง แล้ว .....น้ำตามันปริ่มๆจะไหลพราก ดูมัน.....ดูมันสิ ฝากรักไว้เยอะเลย ให้ตายสิ!!!
แต่เอ๊ะ! ดูๆไป เราก็หุ่นดีนะเนี้ย สวยเชียว....คิดอย่างอดเข้าข้างตัวเองไม่ได้
เฮ้ย....ไม่ได้ๆ กูแมน ไม่ได้...
ส่ายหน้าไล่ความคิดสกปรกๆ ของตัวเอง แต่แหม....มันก็อดยิ้มที่จะชื่นชมตัวเองไม่ได้นี่นา หรือว่า เป็นเพราะเราหน้าสวยยิ่งกว่าผู้หญิง เลยไม่มีแฟนสักทีนะ....เฮ้อ....คิดไม่ตก
(แล้วจะทำไงต่อไปล่ะ คาเมะ)
แกรก~!!
เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น จินหันไปมองร่างบางที่เดินออกมา ออกมาทั้งๆยังพันผ้าห่มไว้รอบตัว ในขณะที่เขา สวมเสื้อคลุมไว้เรียบร้อย นั่งไขว้ห่างรออยู่ที่ปลายเตียง
“เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน” คาเมะถามน้ำเสียงห้วนๆ แต่ปกปิดไม่ได้กับใบหน้าที่มันแดงเรื้อ.....ก็เผลอแอบคิดว่านายหมูบ้ามันหุ่นดีนิ กรี๊ดๆ (กรี๊ดทำไม)
จินไม่ตอบ ยังคงยิ้มนัยหน้าส่งให้แบบกวนประสาท
“หูตึงหรือไง ถามว่าเสื้อผ้าฉันอยู่ไหน” เริ่มยั่วะแล้วนะ ชักโมโห จะอะไรกันนักหนาเนี้ย
ไหนว่าน้ำแข็ง...ไหนว่า เย็นชา....ไหนว่าไม่เคยรักใคร... มั่วนิ่มชะมัด...แบบนี้น่ะ เขาเรียกว่า เก๊กต่างห่าง แหวะทุเรศ หล่อตายอ่ะ
“นี่....ได้ยินป่ะเนี้ย เหอะ สงสัยจะหูตึงจริงๆ” ในเมื่อไม่ยอมตอบ ก็เบื่อที่จะสนใจ
“หาเองก็ได้ว่ะ” สบถออกมาเบาๆ ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง
ทั้งห้องสี่เหลี่ยมหรู ในคอนโดมิเนี่ยมใจกลางเมือง ดูดีมีรสนิยม แต่ไหง..........ห้องนอนนายหมูบ้าหื่นกาม มันโล่งโจ้งอย่างงี้ล่ะ ไม่มีเครื่องตกแต่งอะไรมากมาย
แต่ก็นะ ห้องนอนอ่ะ มันก็ไม่น่าจะมีอะไรมากมายอยู่แล้วนี่เน๊าะ
แต่.....มันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง เพราะแม้กระทั่ง ตู้เสื้อผ้ามันยังไม่มีเลย......-*-
ร่างเล็กหน้างิกด้วยความไม่พอใจ แล้วเสื้อผ้ามันอยู่ที่ไหนเนี้ย ตัดสินใจ ลองเปิดประตูห้องนอน ออก
อ๊ะ! เจอแล้ว
ที่ไหนได้เสื้อผ้าทุกชิ้นมันกองอยู่เกลื่อน ห้องโถงเลย..........เอ่อ ถ้างั้นก็แปลว่า
คิดได้อย่างนั้นแล้ว หน้าก็ร้อนผ่าว .......ต้องให้เฉลยไหมว่าทำไม
“เมื่อคืนนี้ นายร้อนแรงมากเลยนะ” เสียงทุ้มจากด้านหลัง พร้อมกับแรงที่สวมกอด ทำเอาร่างบางของคาเมะต้องสะดุ้ง
“ชักอยากจะ....อีกสักรอบ” ขบเบาๆที่ใบหู ของคนในอ้อมกอด ..... คาเมะได้ยินอย่างนั้นแล้ว ในตัวก็ร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ .... แต่จิตใต้สำนึก ทางฝ่าย Devil ร้องก้องเตือนสติเขา ...นายแมนๆๆๆๆๆๆ....
“ปล่อย ไอบ้า..!!” สะบัดตัวออกแรง ๆ ผ้าห่มหลุดลงพื้น แผละ!!!
คาเมะตาโตทันที ก่อนจะรีบคว้าขึ้นมาพันกายเอาไว้ใหม่...มองซ้ายขวา หยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมา แล้ววิ่งเข้าห้องนอนของจิน ปิดดัง ปัง...พร้อมล็อกอย่างแน่นหนา
จินได้แต่ยิ้มให้กับท่าทางของ คาเมะ....อย่างนี้ต้องขอบใจ ยูอิจิเพื่อนรักสะแล้ว
เอ๊ะ~!! ชักสงสัยสะแล้วสิ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ย้อนไปเมื่อคืนวันเกิดของ ยูอิจิ
…………………………
…………………….
………………….
ท่ามกลางแสงไฟที่ตกแต่งประดับประดา ไว้สวยงาม กลางสวนใหญ่ในเขตบ้าน นากามารุ...เสียงอึกทึก เฮฮา สรวลเส อบอวลไปด้วยกลิ่นของความสุข ก็วันนี้ วันครบรอบวันเกิดของ นากามารุ ยูอิจิ ลูกชายคนเดียวของ ตระกูลนากามารุ เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ รายใหญ่ รายหนึ่งของญี่ปุ่น
“เฮ้ย ไง ไอ้เจ้าชายน้ำแข็ง” ยูอิจิทักเพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่ ยังวิ่งเล่นไล่เตะก้น จนปัจจุบัน ก็ยังทำอยู่ -*-
“จะอะไร ของแกล่ะ ก็กำลังเซ็งที่ต้องมานั่งในงานบ้าๆ นี่น่ะสิ” จินพูดขึ้น ทำหน้าเซ็ง...เบื่อสุดๆ งานเฮฮา
“นี่แน่ะ มึง...เซ็งหรอ วันเกิดกูน้า...~~” ยูอิจิพูด จะงอนก็ไม่ได้ด้วยสิ เสียฟอร์มหมด
“ยูคูงงงงงง~~~” เสียงใสๆ ของใครคนหนึ่ง ดังขึ้น ทำเอาเจ้าของชื่อต้องหันไปมองและยิ้มจนปากแทบฉีก
“ว่าไงจ้ะ โทโมะของยู” ยูอิจิทักคนหน้าหวาน เจ้าของหัวใจตนเอง ยามาชิตะ โทโมฮิสะ
“สุขสันต์วันเกิดน้า...แล้วก็ ...” เงียบเสียงลง ก่อนจะกระซิบ ข้างๆหู พ่อโคอาล่าหนุ่ม พูดจบ ก็หน้าแดง เขินอ่ะเขิน... ยูอิจิยิ้มอย่างพึงพอใจ กับของขวัญที่จะได้รับ
.........ปลาทองอันโอชะ เสิร์ฟถึงที่........ อะหุๆๆ
“แล้วก็ วันนี้โทโมะพาเพื่อนมาด้วยแหละ” โทโมฮิสะพูดขึ้นอีกครั้ง ทำเอาคนที่อยู่ตรงนั่นคนหนึ่ง หูกระดิกไหวๆ .....เพื่อน เพื่อนโทโมะ...หระ...หรือว่า
“อ่ะ นั่นไง........คาเมะจางงงงงง ทางนี้ๆๆ” โทโมฮิสะโบกไม้โบกมือให้ คาเมะที่ขอตัวไปคุยกับเพื่อนที่เจอในงาน พอหันกลับมา ก็ไม่เจอโทโมะ เลยต้องยืนมองซ้ายมองขวาหา เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนรัก ก็วิ่งตรงมาทันที
“หาตั้งนานแน่ะ อยู่ๆก็เดินหนีมา รอก่อนก็ไม่ได้ โทโมะอ่ะ” คาเมะพูด โทโมะได้แต่ยิ้มแห้งๆ...ก็อยากเจอยูคุงเร็วๆนิ ผิดด้วย....=o=
จิน ที่นั่งเงียบอยู่นาน รีบลุกขึ้นทันทีที่ คาเมะวิ่งมาถึง...รู้สึกว่าใจมันเต้นแรงเกินไป ต้องขอตัวออกจาตรงนี้เสียแล้ว สะกิดเพื่อนรักตัวเอง เบาๆ แค่มองตากัน ก็รู้แล้วว่ามันจะพูดอะไร
“เออ....ตามสบายเหอะไอ้จิน” ยูอิจิพูด ขึ้นเป็นผลให้คาเมะ มองตามคนที่กำลังเดินไป ......นายนี่ก็มาด้วยเหรอเนี้ย เหอะ.....
“เอ่อ เชิญคาเมะตามสบายเหมือนกันนะครับ” คาเมะยิ้มรับ แฟนของโทโมะก็นิสัยดีไม่หยิ่งเหมือนใครบางคนที่เดินจากไปแล้ว........ถึงแม้ตอนแรกเขาจะค้านหัวชนฝาไม่ให้ โทโมะคบกับตาหมอนี่ก็ตามที
ยกคำพูดต่างๆนาๆ...... “นายเป็นผู้ชายนะ โทโมะ จะคบกันได้ไง” ...........แต่โทโมะก็เถียงกลับมาทันที
…..“ผู้ชายแล้วยังไงล่ะ คาเมะ ก็เรารักเขานิ และเขาก็รักเรา และความรักไม่มีการบังคับกันนะ” .........
…..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...” คาเมะพูด หน้าก็แดงอย่างห้ามไม่ได้ .........
....... “แล้วไงอ่ะคาเมะ ผู้ชายก็ทำได้นะ” โทโมะยังคงเถียงข้างๆคูๆ.....
…..“นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย โทโมะ” .........
……“ถ้าฉันบ้า นายก็บ้ากว่าแล้วล่ะคาเมะ นายก็รู้ ความรักมันห้ามกันไม่ได้” ......... สุดท้าย คาเมะก็ยอมแพ้
“งั้นฉันไปคุยกับเพื่อนต่อทางนั้นนะ” คาเมะพูด ที่พูดเนี้ย ก็เพื่อขอตัวหรอกนะ ไม่อยากอยู่เป็นก้างชิ้นโตๆมาขวางคอใคร โทโมะยิ้มให้เพื่อนรัก เป็นเชิงบอกว่า........ ก็ไปสิ ตามสบาย....... (ป่าวไล่นะ)
เมื่อเห็นว่า คาเมะเดินจากไปแล้ว ยูอิจิก็พูดขึ้นตามที่ใจตัวเองคิด
“ยูมีอะไรจะบอกโทโมะจังแหละครับ”
“อะไรหรอ ยู” ...ตาโตขึ้นทันที เรื่องอะไรน้า
“มาทางนี้แล้วกัน ตรงนี้คนมันเยอะ” จูงมือคนร่างบาง มายังต้นไม้ใหญ่ จุดที่ห่างออกมาจากงานเลี้ยง
“มีเรื่องอะไรหรอ” โทโมะถามขึ้นทันที ที่เท้าของตัวเองหยุดเดิน
“คืออย่างนี้นะ.....โทโมะก็รู้จักไอ้จิน เพื่อนของผมใช่ไหม” โทโมะพะยักหน้าตอบ ใครกันจะไม่รู้จักเจ้าชายน้ำแข็งประจำโรงเรียน เซไก
“มันชอบคาเมะ”
“หา........!!!!!!!!!” รีบเอามือปิดปากแฟนตัวเองทันที พร้อมกับจุ๊ปากเงียบๆ
“เมื่อไหร่....เมื่อไหร่กันยู ไหนบอกว่า อากานิชิ รักใครไม่เป็นไง” ทันทีที่ปากของตัวเองเป็นอิสระ ก็รีบถามยูอิจิทันที
“ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ... มันมาบ่นให้ฟังตั้งหลายครั้ง แล้วอีกอย่างนะ ไอ้จินน่ะ มันไม่ใช่คนที่เงียบๆหรอก มันน่ะ พูดมากจะตายไป แถมขี้เล่นด้วย แต่ที่มันทำท่าทางอย่างนั้น เพราะมันไม่ชอบ ที่ที่มีคนเยอะๆ” โทโมะ พะยักหน้างึกงักเข้าใจ..
“งั้นก็ ขี้เก๊กนะสิ” แล้วก็โพล่งออกมาตามที่ใจคิด
“ไม่ใช่ เพียงแค่ มันกลัวหลุด....ยังไงดีล่ะ จะว่าเก๊กก็ได้นะ”
“หลุด...??? หลุดอะไรหรอ ยูคุง”
“ก็หลุดที่จะ ไม่ให้แตะต้อง คาเมะน่ะสิ” ไม่ต้องอธิบายให้ยืดยาวมากมาย โทโมะเข้าใจดีกับคำว่า แตะต้องของยูอิจิ ..... แล้วคำพูดของ คาเมะที่เคยพูดไว้ก็ลอง หึ่งๆๆๆๆๆๆ (ผึ้งแล้ว) เข้ามาให้หัวของ โทโมะ
…..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”.........
....... …..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”......... …..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”
..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”......“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”.....“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”
หึหึ.....โทโมะจะทำให้คาเมะรู้เอง ว่าไม่มี ก็ทำได้ ฮ่าๆๆ.... (ปลาทองทะลึ่ง !!)
“แล้วจะทำไงล่ะ ยูคุง” ลองถามแฟนของตัวเองดูถึงความคิดที่จะให้เพื่อนตัวเองสมหวัง
“ไม่รู้สิ คิดไม่ออกเลย” ........ ได้ยินคำตอบ แล้ว โทโมะจะ ระริกระรี่ เพราะ โทโมะมี...... โอ้ย ปลาทองดีใจ เพื่อนจะมีสามีแล้ว ......... ???
“เอาอย่างงี้ไหม........เผด็จศึกเต่า” พูดจบ พ่อโคอาล่าก็ตาโต มองแฟนตัวเองที่ยิ้มอย่างคึกคักในหัวใจ
โทโมะและยูอิจิเดินกลับเข้างานอีกครั้ง กลับมา ก็เจอ คาเมะนั่งรออยู่ที่โต๊ะ หน้าบูดนิดๆ เพราะคนที่นั่งอยู่ด้วย ไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย.....
“เออ ไอจิน แกไม่ไปหาอะไรดื่มหรือไงว่ะ” ยูอิจิตบไหล่เพื่อนตัวเอง จินมองค้อนนิดๆ กว่าจะไปสงบสติอารมณ์ตัวเองได้ แล้วมานั่งสู้หน้า คนน่ารักนามเต่านี่ ก็เล่นเอาเหนื่อยหัวใจ ....(มันเต้นมากไปหน่อย)
“เดี๋ยวโทโมะไปหยิบของกินมาก่อนนะ…ยูคุงไปด้วยกันนะ” พูดดักเพื่อนรักตัวเองที่กำลังอ้าปาก...รู้หรอกว่าหาเรื่องจะเดินออกจากตรงนี้ ก็แหม คาเมะน่ะเกลียดจินจะตาย ฮ่าๆๆ ทำไมจะไม่รู้ โทโมะชอบแกล้งค่ะ
คาเมะจึงได้แต่ทำหน้าบูดนั่งต่อไป ใครจะเข้าไปเป็นก้างล่ะ ทนมองหน้าไอ้หมูน้ำแข็งนี่ก็ได้ว่ะ….แต่ว่าความจริงแล้วมองที่อื่นก็ได้นี่นา...
“ ตามแผนเน๊าะ..อิอิ”โทโมะพูดขึ้น ก่อนจะยิ้มแชมเปญแก้วนึง มาถือไว้ในมือ ใส่ผงสีขาวๆลงไป แล้วยิ้มร่าเริงอีกครั้ง...ยูอิจิมองแฟนตัวเองทึ่ง ไม่คิดว่า จำทำร้ายเพื่อนได้จริงๆ...แต่อย่างน้อย เพื่อนเขาก็มีความสุขละหว่า...แฟนตูฉลาด~!!! ^o^
“อ๊ะ คาเมะ....กินนี่หน่อยน่า” โทโมะยื่นแชมเปญ แก้วที่ตนเฝ้าถืออย่างดี ให้กับคาเมะ
“ไม่เอาหรอก โทโมะก็รู้ เราคอไม่แข็ง” คาเมะว่า ไม่อยากดื่มเลย ไอ้แอลกอฮอล์ทั้งหลาย รู้ดีถ้าดื่มแล้วจะเป็นยังไง ......... ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้น่ะสิ เดี๋ยวเผลอทำอะไรบ้าๆออกไป ตายพอดี
“โกรธคาเมะแล้วด้วย” พูดออกมางอนๆ คาเมะก็จำใจกินมันสะ....แพ้ใจเพื่อนตัวเองทุกที เกิดมาใจอ่อนก็งี้แหละ
ทั้งโทโมะและยูอิจิมองหน้ากัน ยิ้มออกมาอย่างได้ใจ.....ส่วนอีกคน ได้แต่เหล่ตามอ พร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คอขาวๆ น่าซุกไซร้ ที่มีน้ำแอลกอฮอล์อย่างแชมเปญไหลลงไป......คิดแล้วมันก็ร้อนไปทั่งตัว
อากานิชิ หนอ อากานิชิ.....
เวลาผ่านไปไม่นาน คาเมะเริ่มออกอาการ ท่าทางจะไม่ไหวเอาเสียแล้ว
โทโมะยิ้มอย่างสุขสมในใจ ก่อนจะพูดกับคาเมะที่ คอพับคออ่อน หน้าแดง ร้อนผ่าน ไปทั้งตัว
“คาเมะ ไหวไหม” น้ำเสียงดูเป็นห่วงเป็นใย เสียเหลือเกิน
“ดูท่าจะไม่ไหวนะ” เมื่อไม่ได้เพื่อนตัวเองพูดอะไร ก็พะยักหน้าให้ยูอิจิ
“เฮ้ย จิน พาคาเมะกลับบ้านทีดิ” ยูอิจิพูด พร้อมกับยิ้มให้เพื่อนตัวเอง ที่ทำตาโต ตกใจ .......ไอ้บ้ายู เดี๋ยวก็หลุดหมดหรอก .... อยากจะตะโกนบอกมันว่าอย่างนี้จริงๆ
“แต่.”
“ไม่มีแต่เหว่ย ไปเหอะ ดูท่าจะไม่ได้การแล้วน้า หรือจะให้คนอื่นไปส่งก็ได้นะ” ยูอิจิพูด เหลือบสายตาไปมอง โคคิเพื่อนร่วมห้อง ทำท่าจะเรียกให้มาหา แต่จินก็ปรามขึ้นก่อน
“เออ.ก็ได้ว่ะ ว่าแต่บ้านเขาอยู่ไหนล่ะเนี้ย”
“ไปไว้ที่บ้าน อากานิชิ ก่อนก็ได้ฮะ ถ้าขืนพาคาเมะกลับบ้าน มีหวัง คุณป้าได้ว่ากันพอดี” โทโมะพูด แอบยิ้มเล็กยิ้มน้อย ในใจก็เต้นระริกระรี่เป็นจงหวะฮิพฮอพ
จินพะยักหน้า ก่อนจะคว้าเอาตัวเบาๆ ของคาเมะมาไว้ในอ้อมกอด ลมหายใจอุ่นๆที่รดบริเวณต้นคอ กับมือน้อยๆที่สะเปะสะปะ ไปตามตัวเขา เล่นเอา อากานิชิ แทบควบคุมตัวเองไม่ได้
รู้สึกตัวไปเองหรือเปล่านะ ว่า คนตัวเล็กตัวร้อนแปลก เหมือนต้องการอะไรบางอย่าง
หลังจากที่จิน บอกลา ยูอิจิและโทโมฮิสะแล้ว ก็รีบบึ่งรถ กลับคอนโด ตัวเองทันที..........
และนี่เอง คือสิ่งที่ทั้ง คู่ไม่ได้รับรู้
มันทำให้ คนหนึ่ง สุข ในขณะที่อีกคน กำลัง .................... ทุกข์ หรือเปล่า
...................................................................
........................................................
...........................................
คาเมะเมื่อแต่งตัวเรียบร้อย ก็โผล่หน้าออกมาจากห้องของจิน เห็นร่างสูงๆไม่อยู่แล้ว จึงก้าวออกมายืนเต็มตัว กำลังจะเดิน ไปที่โซฟา ที่ที่มี โทรศัพท์ของตัวเองวางอยู่ ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเสียงของจินดังขึ้น
“จะกลับเลยรึไง” หันกลับมาตามเสียง ก็เห็นว่าอีกคนยืนกอดอกพิงกำแพง อยู่ข้างๆห้องนอนนั่นแหละ คาเมะไม่ตอบ กลับเชิดหน้าไปอีกทาง.........ไม่อยากมองหน้าคนที่ ทำร้ายตัวเอง เสียบริสุทธิ์ สะแล้วเรา
สุดท้ายก็ต้องกลืนคำพูดตัวเองลงคอ เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองห้ามไม่ให้โทโมะคบกับยูอิจิ...
เป็นไงล่ะ เจอสะเอง......
“แล้วนายจะเอายังไงต่อไป คาซึยะ” จินพูดอีกครั้ง
“หยุดเรียกฉันว่าอย่างนั้นนะ ไอ้หมู นายไม่มีสิทธิ์” คาเมะหน้าแดงจัด เถียงกลับไป แต่เข้าไปทำร้ายจินไม่ได้อย่างใจหวัง เพราะถ้าขืนต้องตัวตาบ้านี่ ก็มีแต่เสียเปรียบ......เจ็บตัวเปล่าๆ แค่ของเก่ามันยังไม่หายเลย
“ทำไมล่ะ นายเป็นภรรยาฉันแล้วนะ” จินยังคงพูดยิ้มๆ
“ไม่....!!! แล้วก็ ลืมมันสะได้เลย ว่าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้น เพราะฉัน ไม่มีทางที่จะเป็นภรรยานายได้หรอก ฉันเป็นผู้ชาย!” คาเมะว่า ก่อนจะตึงตังออกจากห้องของจินไป จินได้แต่ยิ้ม อย่างได้ใจ
แอบชอบมาตั้ง 3 ปีแล้ว ในที่สุด ก็หักก้ามใจไม่ได้ ทำไมนะ อยากรู้จัก ว่าทำไมคนตัวเล็กนี้ ถึงยอมกันได้ง่ายๆ...
...........ร้อนแรงชะมัด.....!!! ยังไง ฉันก็ไม่ปล่อยให้นายหลุดมือไปหรอก คาซึยะ
สามปีที่รอคอย........ที่พยายามอดกลั้นมานาน ฉันไม่ทนต่อไปแล้ว
ใครกันนะมาตั้งฉายาบ้าบอนั่นให้ฉันกัน.........อากานิชิ จิน จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้ทุกคนได้รับรู้
.....................................
.............................
เอ่อ.....เราจะคอยดูกันต่อไป – คาเรน = =”
To be con...
“เฮ้ย~!!!!!!!” ลนลานผลักคนในอ้อมกอดทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเจอ
ไอ้หมู......ไอ้หมูนี่มานอนบนเตียงเราได้ยังไง....ความคิดที่เกิดขึ้นในหัวสมองเป็นอย่างแรก
อากานิชิ จิน!เจ้าพ่อน้ำแข็งที่หัวใจด้านชา แต่ป็อบปูล่าและเป็นเจ้าชายประจำโรงเรียน ชายล้วน เซไก...หรือแม้กระทั้งสาวน้อยใหญ่ต่างโรงเรียนก็ตามที
แต่........ไม่ใช่นายนี่หรอกหรือ ที่เขา...คาเมนาชิ คาซึยะ...คนนี้ เกลียดเข้าไส้
แล้วๆ....แล้ว ไหง..........มานอนบนเตียงกูได้ล่ะเนี้ย โอ้ยยยยยยย เกิดไรขึ้นว่ะ ?!?!?
“จะตกใจอะไรนักหนาเล่า” จินยังคงเท้าแขนขึ้นหนุนศีรษะของตน สายตาจับจ้องอกบางขาวๆที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆซึ่งเกิดจากฝีมือของตนเมื่อคืนนั่นเอง
“กะ...แก มาอยู่บนเตียงชั้นได้ไง ออกไปไกลๆเลย” ดูเหมือนคาเมะจะไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพใด.....ในหัวยังคงนึกอะไรไม่ออกนอกจากว่า เมื่อคืนไปกินเลี้ยงวันเกิดของยู และโทโมะก็ให้ดื่มแชมเปญไปแก้วนึง แล้วจากนั้นก็....ก็......จำอะไรไม่ได้เลย
โอ้ยยยยย!!.....ทำไมมันปวดหัวอย่างนี้ว่ะ แล้วยังปวดหนึบตรงสะโพกอีกด้วย
“อะไรกัน คาซึยะ นายจะไล่ให้ฉันออกจากบ้านของตัวเองเนี้ยนะ” ลอยหน้าลอยตามองขึ้นเพดาน ก่อนจะมาหยุดสายตาลามกที่อกบางๆ อีกครั้ง
“บ้านนาย...” คาเมะพึมพำเบาๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ.......ตายห่..า นี่ไม่ใช่บ้านกูนิ......ถ้างั้น!!
คิดได้สายตาก็เบิกกว้างขึ้นผลุนผันรีบลุกขึ้นจากเตียง แต่...
“โอ๊ย!!” อาการแปลบ ที่ปวดหนึบบริเวณสะโพกทำเอาแทบทรุด จินมองแล้วหัวเราะออกมา
“รีบลุกมากเป็นไงล่ะ แล้วนายคิดจะยั่วฉันอีกใช่ไหมถึงได้.....” แทนคำพูดด้วยสายตาหื่นๆที่ลวนลามทั่วร่างบอบบางขาวๆที่มีแต่รอยแดงๆเป็นจ้ำ
คาเมะมองตามสายตาของจิน เห็นร่างกายของตัวเองเปลือยเปล่า รีบคว้าผ้าห่มที่คุมกายของจินมาพันตัวเองทันที
“ไอ้ลามก...ไอ้หื่นกาม แกทำอะไรฉันว่ะ” เบี่ยงหน้าไปทางอื่น ก็หมูหื่นกามนอนเปลือยไม่สะทกสะท้านอยู่บนเตียง ..... ส่วนหน้าตัวเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ มันร้อนผ่าวไปไหนต่อไหนแล้ว
แต่ที่แน่ๆ.....ทำไมกูอยู่ในสภาพนี้
“อยากจะรื้อฟื้นไมล่ะ ชั้นจะช่วย เอาไหมจ้ะ ภรรยาสุดที่รัก” จินพูดยิ้มๆ คลืบคลาน (หมูอืด) กายมายังคาเมะที่ยืนนิ่งเป็นข่อนไม้ถูกไฟเผา
“ไอ้......ไปตายสะเหอะ” ปล่อยหมัดเขาเบ้าตาของคนรูปหล่อ ก่อนจะวิ่งเข้าห้องๆหนึ่งที่คิดว่ามันคือห้องน้ำ
ปัง!!! (เสียงปิดประตู)
“อือ....มือหนักชะมัดเลย แต่ เปรี้ยวได้ใจ อย่างนี้ต้องจับให้อยู่หมัด” เอ่อ....นี่น่ะหรอที่เรียกว่า เจ้าชายน้ำแข็ง สมควรเปลี่ยนฉายาใหม่ได้แล้ว
อีกด้านหนึ่งของฟากประตูห้องน้ำ
.....อะ...ไอ้บ้า ไอ้ลามก......กู เสียตัว เสียตัวให้ไอบ้า หมูหื่น....
.....ม่ายยยยยยยย คาซึยะม่ายช่ายเกย์ ม่ายอาวววววววววววววววววววววว.....
.....ความบริสุทธิ์ที่อุตส่าห์ เก็บมาเพื่อคนที่รัก แต่แล้ว ไอหมูบ้าที่เขาว่า เป็นน้ำแข็ง รักใครไม่เป็น.....ทุเรศสิ้นดีว่ะ ไหนว่ะ เจ้าชายบ้านั่น มีแต่หมูหื่นๆ ที่ทำร้ายกู.......
.....ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!.....
ฟูมฟายโวยวายอยู่ คนเดียว แต่ยิ่งกระพือปีกเต้นพับๆ ก็ยิ่งปวดหนักที่สะโพกตัวเอง....น้ำตาแทบเล็ด
แล้วยิ่งพอสำรวจเรือนร่างของตัวเอง แล้ว .....น้ำตามันปริ่มๆจะไหลพราก ดูมัน.....ดูมันสิ ฝากรักไว้เยอะเลย ให้ตายสิ!!!
แต่เอ๊ะ! ดูๆไป เราก็หุ่นดีนะเนี้ย สวยเชียว....คิดอย่างอดเข้าข้างตัวเองไม่ได้
เฮ้ย....ไม่ได้ๆ กูแมน ไม่ได้...
ส่ายหน้าไล่ความคิดสกปรกๆ ของตัวเอง แต่แหม....มันก็อดยิ้มที่จะชื่นชมตัวเองไม่ได้นี่นา หรือว่า เป็นเพราะเราหน้าสวยยิ่งกว่าผู้หญิง เลยไม่มีแฟนสักทีนะ....เฮ้อ....คิดไม่ตก
(แล้วจะทำไงต่อไปล่ะ คาเมะ)
แกรก~!!
เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น จินหันไปมองร่างบางที่เดินออกมา ออกมาทั้งๆยังพันผ้าห่มไว้รอบตัว ในขณะที่เขา สวมเสื้อคลุมไว้เรียบร้อย นั่งไขว้ห่างรออยู่ที่ปลายเตียง
“เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน” คาเมะถามน้ำเสียงห้วนๆ แต่ปกปิดไม่ได้กับใบหน้าที่มันแดงเรื้อ.....ก็เผลอแอบคิดว่านายหมูบ้ามันหุ่นดีนิ กรี๊ดๆ (กรี๊ดทำไม)
จินไม่ตอบ ยังคงยิ้มนัยหน้าส่งให้แบบกวนประสาท
“หูตึงหรือไง ถามว่าเสื้อผ้าฉันอยู่ไหน” เริ่มยั่วะแล้วนะ ชักโมโห จะอะไรกันนักหนาเนี้ย
ไหนว่าน้ำแข็ง...ไหนว่า เย็นชา....ไหนว่าไม่เคยรักใคร... มั่วนิ่มชะมัด...แบบนี้น่ะ เขาเรียกว่า เก๊กต่างห่าง แหวะทุเรศ หล่อตายอ่ะ
“นี่....ได้ยินป่ะเนี้ย เหอะ สงสัยจะหูตึงจริงๆ” ในเมื่อไม่ยอมตอบ ก็เบื่อที่จะสนใจ
“หาเองก็ได้ว่ะ” สบถออกมาเบาๆ ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง
ทั้งห้องสี่เหลี่ยมหรู ในคอนโดมิเนี่ยมใจกลางเมือง ดูดีมีรสนิยม แต่ไหง..........ห้องนอนนายหมูบ้าหื่นกาม มันโล่งโจ้งอย่างงี้ล่ะ ไม่มีเครื่องตกแต่งอะไรมากมาย
แต่ก็นะ ห้องนอนอ่ะ มันก็ไม่น่าจะมีอะไรมากมายอยู่แล้วนี่เน๊าะ
แต่.....มันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง เพราะแม้กระทั่ง ตู้เสื้อผ้ามันยังไม่มีเลย......-*-
ร่างเล็กหน้างิกด้วยความไม่พอใจ แล้วเสื้อผ้ามันอยู่ที่ไหนเนี้ย ตัดสินใจ ลองเปิดประตูห้องนอน ออก
อ๊ะ! เจอแล้ว
ที่ไหนได้เสื้อผ้าทุกชิ้นมันกองอยู่เกลื่อน ห้องโถงเลย..........เอ่อ ถ้างั้นก็แปลว่า
คิดได้อย่างนั้นแล้ว หน้าก็ร้อนผ่าว .......ต้องให้เฉลยไหมว่าทำไม
“เมื่อคืนนี้ นายร้อนแรงมากเลยนะ” เสียงทุ้มจากด้านหลัง พร้อมกับแรงที่สวมกอด ทำเอาร่างบางของคาเมะต้องสะดุ้ง
“ชักอยากจะ....อีกสักรอบ” ขบเบาๆที่ใบหู ของคนในอ้อมกอด ..... คาเมะได้ยินอย่างนั้นแล้ว ในตัวก็ร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ .... แต่จิตใต้สำนึก ทางฝ่าย Devil ร้องก้องเตือนสติเขา ...นายแมนๆๆๆๆๆๆ....
“ปล่อย ไอบ้า..!!” สะบัดตัวออกแรง ๆ ผ้าห่มหลุดลงพื้น แผละ!!!
คาเมะตาโตทันที ก่อนจะรีบคว้าขึ้นมาพันกายเอาไว้ใหม่...มองซ้ายขวา หยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมา แล้ววิ่งเข้าห้องนอนของจิน ปิดดัง ปัง...พร้อมล็อกอย่างแน่นหนา
จินได้แต่ยิ้มให้กับท่าทางของ คาเมะ....อย่างนี้ต้องขอบใจ ยูอิจิเพื่อนรักสะแล้ว
เอ๊ะ~!! ชักสงสัยสะแล้วสิ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น
ย้อนไปเมื่อคืนวันเกิดของ ยูอิจิ
…………………………
…………………….
………………….
ท่ามกลางแสงไฟที่ตกแต่งประดับประดา ไว้สวยงาม กลางสวนใหญ่ในเขตบ้าน นากามารุ...เสียงอึกทึก เฮฮา สรวลเส อบอวลไปด้วยกลิ่นของความสุข ก็วันนี้ วันครบรอบวันเกิดของ นากามารุ ยูอิจิ ลูกชายคนเดียวของ ตระกูลนากามารุ เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ รายใหญ่ รายหนึ่งของญี่ปุ่น
“เฮ้ย ไง ไอ้เจ้าชายน้ำแข็ง” ยูอิจิทักเพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่ ยังวิ่งเล่นไล่เตะก้น จนปัจจุบัน ก็ยังทำอยู่ -*-
“จะอะไร ของแกล่ะ ก็กำลังเซ็งที่ต้องมานั่งในงานบ้าๆ นี่น่ะสิ” จินพูดขึ้น ทำหน้าเซ็ง...เบื่อสุดๆ งานเฮฮา
“นี่แน่ะ มึง...เซ็งหรอ วันเกิดกูน้า...~~” ยูอิจิพูด จะงอนก็ไม่ได้ด้วยสิ เสียฟอร์มหมด
“ยูคูงงงงงง~~~” เสียงใสๆ ของใครคนหนึ่ง ดังขึ้น ทำเอาเจ้าของชื่อต้องหันไปมองและยิ้มจนปากแทบฉีก
“ว่าไงจ้ะ โทโมะของยู” ยูอิจิทักคนหน้าหวาน เจ้าของหัวใจตนเอง ยามาชิตะ โทโมฮิสะ
“สุขสันต์วันเกิดน้า...แล้วก็ ...” เงียบเสียงลง ก่อนจะกระซิบ ข้างๆหู พ่อโคอาล่าหนุ่ม พูดจบ ก็หน้าแดง เขินอ่ะเขิน... ยูอิจิยิ้มอย่างพึงพอใจ กับของขวัญที่จะได้รับ
.........ปลาทองอันโอชะ เสิร์ฟถึงที่........ อะหุๆๆ
“แล้วก็ วันนี้โทโมะพาเพื่อนมาด้วยแหละ” โทโมฮิสะพูดขึ้นอีกครั้ง ทำเอาคนที่อยู่ตรงนั่นคนหนึ่ง หูกระดิกไหวๆ .....เพื่อน เพื่อนโทโมะ...หระ...หรือว่า
“อ่ะ นั่นไง........คาเมะจางงงงงง ทางนี้ๆๆ” โทโมฮิสะโบกไม้โบกมือให้ คาเมะที่ขอตัวไปคุยกับเพื่อนที่เจอในงาน พอหันกลับมา ก็ไม่เจอโทโมะ เลยต้องยืนมองซ้ายมองขวาหา เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนรัก ก็วิ่งตรงมาทันที
“หาตั้งนานแน่ะ อยู่ๆก็เดินหนีมา รอก่อนก็ไม่ได้ โทโมะอ่ะ” คาเมะพูด โทโมะได้แต่ยิ้มแห้งๆ...ก็อยากเจอยูคุงเร็วๆนิ ผิดด้วย....=o=
จิน ที่นั่งเงียบอยู่นาน รีบลุกขึ้นทันทีที่ คาเมะวิ่งมาถึง...รู้สึกว่าใจมันเต้นแรงเกินไป ต้องขอตัวออกจาตรงนี้เสียแล้ว สะกิดเพื่อนรักตัวเอง เบาๆ แค่มองตากัน ก็รู้แล้วว่ามันจะพูดอะไร
“เออ....ตามสบายเหอะไอ้จิน” ยูอิจิพูด ขึ้นเป็นผลให้คาเมะ มองตามคนที่กำลังเดินไป ......นายนี่ก็มาด้วยเหรอเนี้ย เหอะ.....
“เอ่อ เชิญคาเมะตามสบายเหมือนกันนะครับ” คาเมะยิ้มรับ แฟนของโทโมะก็นิสัยดีไม่หยิ่งเหมือนใครบางคนที่เดินจากไปแล้ว........ถึงแม้ตอนแรกเขาจะค้านหัวชนฝาไม่ให้ โทโมะคบกับตาหมอนี่ก็ตามที
ยกคำพูดต่างๆนาๆ...... “นายเป็นผู้ชายนะ โทโมะ จะคบกันได้ไง” ...........แต่โทโมะก็เถียงกลับมาทันที
…..“ผู้ชายแล้วยังไงล่ะ คาเมะ ก็เรารักเขานิ และเขาก็รักเรา และความรักไม่มีการบังคับกันนะ” .........
…..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...” คาเมะพูด หน้าก็แดงอย่างห้ามไม่ได้ .........
....... “แล้วไงอ่ะคาเมะ ผู้ชายก็ทำได้นะ” โทโมะยังคงเถียงข้างๆคูๆ.....
…..“นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆเลย โทโมะ” .........
……“ถ้าฉันบ้า นายก็บ้ากว่าแล้วล่ะคาเมะ นายก็รู้ ความรักมันห้ามกันไม่ได้” ......... สุดท้าย คาเมะก็ยอมแพ้
“งั้นฉันไปคุยกับเพื่อนต่อทางนั้นนะ” คาเมะพูด ที่พูดเนี้ย ก็เพื่อขอตัวหรอกนะ ไม่อยากอยู่เป็นก้างชิ้นโตๆมาขวางคอใคร โทโมะยิ้มให้เพื่อนรัก เป็นเชิงบอกว่า........ ก็ไปสิ ตามสบาย....... (ป่าวไล่นะ)
เมื่อเห็นว่า คาเมะเดินจากไปแล้ว ยูอิจิก็พูดขึ้นตามที่ใจตัวเองคิด
“ยูมีอะไรจะบอกโทโมะจังแหละครับ”
“อะไรหรอ ยู” ...ตาโตขึ้นทันที เรื่องอะไรน้า
“มาทางนี้แล้วกัน ตรงนี้คนมันเยอะ” จูงมือคนร่างบาง มายังต้นไม้ใหญ่ จุดที่ห่างออกมาจากงานเลี้ยง
“มีเรื่องอะไรหรอ” โทโมะถามขึ้นทันที ที่เท้าของตัวเองหยุดเดิน
“คืออย่างนี้นะ.....โทโมะก็รู้จักไอ้จิน เพื่อนของผมใช่ไหม” โทโมะพะยักหน้าตอบ ใครกันจะไม่รู้จักเจ้าชายน้ำแข็งประจำโรงเรียน เซไก
“มันชอบคาเมะ”
“หา........!!!!!!!!!” รีบเอามือปิดปากแฟนตัวเองทันที พร้อมกับจุ๊ปากเงียบๆ
“เมื่อไหร่....เมื่อไหร่กันยู ไหนบอกว่า อากานิชิ รักใครไม่เป็นไง” ทันทีที่ปากของตัวเองเป็นอิสระ ก็รีบถามยูอิจิทันที
“ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ... มันมาบ่นให้ฟังตั้งหลายครั้ง แล้วอีกอย่างนะ ไอ้จินน่ะ มันไม่ใช่คนที่เงียบๆหรอก มันน่ะ พูดมากจะตายไป แถมขี้เล่นด้วย แต่ที่มันทำท่าทางอย่างนั้น เพราะมันไม่ชอบ ที่ที่มีคนเยอะๆ” โทโมะ พะยักหน้างึกงักเข้าใจ..
“งั้นก็ ขี้เก๊กนะสิ” แล้วก็โพล่งออกมาตามที่ใจคิด
“ไม่ใช่ เพียงแค่ มันกลัวหลุด....ยังไงดีล่ะ จะว่าเก๊กก็ได้นะ”
“หลุด...??? หลุดอะไรหรอ ยูคุง”
“ก็หลุดที่จะ ไม่ให้แตะต้อง คาเมะน่ะสิ” ไม่ต้องอธิบายให้ยืดยาวมากมาย โทโมะเข้าใจดีกับคำว่า แตะต้องของยูอิจิ ..... แล้วคำพูดของ คาเมะที่เคยพูดไว้ก็ลอง หึ่งๆๆๆๆๆๆ (ผึ้งแล้ว) เข้ามาให้หัวของ โทโมะ
…..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”.........
....... …..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”......... …..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”
..“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”......“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”.....“แต่อย่างน้อย นายก็ไม่มีไอนั่น...”
หึหึ.....โทโมะจะทำให้คาเมะรู้เอง ว่าไม่มี ก็ทำได้ ฮ่าๆๆ.... (ปลาทองทะลึ่ง !!)
“แล้วจะทำไงล่ะ ยูคุง” ลองถามแฟนของตัวเองดูถึงความคิดที่จะให้เพื่อนตัวเองสมหวัง
“ไม่รู้สิ คิดไม่ออกเลย” ........ ได้ยินคำตอบ แล้ว โทโมะจะ ระริกระรี่ เพราะ โทโมะมี...... โอ้ย ปลาทองดีใจ เพื่อนจะมีสามีแล้ว ......... ???
“เอาอย่างงี้ไหม........เผด็จศึกเต่า” พูดจบ พ่อโคอาล่าก็ตาโต มองแฟนตัวเองที่ยิ้มอย่างคึกคักในหัวใจ
โทโมะและยูอิจิเดินกลับเข้างานอีกครั้ง กลับมา ก็เจอ คาเมะนั่งรออยู่ที่โต๊ะ หน้าบูดนิดๆ เพราะคนที่นั่งอยู่ด้วย ไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย.....
“เออ ไอจิน แกไม่ไปหาอะไรดื่มหรือไงว่ะ” ยูอิจิตบไหล่เพื่อนตัวเอง จินมองค้อนนิดๆ กว่าจะไปสงบสติอารมณ์ตัวเองได้ แล้วมานั่งสู้หน้า คนน่ารักนามเต่านี่ ก็เล่นเอาเหนื่อยหัวใจ ....(มันเต้นมากไปหน่อย)
“เดี๋ยวโทโมะไปหยิบของกินมาก่อนนะ…ยูคุงไปด้วยกันนะ” พูดดักเพื่อนรักตัวเองที่กำลังอ้าปาก...รู้หรอกว่าหาเรื่องจะเดินออกจากตรงนี้ ก็แหม คาเมะน่ะเกลียดจินจะตาย ฮ่าๆๆ ทำไมจะไม่รู้ โทโมะชอบแกล้งค่ะ
คาเมะจึงได้แต่ทำหน้าบูดนั่งต่อไป ใครจะเข้าไปเป็นก้างล่ะ ทนมองหน้าไอ้หมูน้ำแข็งนี่ก็ได้ว่ะ….แต่ว่าความจริงแล้วมองที่อื่นก็ได้นี่นา...
“ ตามแผนเน๊าะ..อิอิ”โทโมะพูดขึ้น ก่อนจะยิ้มแชมเปญแก้วนึง มาถือไว้ในมือ ใส่ผงสีขาวๆลงไป แล้วยิ้มร่าเริงอีกครั้ง...ยูอิจิมองแฟนตัวเองทึ่ง ไม่คิดว่า จำทำร้ายเพื่อนได้จริงๆ...แต่อย่างน้อย เพื่อนเขาก็มีความสุขละหว่า...แฟนตูฉลาด~!!! ^o^
“อ๊ะ คาเมะ....กินนี่หน่อยน่า” โทโมะยื่นแชมเปญ แก้วที่ตนเฝ้าถืออย่างดี ให้กับคาเมะ
“ไม่เอาหรอก โทโมะก็รู้ เราคอไม่แข็ง” คาเมะว่า ไม่อยากดื่มเลย ไอ้แอลกอฮอล์ทั้งหลาย รู้ดีถ้าดื่มแล้วจะเป็นยังไง ......... ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้น่ะสิ เดี๋ยวเผลอทำอะไรบ้าๆออกไป ตายพอดี
“โกรธคาเมะแล้วด้วย” พูดออกมางอนๆ คาเมะก็จำใจกินมันสะ....แพ้ใจเพื่อนตัวเองทุกที เกิดมาใจอ่อนก็งี้แหละ
ทั้งโทโมะและยูอิจิมองหน้ากัน ยิ้มออกมาอย่างได้ใจ.....ส่วนอีกคน ได้แต่เหล่ตามอ พร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คอขาวๆ น่าซุกไซร้ ที่มีน้ำแอลกอฮอล์อย่างแชมเปญไหลลงไป......คิดแล้วมันก็ร้อนไปทั่งตัว
อากานิชิ หนอ อากานิชิ.....
เวลาผ่านไปไม่นาน คาเมะเริ่มออกอาการ ท่าทางจะไม่ไหวเอาเสียแล้ว
โทโมะยิ้มอย่างสุขสมในใจ ก่อนจะพูดกับคาเมะที่ คอพับคออ่อน หน้าแดง ร้อนผ่าน ไปทั้งตัว
“คาเมะ ไหวไหม” น้ำเสียงดูเป็นห่วงเป็นใย เสียเหลือเกิน
“ดูท่าจะไม่ไหวนะ” เมื่อไม่ได้เพื่อนตัวเองพูดอะไร ก็พะยักหน้าให้ยูอิจิ
“เฮ้ย จิน พาคาเมะกลับบ้านทีดิ” ยูอิจิพูด พร้อมกับยิ้มให้เพื่อนตัวเอง ที่ทำตาโต ตกใจ .......ไอ้บ้ายู เดี๋ยวก็หลุดหมดหรอก .... อยากจะตะโกนบอกมันว่าอย่างนี้จริงๆ
“แต่.”
“ไม่มีแต่เหว่ย ไปเหอะ ดูท่าจะไม่ได้การแล้วน้า หรือจะให้คนอื่นไปส่งก็ได้นะ” ยูอิจิพูด เหลือบสายตาไปมอง โคคิเพื่อนร่วมห้อง ทำท่าจะเรียกให้มาหา แต่จินก็ปรามขึ้นก่อน
“เออ.ก็ได้ว่ะ ว่าแต่บ้านเขาอยู่ไหนล่ะเนี้ย”
“ไปไว้ที่บ้าน อากานิชิ ก่อนก็ได้ฮะ ถ้าขืนพาคาเมะกลับบ้าน มีหวัง คุณป้าได้ว่ากันพอดี” โทโมะพูด แอบยิ้มเล็กยิ้มน้อย ในใจก็เต้นระริกระรี่เป็นจงหวะฮิพฮอพ
จินพะยักหน้า ก่อนจะคว้าเอาตัวเบาๆ ของคาเมะมาไว้ในอ้อมกอด ลมหายใจอุ่นๆที่รดบริเวณต้นคอ กับมือน้อยๆที่สะเปะสะปะ ไปตามตัวเขา เล่นเอา อากานิชิ แทบควบคุมตัวเองไม่ได้
รู้สึกตัวไปเองหรือเปล่านะ ว่า คนตัวเล็กตัวร้อนแปลก เหมือนต้องการอะไรบางอย่าง
หลังจากที่จิน บอกลา ยูอิจิและโทโมฮิสะแล้ว ก็รีบบึ่งรถ กลับคอนโด ตัวเองทันที..........
และนี่เอง คือสิ่งที่ทั้ง คู่ไม่ได้รับรู้
มันทำให้ คนหนึ่ง สุข ในขณะที่อีกคน กำลัง .................... ทุกข์ หรือเปล่า
...................................................................
........................................................
...........................................
คาเมะเมื่อแต่งตัวเรียบร้อย ก็โผล่หน้าออกมาจากห้องของจิน เห็นร่างสูงๆไม่อยู่แล้ว จึงก้าวออกมายืนเต็มตัว กำลังจะเดิน ไปที่โซฟา ที่ที่มี โทรศัพท์ของตัวเองวางอยู่ ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเสียงของจินดังขึ้น
“จะกลับเลยรึไง” หันกลับมาตามเสียง ก็เห็นว่าอีกคนยืนกอดอกพิงกำแพง อยู่ข้างๆห้องนอนนั่นแหละ คาเมะไม่ตอบ กลับเชิดหน้าไปอีกทาง.........ไม่อยากมองหน้าคนที่ ทำร้ายตัวเอง เสียบริสุทธิ์ สะแล้วเรา
สุดท้ายก็ต้องกลืนคำพูดตัวเองลงคอ เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองห้ามไม่ให้โทโมะคบกับยูอิจิ...
เป็นไงล่ะ เจอสะเอง......
“แล้วนายจะเอายังไงต่อไป คาซึยะ” จินพูดอีกครั้ง
“หยุดเรียกฉันว่าอย่างนั้นนะ ไอ้หมู นายไม่มีสิทธิ์” คาเมะหน้าแดงจัด เถียงกลับไป แต่เข้าไปทำร้ายจินไม่ได้อย่างใจหวัง เพราะถ้าขืนต้องตัวตาบ้านี่ ก็มีแต่เสียเปรียบ......เจ็บตัวเปล่าๆ แค่ของเก่ามันยังไม่หายเลย
“ทำไมล่ะ นายเป็นภรรยาฉันแล้วนะ” จินยังคงพูดยิ้มๆ
“ไม่....!!! แล้วก็ ลืมมันสะได้เลย ว่าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้น เพราะฉัน ไม่มีทางที่จะเป็นภรรยานายได้หรอก ฉันเป็นผู้ชาย!” คาเมะว่า ก่อนจะตึงตังออกจากห้องของจินไป จินได้แต่ยิ้ม อย่างได้ใจ
แอบชอบมาตั้ง 3 ปีแล้ว ในที่สุด ก็หักก้ามใจไม่ได้ ทำไมนะ อยากรู้จัก ว่าทำไมคนตัวเล็กนี้ ถึงยอมกันได้ง่ายๆ...
...........ร้อนแรงชะมัด.....!!! ยังไง ฉันก็ไม่ปล่อยให้นายหลุดมือไปหรอก คาซึยะ
สามปีที่รอคอย........ที่พยายามอดกลั้นมานาน ฉันไม่ทนต่อไปแล้ว
ใครกันนะมาตั้งฉายาบ้าบอนั่นให้ฉันกัน.........อากานิชิ จิน จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้ทุกคนได้รับรู้
.....................................
.............................
เอ่อ.....เราจะคอยดูกันต่อไป – คาเรน = =”
To be con...
2009.02.21 [SF] ... HOW LONG [Jinx Kame] <<20:41
Short Fiction : …….How Long ? ………
Author : K.U.Karen
….. Kamenashi Kazuya …..
♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥
End in part..
วันๆที่เป็นอยู่ เฝ้าทำเพื่อเธอทุกอย่าง
Every day I did everything for you.
แต่ใจเธอไม่เคยลืมรักครั้งเก่า
But your heart never forget your past love.
เธอเป็นแก้วใบหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยน้ำเปล่า
You are like a glass that is full of water,
ยิ่งเทเติมลงไปมีแต่ล้นออก
which overflows when it is filled with water
ถ้าจะให้เปรียบความรักระหว่างเราสองคน
เธอก็เหมือนแก้วน้ำที่เต็มจนล้น ยิ่งเติม เพิ่ม ไปเท่าไหร่ ก็มีแต่จะล้น ออกไปเท่านั้น
ส่วนตัวฉัน ก็เหมือนแก้วกลวงใบหนึ่ง ที่วางเปล่า ไม่เคยได้รับการเติม เพิ่ม ใส่อะไรลงไป รอแต่วันที่ ถูกบีบเมื่อไหร่ ก็แตกกระจายตามแรงนั่น
แก้วสองใบ กับใจของคนสองคน ที่หนึ่งคน จมอยู่กับภาพของอดีต คอยมีอีกคน เพิ่มเติมความทรงจำใหม่ให้ แต่กลับถูกผลักไส ให้ใจอีกดวง ที่ไม่เคยได้รับรักมาหล่อเลี้ยง ต้องห่อเหี่ยว ใกล้เฉาตาย
“จิน ... เราเลิกกันเถอะ”
คำพูดเดิมๆซ้ำๆ ที่วนเวียนอยู่ในหัวของร่างสูงที่เหม่อลอยอยู่ขณะนี้ ไม่เคยเลยสักครั้ง ที่จะลืมคนรักเก่า ความรักครั้งเก่าๆ
ทำไมกัน....ถึงต้องโดนทิ้ง เหตุผลง่ายๆ สั้นๆ ที่แสนโบราณคร่ำครึ
“ทำไม...โทโมะ”
“ขอโทษนะจิน ... เราเข้ากันไม่ได้”
ในช่วงเวลาแห่งความหลัง นึกอยากย้อนกลับไป แล้วทวงถามเหตุผลของเหตุผลที่มอบให้ ........ เข้ากันไม่ได้ ยังไง ?......
คนเก่า รักเก่า เธอไม่เคยลบเลือน
Your past love is still in your heart.
คนใหม่ รักใหม่ เลยท้อ
The one who (now) loves you is feeling disheartened.
“จิน” เสียงเล็กๆดังกังวานลั่นทำลายความเงียบสงัดและปลุกให้ตื่นจากอดีต เจ้าของเสียงไม่ใช่ใครที่ไหน คนรักคนใหม่ ที่เขาไม่เคยเหลียวแล
“เรียกทำไม?” ถามออกไป แต่สายตากลับเหม่อลอยไม่ได้มองหน้าอีกคน จินจะรู้บ้างไหม ว่าแววตาคู่สวยของคนร่างเล็ก กำลังรื้นไปด้วยน้ำตา
“กินข้าวเถอะ” เม้มปากเข้าหากัน อดกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในอก รู้ดีว่าคำตอบของจินจะออกมาแบบไหน
“นายกินไปเถอะ คาเมนาชิ” แล้วร่างกายกำยำของจิน ก็เดินจากไปไม่เหลียวหลังมามอง
เมินเฉย ......... เพิกเฉย ............. ไม่สนใจ .......... ไม่แลเหลียว
ถามสักคำสิจิน ฉันทนอยู่ได้ยังไง .......... แม้กระทั้งชื่อ ยังไม่ยอมเอ่ยปากเรียกมันเลย รังเกียจนักหรือไงจิน
ความรักของฉัน มันน่ารังเกียจนักหรอจิน??
ร่างบางอรชร ที่น่าทะนุถนอมนักในสายตาของคนทั่วๆไป แต่กับจิน มันไม่ใช่ ทั้งถูกผลักไส เมินใส่ แต่คาซึยะก็ทนได้ เพียงเพราะคำว่า ........รัก......... ก็เท่านั้นเอง
คาซึยะนั่งลงประจำที่ของตัวเอง จานข้าวสองใบที่วางเอาไว้ ใบหนึ่งของตัวเอง อีกใบหนึ่งของจิน ....... มองไอร้อนที่ลอยฟุ้งเหนือจานแล้ว ชวนให้น้ำตาพาลจะไหล
จินรักเขา ไม่ใช่เรา ......... จินห่วงเขา ไม่ใช่เรา ........... จินแคร์เขา ไม่ใช่เรา ............... จินคิดถึงแต่เขา ไม่ใช่เรา .......... ทั้งที่เขา ทิ้งจิน .......... แต่จิน ไม่เคยลืมเขาเลย
เสียงสะอื้นสุดจะทน เริ่มเล็ดลอดออกมา ตามความเจ็บปวดที่ถาโถม ข้าวคำแรก ตักเข้าใส่ปาก พร้อมน้ำตาหยดใสที่กลิ้งมาตามแก้ม
กี่มื้อแล้ว ที่ต้องกินข้าวทั้งน้ำตา ......... จินจะรู้ไหม รสชาติของมัน ไม่ได้หอมหวาน น่าอร่อยเหมือนอาหารที่ตั้งบนโต๊ะ .......... แต่มันทั้งขม เฝือนคอ และสามารถทำให้จุกได้ ทั้งที่เพิ่งเข้าปากคำแรกเสียด้วยซ้ำ
แคร้ง~!!
ช้อนร่วงหล่นจากมือกระทบกับจานกระเบื้อง คาซึยะรีบเอามือปิดปากก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำทันที
นั่นไงล่ะ โรคกะเพาะกำเริบสะแล้ว ......... กินเข้าไม่เป็นเวลา และยังน้อยคำจนนับได้อีก และวันนี้ ก็เป็นเฉกเช่นทุกวัน ที่อาหารทุกจาน จะลงไปอิ่มในกะเพาะของถังขยะ
จริงๆเข้าใจอยู่ กับความทรงจำครั้งเก่า
I understand that you hold on to the past memories.
แต่อย่าเอามันมาปิดกั้นหัวใจ
But do not use it to seal the door to your heart.
เปลี่ยนเป็นแก้วเปล่า แก้วใหม่ เปิดใจทีนะเธอ
Change your heart into an empty glass, a new glass. Open your heart,
รับหน่อย รู้หน่อย ความรัก จากฉัน
accept and know my love for you.
“จิน” คาซึยะเรียกเบาๆ ปลุกคนที่หลับอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อคมของคนรัก........ดูสงบนิ่ง น่ารัก น่ามอง ริมฝีปากอิ่ม ที่อยากจะลองประทับจุมพิตดูสักครั้ง คางบุ๋มที่อยากจะกดจูบตีตราจองดูบ้าง ..... แต่มันคงเป็นได้แค่ฝันลมๆแล้งๆ
คาซึยะยิ้ม กับใบหน้ายามหลับของจิน เขามีโอกาสพิจารณาใบหน้าหล่อนี้ สัมผัสแผ่วเบา อย่างนี้ได้ ก็แค่ช่วงเวลานี้ เท่านั้น ...
เปลือกตาสองข้างกำลังขยับเป็นสัญญาณเตือนให้คาซึยะรีบละมือออกจากใบหน้า นิ้วเรียวสวยที่กำลังไล้อยู่ข้างแก้มของชายหนุ่ม ถูกชักกลับโดยเร็ว เมื่อสายตาคม ลืมขึ้นมา
“เข้ามาทำไม” จินถามน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกคราที่ได้คุยกัน
“คือ...เห็นจินนอนทั้งอย่างนี้ กลัวเป็นหวัด เลยปลุกให้ไปอาบน้ำน่ะ” คาซึยะตอบแผ่วเบา กลัวว่าจินจะตวาดกลับ ทั้งที่เขาเป็นห่วง ....... และความเป็นห่วงของเขาคงศูนบ์เปล่าอีกตามเคย ถ้าเป็นเช่นนั้น
“เรื่องของฉัน” ร่างสูงสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกตัว ไปคว้าผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่และเข้าห้องน้ำไป
เพียงแค่นั้น คาซึยะก็ยิ้มได้แล้ว ........ ถึงน้ำเสียงจินจะเย็นชา แต่ แค่เพียงจินทำตามที่เขาว่า แค่นั้น ก็อุ่นเข้าไปในขัวหัวใจบ้างแล้ว ......
ร่างเล็กนั่งลงบนเตียงกว้าง กวาดมือไปตามพื้นที่ว่าง ที่จินเพิ่งลุกจากไป
หวนนึกถึงวันนั้น ที่ตนก้าวข้ามเข้ามา จากคำว่าเพื่อนสนิท เป็นคนรักของจิน......วันที่ เขาคนนั่น ทิ้งจินไป
“เขาทิ้งชั้นแล้ว คาซึยะ” ร่างที่กอดกันแน่นบนดาดฟ้าของคอนโดสูง
“จิน” พึมพำชื่อชายหนุ่ม พร้อมกับ ลูบหลังปลอบโยน
“ลืมเถอะนะจิน ..... อย่าเจ็บปวดเลย” มือเล็กประคองหน้าชายหนุ่ม พร้อมส่งยิ้มหวาน น้ำตาจากคนที่เขาคิดอยู่เสมอว่าเข้มแข็ง แต่ตอนนี้กำลังไหลให้กับคนที่เพิ่งทิ้งเขามา ............. รักเขามากสินะ จิน
“เปลี่ยนเป็นฉันได้ไหม ........ ให้คนนั้นของจิน เป็นฉัน” คาซึยะกล่าว แก้มนวลสองข้างแดงเรื่อขึ้น
“ฉันรักจินนะ” บอกไปแล้ว คำรักที่สะสมมานาน ให้ยืนอยู่ในฐานะของเพื่อนสนิท คาซึยะสวมกอดชายหนุ่ม จินได้แต่ มองตรงไปในตาว่างเปล่า
“ฉันก็รัก.....” และคำพูดนั้น ก็หลุดออกมาจากปากของจิน
เส้นทางแปรเปลี่ยนจากคำว่าเพื่อน มาเป็นคนรัก ....... แต่กลับทรมาน กับความรักที่ได้รับ ... รักของจิน มันคืออะไรกันแน่ ทำไมวันนั้น จินถึงบอกกับฉัน
แล้วเมื่อไหร่กัน ที่ฉันจะหายทรมาน และ เจ็บช้ำอย่างนี้
ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
How much longer must I wait? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ เพื่อเธอกับฉันและรักเรา
For a new beginning, a new era, for you and me, and our love.
คาซึยะปาดน้ำตา ทิ้ง ลุกออกจากเตียง พร้อมก้าวออกจากห้องของจินไป ในขณะที่อีกคนก้าวออกมาจากห้องน้ำ สายตาเหม่อลอย จ้องไปยังประตูที่ถูกปิดลง
จำได้ดี ว่าวันนั้น เขาเองพูดอะไร .......
ขอโทษนะ คาซึยะ ที่ฉันลืมเขาไม่ได้
“ฉันก็รัก....โทโมะมากเหมือนกัน”
.
.
.
คาซึยะ ออกไปซื้อของที่ซุบเปอร์ เพื่อนำมาทำอาหารเย็น ทั้งที่รู้ดีว่าทุกมื้ออาหารจะลงไปอยู่ที่ไหน แต่มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วที่เขาจะต้อง ทำมันให้จิน ....... ทั้งที่จิน ก็ปฏิเสธมันตลอดเวลา
ทุ่มเทเท่าไหร่มันก็ล้นเท่านั้น
However much I lavish my love on you, it flows away out of your heart.
ไม่อาจสัมผัสเข้าถึงสักครั้ง
My love is unable to enter your heart.
ร่างบางกำลังเดินกลับมาที่คอนโดของจิน ในมือพะรุงพะรังเต็มไปด้วยเครื่องปรุงสำหรับมื้อเย็น สายตาหลุบลงต่ำมองแค่พื้นดิน ........ ขึ้นไปต้องทนรับความเฉยชาของจินอีกครั้ง
ยังสงสัย ไม่เคยหาคำตอบเจอสักครั้ง ทำไมจินถึงยอม คบกับเขากัน ....... ทั้งที่บอกว่า รัก....... แต่จินกับทำเหมือนไม่รัก ....... นับวัน ใจที่มันห่อเหี่ยวอยู่แล้ว มันเริ่มรับความรู้สึกเจ็บไม่ไหว ใกล้ที่จะปลดปล่อยให้ตัวเองได้ เป็นอิสระ และมองหาคนที่เขารักเราจริงบ้างแล้ว
แต่วันนั้น คงอีกนาน ......... ที่จะลืมความรักที่มีให้จิน
คาซึยะหยุดเท้าลงทันที กับความคิดของตัวเอง ............. คงอีกนาน ... ที่จะลืมความรักที่มีให้จิน
และคงอีกนาน ........ ที่จินจะลืมความรักครั้งเก่าออกจากใจ
“คาเมะจัง” เสียงที่คุ้นหูเพราะเคยได้ยินบ่อยครั้ง เรียกคนที่กำลังก้มหน้ามองพื้นให้เงยขึ้น ......... ตาเรียวสวยสบเข้ากับตากลมโต ของอดีตคนรักของจิน ...... โทโมฮิสะ ......
“ยามะพี” คาซึยะเปล่งชื่อของอีกคนแผ่วเบา รู้สึกในตัวเบาโหวง มีแต่สีขาวโพลนเต็มหัวสมอง ... การเผชิญหน้ากับคนที่จินรัก มันเหมือนตอกย้ำความรู้สึกเจ็บที่อยู่ในใจ ...... เพราะรู้ดีเสมอ ว่าจิน รักใคร ....
“ออกมาซื้อของหรอ?” ยามะพีเอ่ยถามน้ำเสียงร่าเริง แต่กับอีกคน ตรงกันข้าม ห่อเหียว ไร้เรี่ยวแรง มือสองข้างแทบจะปล่อยของให้กองอยู่กับพื้น
เหมือนมีอะไรกำลังดันบางอย่างที่จุกอยู่ในอกให้ปะทุ ... ออกมา
“คาเมะ” ยามะเรียกเขาอีกครั้ง คาซึยะจึงได้แต่กดความรู้สึกที่กำลังปะทุนั่นเอาไว้ เงยหน้ายิ้มรับ ทั้งที่ในใจ กำลัง ร้องไห้
“อืม” ตอบได้เพียงแค่นั้น ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาอีกมา .......... ช่วยไปจากตรงนี้ทีได้ไหม .............
“แล้วจินเป็นยังไงบ้าง” เสียงสะอื้นแทบหลุดทันทีที่คำถามนี้จบลง ทำไมกัน ......... เลิกกันไปแล้ว จะห่วงหาอาวรณ์อยู่ทำไม .....
“ก็ดะ...ดี” มันเริ่มจะทนไม่ไหว ต้องรีบเบือนสายตาหลบคนที่กำลังจ้องตัวเองอยู่ ถ้าหากเสียงโทรศัพท์ของอีกคนไม่ดังขึ้น คาซึยะคงไม่มีโอกาสได้เดินจากมาเป็นแน่
“ขอโทษทีนะ แล้วเจอกันนะ คาเมะ” คาซึยะพะยักหน้ารับ กำลังเดินออกมา หากแต่ บทสนทนาที่ได้ยิน กลับทำให้เท้าที่กำลังเดิน หยุดลง
“มีอะไร จิน” ......... เสียงนั้นถาม ไม่ได้สั่นไหว เหมือนใจของอีกคน แอบยืนฟัง ......
“ไม่ล่ะ ฉันเจอกับคาเมะเมื่อกี้ กำลังจะขึ้นไปหา จินแหละ” ...... ถึงแม้ว่าไม่รู้ อีกคนพูดอะไร แต่คำตอบที่ยามะพูดกลับไป ก็พอทำให้รับรู้ได้ว่า จินกำลัง ขอให้ยามะ ไปหา ....
“อืม ..... ดูแลตัวเองล่ะ อย่าเอาแต่ใจตัวเองสิจิน ... เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ” .......นั่นสิ จินกับ ยามะ ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ ...... คนที่เป็นน่ะ ตรงนี้ต่างหาก ช่วยมองหาฉันทีสิจิน .......
“จิน........ ก็ได้ๆ ........... อืม รักจิน......” ............. คำนี้ใช่ไหมที่จิน ต้องการ ..... ถึงแม้จะเลิกลากันไปแล้ว แต่จินยังคงเอาแต่ใจ และอ้อนให้เขา พูดคำๆนั้น ............
เจ็บดีไหมล่ะ คาซึยะ ............... กับคำว่ารัก ที่เคยได้รับเหมือนกัน ........
คนที่ยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ คงไม่รู้หรอกว่า คาซึยะ รับรู้ทุกอย่าง ....... รู้หมด ว่าบทสนทนา มีอะไรบ้าง และ เจ็บมากกว่าเมอีกเสียด้วย ....
ร่างบางลากขาตัวเองมาจนถึงห้องพักจนได้ มือบางสั่นเทากำลังกำลูกบิดเพื่อหมุนเข้าไปข้างใน ....
ภาพที่เห็น จินกำลังนั่งสดเบียรือยู่หน้าทีวี ......... เบียร์หลายกระป๋อง วางเกลื่อนกลาด คงจะนานพอควรตั้งแต่ที่คาซึยะออกไปซื้อของ ร่างสูง เหลือบมองคนที่ก้าวเข้ามา แล้วเบนสายตาสู่หน้าจอโทรทัศน์อีกครั้ง ราวกับว่าคนที่เพิ่งเข้ามา ไม่ได้มีตัวตนแต่อย่างใด
“จิน” คาซึยะเปล่งเสียงเรียก จินอีกครั้ง เป็นครั้งที่สามของวัน ที่ได้เอ่ยชื่อของจิน
“รำคาญ เรียกอยู่ได้” สะอึกเลยไหม คาซึยะ ......... รำคาญ ........... เพียงแค่นี้ ก็บอกให้รู้แล้ว ว่าตัวเองสำคัญกับจินแค่ไหน .... ไม่มีเลย !
คาซึยะก้มหน้าเข้าห้องครัวไป พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเกินจะทนเก็บเอาไว้ ได้แต่กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้มันดังออกมา จนทำให้จินต้องรำคาญ
ข้าวของถูกวางบนค์เตอร์ในห้องครัว มือบางยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้แน่น ......... จินรู้ไหม ว่าเขาทรมานกับความรักของจิน มากแค่ไหน
“คาเมนาชิ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นที่ด้านหลัง ทำเอาคนที่สะอื้นไห้อยู่ถึงกับสะดุ้ง ค่อยๆหันมาหาคนที่ยืนเท้าแขนอยู่ทางเข้า ห้องครัว
“นายรู้ไหม ว่าตลอดเวลาฉันต้องทนคิดถึงเขาแค่ไหน” จินก้าวเข้ามาใกล้ เรื่อยๆ ร่างบางนึกกลัวจินขึ้นมาเฉยๆ ถอยหลังจนชิดขอบเค้าท์เตอร์ไม่มีที่ให้หนีได้
“รู้ไหม ว่าฉันต้องทรมานแค่ไหนกับความรัก” นิ้วเรียวยาวของจินไล้ไปตามโครงหน้า กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้ง ไปทั่ว ให้รู้ได้ว่าจินกำลังเมามาก
“เมื่อกี้ ฉันโทรไปขอให้เขาบอกว่ารักฉัน ....... และเขาก็ทำตาม” ............. ฉันรู้แล้วล่ะ จิน ไม่ต้องตอกย้ำ ...... คาซึยะอยากจะกล่าวออกไป แต่ทำไม่ได้ มันจุกอยู่ในอก
“ฉันดีใจ จนบอกไม่ถูกเชียวล่ะ”
“ทำไม...” และความอดทนก็สิ้นสุด เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาพร้อมหยาดน้ำตา
จินละมือที่กำลังไล้ตามโครงหน้าคาซึยะ พร้อมมองด้วยสายตานิ่งสงบ แข็งกระด้าง มีแต่ความว่างเปล่า ........ ลองมองดูสิคาซึยะ มองเข้าไปข้างในลึกๆ จะเห็นว่าภาพสะท้อนภายในดวงตาแข็งกร้าวนั้น มีใครซ้อนอยู่ ......
.......................... เขาคนนั่น ที่จินรักยังไงล่ะ ..................
“ทำไมกัน จิน .... ฮึก ... จินถึง ...ถึงให้ฉันเป็นคนรักของจินได้ ..........ฮึก ตอบฉันสิจิน ...... ทำไมวันนั้น .......จิ...จินต้องบอกว่า รัก...... ฮึก ทำไม.......บอกฉันที” มือบางกำแน่นที่เสื้อยืดของชายหนุ่ม น้ำตาไหลออกมา เป็นทางยาว พร้อมแรงสะอื้นจนตัวโยน
“ฉันไม่เคยบอกว่ารักนาย” ...............กึก!!!! ………..ทุกอย่างหยุดอยู่กับที่เพียงแค่คำนั่น ของจินที่ตอบออกมา
นั่นสินะ จินไม่เคยบอกเลยว่ารักฉัน ........... วันนั้น จินพูดแค่ว่า ....................ฉันก็รัก ......
ทำไมกัน คาซึยะ ........... เราโง่อยู่ตั้งนานเพียงนี้เชียว ........... โง่ กับความรักลมๆแล้งๆ ที่คิดว่าจินมีให้ โง่กับคำว่ารัก ที่ไม่ได้เป็นของตัว เอง ....................
“จิน” คาซึยะเงยหน้ามอง นิ่งเงียบ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา คาซึยะมองสบตาสีสนิมเหล็กคู่นั่น จ้องลึกเข้าไป ......... ภายในนั่นของจิน หาเท่าไหร่ ก็ไม่เคยเจอว่ามีเรา ......
ที่แท้ เรามันก็แค่คนโง่ที่หลงแต่รอ ........ รอว่าสักวันจินจะลืมรักครั้งนั้น และเริ่มต้นรักใหม่ กับเรา ........ แต่สุดท้าย มันก็ว่างเปล่า ....
“ฉันขออะไรอย่างได้ไหม” คาซึยะ พึมพำเบาๆ มือคลายออกจากเสื้อยืดของจิน จินไม่ตอบ .......
“ขอให้ฉัน รักจินครั้งสุดท้าย ก่อนจะไปได้ไหม...” ถามแผ่วเบา น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มหยดแล้วหยดเล่า ...
จินยังคงไม่ตอบเช่นเดิม ........... คาซึยะ มองด้วยสายตาอ้อนวอน แค่ขอให้ได้รัก ....... แค่รักเพียงข้างเดียวก็พอแล้ว
.................................... รู้แล้วล่ะ ยิ่งทุ่มเทไปเท่าไหร่ ก็มีแต่สูญเปล่า ................. เพราะจิน ไม่เคยลืมรักครั้งนั้นเลย
“ไม่มากไปใช่ไหมจิน แค่คืนนี้ ที่มีเพียง ............ จิน และ คาซึยะ” มือเรียวขาวประคองใบหน้าหล่อเหลา เอาไว้ ทันเห็นไหมคาซึยะ แววตาไหวระริกของจินที่กำลังสั่นคลอนเพราะคำพูดของตัวเอง
...............................................
เห็นว่าเป็นอย่างนี้ คาซึยะก็เลิกล้มความคิดที่จะฝืนความรู้สึกจิน มือคู่สวยละออกจากใบหน้า กำลังเนผ่านเพื่อเข้าไปยังห้องของตัวเอง หากแต่อีกคนกลับฉุดเอาไว้
“ก็ได้” คำเพียงสั้นๆ ที่ตอบรับ
ก่อนที่ริมฝีปาก อิ่มเต็มจะบดเบียดเข้ามาหาเรียวปากสวยกลีบซากุระ ............... ความหอมหวานที่ไม่เคยคิดจะแตะต้องสะมผัส บัดนี้ ...... ลองลิ้มแล้ว
รู้สึกอะไรบ้างไหมอากานิชิ จิน ............. คำว่ารัก ที่ไม่เคยหลอกลวงของ คาซึยะ มอบให้จินไปแล้ว
เพียงแค่คืนนี้ ที่จะมีเพียง จิน ........ และ คาซึยะเท่านั้น
ร่างบางเอนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ตามความปรารถนาที่ตนร้องขอจินไว้ ............. ขอแค่เพียงได้รัก เป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี ....... แล้วชั้นจะจากไป
ผิวกายแนบกันสนิทบนเตียงกว้าง มือสอดประสานกัน กอบกุมเอาไว้ ไอรักกำลังบนเลง มีเพียงแค่ คาซึยะ และ จิน
บทรักที่มอบให้ ด้วยความเต็มใจ .......... อีกคนจะรับรู้บางไหม
ว่าทุกครั้ง ที่จินบดเบียดกาย ลงมา เสียงหัวใจของคาซึยะ จะเต้นถี่ด้วยคำว่า จิน ........... จิน ........... จิน ตลอดเวลา
รับรู้บ้างนะ ว่าร่างกายนี้ หัวใจนี่ มอบให้เพียงแค่จิน คนเดียว
คาเมนาชิ คาซึยะ ..... คนนี้
รัก
อากานิชิ จิน ......... ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
.
.
.
วันๆที่เป็นอยู่ เฝ้าทำเพื่อเธอทุกอย่าง
Every day I did everything for you.
แต่ใจเธอไม่เคยลืมรักครั้งเก่า
But your heart never forget your past love.
เธอเป็นแก้วใบหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยน้ำเปล่า
You are like a glass that is full of water,
ยิ่งเทเติมลงไปมีแต่ล้นออก
which overflows when it is filled with water
คนเก่า รักเก่า เธอไม่เคยลบเลือน
Your past love is still in your heart.
คนใหม่ รักใหม่ เลยท้อ
The one who (now) loves you is feeling disheartened.
จริงๆเข้าใจอยู่ กับความทรงจำครั้งเก่า
I understand that you hold on to the past memories.
แต่อย่าเอามันมาปิดกั้นหัวใจ
But do not use it to seal the door to your heart.
เปลี่ยนเป็นแก้วเปล่า แก้วใหม่ เปิดใจทีนะเธอ
Change your heart into an empty glass, a new glass. Open your heart.
รับหน่อย รู้หน่อย ความรัก จากฉัน
accept and know my love for you.
ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
How much longer must I wait? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ เพื่อเธอกับฉันและรักเรา
For a new beginning, a new era, for you and me, and our love.
(Interlude)
ทุ่มเทเท่าไหร่มันก็ล้นเท่านั้น
However much I lavish my love on you, it flows away out of your heart.
ไม่อาจสัมผัสเข้าถึงสักครั้ง
My love is unable to enter your heart.
ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
How much longer must I wait? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ บอกหน่อย
For a new beginning, a new era, please tell me.
ฉันควรรอต่อไปไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
Should I continue to wait for you? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ เพื่อเธอกับฉันและรักเรา
For a new beginning, a new era, for you and me, and our love.
.
.
.
เช้าวันใหม่ กับแสงสว่างที่เล็ดลอดออกเข้ามา จินกวาดมือไปบนเตียงกว้าง หาไออุ่น ความหอมหวานที่เมื่อค่ำคืนได้สัมผัส ...... แต่สิ่งที่พบ กลับว่างเปล่า
ชายหนุ่มตื่นขึ้นทันที มองหาไปทั่วห้อง แต่พบเพียง ความว่างเปล่า ........ เปิดประตูออกไป คิดว่าจะเจอร่างบอบบางทำอาหารไว้รอเฉกเช่นทุกวัน กลับไม่มี
ห้องข้างๆที่น่าจะมีคนอยู่ กลับไม่เหลืออะไร .............. เปิดดูของใชทุกอย่าง สูญหาย ...........
ไปแล้วสินะ คาซึยะ ................ ไปแล้ว
..............ของสำคัญ เมื่อจากไป ถึงรู้ใช่ไหม ว่าสำคัญแค่ไหน ..............
หัวใจที่เคยหลับใหลจมอยู่กับอดีต เมื่อคืนนี้ มันตื่นขึ้นมา รับรู้คำว่ารักของอีกคน ....... แต่ตอนนี้ ไม่มีแล้ว คนๆนั่น จะโทษใครได้กัน หากไม่ใช่ตัวเอง ........
ร่างสูงเดินผ่านโต๊ะทานข้าว ก็พบว่า บนโต๊ะนั่น มีแก้วน้ำ สองใบ วางอยู่ ทับบางสิ่งบางอย่างเอาไว้
จินคลี่กระดาษนั่นออกดู ลายมือหวัดๆ ที่จำได้ดี ว่าเป็นของใคร
แก้ว สองใบ เหมือนกับหัวใจของเราสองคน
จิน เหมือนแก้วใบที่มีน้ำเต็ม ส่วนฉันเป็นเพียงแก้วที่ ว่างเปล่า
ยิ่งฉันมอบความรัก ทุ่มเท ให้จินเท่าไหร่
มันก็มีแต่ล้นออกไปเท่านั้น
แต่กับฉัน จินไม่เคย ให้อะไรสักอย่าง แก้วใบนั้น จึงว่างเปล่า
รอแต่เวลาให้จินเติมเต็มมัน รอ....... จนทรมาน
นานเหลือเกิน ที่เฝ้ารอ ..... แต่ผลตอบรับที่ได้ ยังคงเหมือนเดิม
My love just for you, not for somebody
My love still waiting for you, not for somebody
My love can’t glow without you, not from somebody
And my love will painful my heart, if you still love somebody
เคยไหมที่บางครั้งน้ำตาจะไหลให้กับความรักถึงสองครั้ง ... จินวิ่งกลับเข้าห้อง เก็บเข้าของเตรียมตามหาสิ่งที่หัวใจเพิ่งเปิดรับ ...... ไม่ว่าจะยังไงก็จะตามให้พบ
ทั้งที่ไม่รู้ว่า อีกคนไปอยู่ที่แห่งหนไหน ......... แต่ถึงยังไง เขาจะไม่ปล่อยให้ใจตัวเองต้องทรมาน เหมือนครั้งที่แล้วเป็นแน่
ถึงจะตื่นขึ้นมาช้าเกินไป แต่ถ้าตามออกไป ตอนนี้ คิดว่าคงทัน ........
คาซึยะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน จินรู้แล้ว ตลอดเวลา จมอยู่แต่อดีต ปิดหัวใจ ปิดกั้นความรู้สึก .......... แล้วเป็นยังไง
................ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ก็จะตามให้พบ ...............
..............ของสำคัญ เมื่อจากไป ถึงรู้ใช่ไหม ว่าสำคัญแค่ไหน ..............
...... เมื่อรู้แล้ว ต้องไม่ปล่อยให้จากไปเป็นครั้งที่สอง ......
ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน ฉันจะต้องตามนายให้เจอ ............... คาเมนาชิ คาซึยะ
The End
เธอก็เหมือนแก้วน้ำที่เต็มจนล้น ยิ่งเติม เพิ่ม ไปเท่าไหร่ ก็มีแต่จะล้น ออกไปเท่านั้น
ส่วนตัวฉัน ก็เหมือนแก้วกลวงใบหนึ่ง ที่วางเปล่า ไม่เคยได้รับการเติม เพิ่ม ใส่อะไรลงไป รอแต่วันที่ ถูกบีบเมื่อไหร่ ก็แตกกระจายตามแรงนั่น
แก้วสองใบ กับใจของคนสองคน ที่หนึ่งคน จมอยู่กับภาพของอดีต คอยมีอีกคน เพิ่มเติมความทรงจำใหม่ให้ แต่กลับถูกผลักไส ให้ใจอีกดวง ที่ไม่เคยได้รับรักมาหล่อเลี้ยง ต้องห่อเหี่ยว ใกล้เฉาตาย
“จิน ... เราเลิกกันเถอะ”
คำพูดเดิมๆซ้ำๆ ที่วนเวียนอยู่ในหัวของร่างสูงที่เหม่อลอยอยู่ขณะนี้ ไม่เคยเลยสักครั้ง ที่จะลืมคนรักเก่า ความรักครั้งเก่าๆ
ทำไมกัน....ถึงต้องโดนทิ้ง เหตุผลง่ายๆ สั้นๆ ที่แสนโบราณคร่ำครึ
“ทำไม...โทโมะ”
“ขอโทษนะจิน ... เราเข้ากันไม่ได้”
ในช่วงเวลาแห่งความหลัง นึกอยากย้อนกลับไป แล้วทวงถามเหตุผลของเหตุผลที่มอบให้ ........ เข้ากันไม่ได้ ยังไง ?......
คนเก่า รักเก่า เธอไม่เคยลบเลือน
Your past love is still in your heart.
คนใหม่ รักใหม่ เลยท้อ
The one who (now) loves you is feeling disheartened.
“จิน” เสียงเล็กๆดังกังวานลั่นทำลายความเงียบสงัดและปลุกให้ตื่นจากอดีต เจ้าของเสียงไม่ใช่ใครที่ไหน คนรักคนใหม่ ที่เขาไม่เคยเหลียวแล
“เรียกทำไม?” ถามออกไป แต่สายตากลับเหม่อลอยไม่ได้มองหน้าอีกคน จินจะรู้บ้างไหม ว่าแววตาคู่สวยของคนร่างเล็ก กำลังรื้นไปด้วยน้ำตา
“กินข้าวเถอะ” เม้มปากเข้าหากัน อดกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในอก รู้ดีว่าคำตอบของจินจะออกมาแบบไหน
“นายกินไปเถอะ คาเมนาชิ” แล้วร่างกายกำยำของจิน ก็เดินจากไปไม่เหลียวหลังมามอง
เมินเฉย ......... เพิกเฉย ............. ไม่สนใจ .......... ไม่แลเหลียว
ถามสักคำสิจิน ฉันทนอยู่ได้ยังไง .......... แม้กระทั้งชื่อ ยังไม่ยอมเอ่ยปากเรียกมันเลย รังเกียจนักหรือไงจิน
ความรักของฉัน มันน่ารังเกียจนักหรอจิน??
ร่างบางอรชร ที่น่าทะนุถนอมนักในสายตาของคนทั่วๆไป แต่กับจิน มันไม่ใช่ ทั้งถูกผลักไส เมินใส่ แต่คาซึยะก็ทนได้ เพียงเพราะคำว่า ........รัก......... ก็เท่านั้นเอง
คาซึยะนั่งลงประจำที่ของตัวเอง จานข้าวสองใบที่วางเอาไว้ ใบหนึ่งของตัวเอง อีกใบหนึ่งของจิน ....... มองไอร้อนที่ลอยฟุ้งเหนือจานแล้ว ชวนให้น้ำตาพาลจะไหล
จินรักเขา ไม่ใช่เรา ......... จินห่วงเขา ไม่ใช่เรา ........... จินแคร์เขา ไม่ใช่เรา ............... จินคิดถึงแต่เขา ไม่ใช่เรา .......... ทั้งที่เขา ทิ้งจิน .......... แต่จิน ไม่เคยลืมเขาเลย
เสียงสะอื้นสุดจะทน เริ่มเล็ดลอดออกมา ตามความเจ็บปวดที่ถาโถม ข้าวคำแรก ตักเข้าใส่ปาก พร้อมน้ำตาหยดใสที่กลิ้งมาตามแก้ม
กี่มื้อแล้ว ที่ต้องกินข้าวทั้งน้ำตา ......... จินจะรู้ไหม รสชาติของมัน ไม่ได้หอมหวาน น่าอร่อยเหมือนอาหารที่ตั้งบนโต๊ะ .......... แต่มันทั้งขม เฝือนคอ และสามารถทำให้จุกได้ ทั้งที่เพิ่งเข้าปากคำแรกเสียด้วยซ้ำ
แคร้ง~!!
ช้อนร่วงหล่นจากมือกระทบกับจานกระเบื้อง คาซึยะรีบเอามือปิดปากก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำทันที
นั่นไงล่ะ โรคกะเพาะกำเริบสะแล้ว ......... กินเข้าไม่เป็นเวลา และยังน้อยคำจนนับได้อีก และวันนี้ ก็เป็นเฉกเช่นทุกวัน ที่อาหารทุกจาน จะลงไปอิ่มในกะเพาะของถังขยะ
จริงๆเข้าใจอยู่ กับความทรงจำครั้งเก่า
I understand that you hold on to the past memories.
แต่อย่าเอามันมาปิดกั้นหัวใจ
But do not use it to seal the door to your heart.
เปลี่ยนเป็นแก้วเปล่า แก้วใหม่ เปิดใจทีนะเธอ
Change your heart into an empty glass, a new glass. Open your heart,
รับหน่อย รู้หน่อย ความรัก จากฉัน
accept and know my love for you.
“จิน” คาซึยะเรียกเบาๆ ปลุกคนที่หลับอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อคมของคนรัก........ดูสงบนิ่ง น่ารัก น่ามอง ริมฝีปากอิ่ม ที่อยากจะลองประทับจุมพิตดูสักครั้ง คางบุ๋มที่อยากจะกดจูบตีตราจองดูบ้าง ..... แต่มันคงเป็นได้แค่ฝันลมๆแล้งๆ
คาซึยะยิ้ม กับใบหน้ายามหลับของจิน เขามีโอกาสพิจารณาใบหน้าหล่อนี้ สัมผัสแผ่วเบา อย่างนี้ได้ ก็แค่ช่วงเวลานี้ เท่านั้น ...
เปลือกตาสองข้างกำลังขยับเป็นสัญญาณเตือนให้คาซึยะรีบละมือออกจากใบหน้า นิ้วเรียวสวยที่กำลังไล้อยู่ข้างแก้มของชายหนุ่ม ถูกชักกลับโดยเร็ว เมื่อสายตาคม ลืมขึ้นมา
“เข้ามาทำไม” จินถามน้ำเสียงราบเรียบเหมือนทุกคราที่ได้คุยกัน
“คือ...เห็นจินนอนทั้งอย่างนี้ กลัวเป็นหวัด เลยปลุกให้ไปอาบน้ำน่ะ” คาซึยะตอบแผ่วเบา กลัวว่าจินจะตวาดกลับ ทั้งที่เขาเป็นห่วง ....... และความเป็นห่วงของเขาคงศูนบ์เปล่าอีกตามเคย ถ้าเป็นเช่นนั้น
“เรื่องของฉัน” ร่างสูงสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกตัว ไปคว้าผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่และเข้าห้องน้ำไป
เพียงแค่นั้น คาซึยะก็ยิ้มได้แล้ว ........ ถึงน้ำเสียงจินจะเย็นชา แต่ แค่เพียงจินทำตามที่เขาว่า แค่นั้น ก็อุ่นเข้าไปในขัวหัวใจบ้างแล้ว ......
ร่างเล็กนั่งลงบนเตียงกว้าง กวาดมือไปตามพื้นที่ว่าง ที่จินเพิ่งลุกจากไป
หวนนึกถึงวันนั้น ที่ตนก้าวข้ามเข้ามา จากคำว่าเพื่อนสนิท เป็นคนรักของจิน......วันที่ เขาคนนั่น ทิ้งจินไป
“เขาทิ้งชั้นแล้ว คาซึยะ” ร่างที่กอดกันแน่นบนดาดฟ้าของคอนโดสูง
“จิน” พึมพำชื่อชายหนุ่ม พร้อมกับ ลูบหลังปลอบโยน
“ลืมเถอะนะจิน ..... อย่าเจ็บปวดเลย” มือเล็กประคองหน้าชายหนุ่ม พร้อมส่งยิ้มหวาน น้ำตาจากคนที่เขาคิดอยู่เสมอว่าเข้มแข็ง แต่ตอนนี้กำลังไหลให้กับคนที่เพิ่งทิ้งเขามา ............. รักเขามากสินะ จิน
“เปลี่ยนเป็นฉันได้ไหม ........ ให้คนนั้นของจิน เป็นฉัน” คาซึยะกล่าว แก้มนวลสองข้างแดงเรื่อขึ้น
“ฉันรักจินนะ” บอกไปแล้ว คำรักที่สะสมมานาน ให้ยืนอยู่ในฐานะของเพื่อนสนิท คาซึยะสวมกอดชายหนุ่ม จินได้แต่ มองตรงไปในตาว่างเปล่า
“ฉันก็รัก.....” และคำพูดนั้น ก็หลุดออกมาจากปากของจิน
เส้นทางแปรเปลี่ยนจากคำว่าเพื่อน มาเป็นคนรัก ....... แต่กลับทรมาน กับความรักที่ได้รับ ... รักของจิน มันคืออะไรกันแน่ ทำไมวันนั้น จินถึงบอกกับฉัน
แล้วเมื่อไหร่กัน ที่ฉันจะหายทรมาน และ เจ็บช้ำอย่างนี้
ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
How much longer must I wait? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ เพื่อเธอกับฉันและรักเรา
For a new beginning, a new era, for you and me, and our love.
คาซึยะปาดน้ำตา ทิ้ง ลุกออกจากเตียง พร้อมก้าวออกจากห้องของจินไป ในขณะที่อีกคนก้าวออกมาจากห้องน้ำ สายตาเหม่อลอย จ้องไปยังประตูที่ถูกปิดลง
จำได้ดี ว่าวันนั้น เขาเองพูดอะไร .......
ขอโทษนะ คาซึยะ ที่ฉันลืมเขาไม่ได้
“ฉันก็รัก....โทโมะมากเหมือนกัน”
.
.
.
คาซึยะ ออกไปซื้อของที่ซุบเปอร์ เพื่อนำมาทำอาหารเย็น ทั้งที่รู้ดีว่าทุกมื้ออาหารจะลงไปอยู่ที่ไหน แต่มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้วที่เขาจะต้อง ทำมันให้จิน ....... ทั้งที่จิน ก็ปฏิเสธมันตลอดเวลา
ทุ่มเทเท่าไหร่มันก็ล้นเท่านั้น
However much I lavish my love on you, it flows away out of your heart.
ไม่อาจสัมผัสเข้าถึงสักครั้ง
My love is unable to enter your heart.
ร่างบางกำลังเดินกลับมาที่คอนโดของจิน ในมือพะรุงพะรังเต็มไปด้วยเครื่องปรุงสำหรับมื้อเย็น สายตาหลุบลงต่ำมองแค่พื้นดิน ........ ขึ้นไปต้องทนรับความเฉยชาของจินอีกครั้ง
ยังสงสัย ไม่เคยหาคำตอบเจอสักครั้ง ทำไมจินถึงยอม คบกับเขากัน ....... ทั้งที่บอกว่า รัก....... แต่จินกับทำเหมือนไม่รัก ....... นับวัน ใจที่มันห่อเหี่ยวอยู่แล้ว มันเริ่มรับความรู้สึกเจ็บไม่ไหว ใกล้ที่จะปลดปล่อยให้ตัวเองได้ เป็นอิสระ และมองหาคนที่เขารักเราจริงบ้างแล้ว
แต่วันนั้น คงอีกนาน ......... ที่จะลืมความรักที่มีให้จิน
คาซึยะหยุดเท้าลงทันที กับความคิดของตัวเอง ............. คงอีกนาน ... ที่จะลืมความรักที่มีให้จิน
และคงอีกนาน ........ ที่จินจะลืมความรักครั้งเก่าออกจากใจ
“คาเมะจัง” เสียงที่คุ้นหูเพราะเคยได้ยินบ่อยครั้ง เรียกคนที่กำลังก้มหน้ามองพื้นให้เงยขึ้น ......... ตาเรียวสวยสบเข้ากับตากลมโต ของอดีตคนรักของจิน ...... โทโมฮิสะ ......
“ยามะพี” คาซึยะเปล่งชื่อของอีกคนแผ่วเบา รู้สึกในตัวเบาโหวง มีแต่สีขาวโพลนเต็มหัวสมอง ... การเผชิญหน้ากับคนที่จินรัก มันเหมือนตอกย้ำความรู้สึกเจ็บที่อยู่ในใจ ...... เพราะรู้ดีเสมอ ว่าจิน รักใคร ....
“ออกมาซื้อของหรอ?” ยามะพีเอ่ยถามน้ำเสียงร่าเริง แต่กับอีกคน ตรงกันข้าม ห่อเหียว ไร้เรี่ยวแรง มือสองข้างแทบจะปล่อยของให้กองอยู่กับพื้น
เหมือนมีอะไรกำลังดันบางอย่างที่จุกอยู่ในอกให้ปะทุ ... ออกมา
“คาเมะ” ยามะเรียกเขาอีกครั้ง คาซึยะจึงได้แต่กดความรู้สึกที่กำลังปะทุนั่นเอาไว้ เงยหน้ายิ้มรับ ทั้งที่ในใจ กำลัง ร้องไห้
“อืม” ตอบได้เพียงแค่นั้น ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาอีกมา .......... ช่วยไปจากตรงนี้ทีได้ไหม .............
“แล้วจินเป็นยังไงบ้าง” เสียงสะอื้นแทบหลุดทันทีที่คำถามนี้จบลง ทำไมกัน ......... เลิกกันไปแล้ว จะห่วงหาอาวรณ์อยู่ทำไม .....
“ก็ดะ...ดี” มันเริ่มจะทนไม่ไหว ต้องรีบเบือนสายตาหลบคนที่กำลังจ้องตัวเองอยู่ ถ้าหากเสียงโทรศัพท์ของอีกคนไม่ดังขึ้น คาซึยะคงไม่มีโอกาสได้เดินจากมาเป็นแน่
“ขอโทษทีนะ แล้วเจอกันนะ คาเมะ” คาซึยะพะยักหน้ารับ กำลังเดินออกมา หากแต่ บทสนทนาที่ได้ยิน กลับทำให้เท้าที่กำลังเดิน หยุดลง
“มีอะไร จิน” ......... เสียงนั้นถาม ไม่ได้สั่นไหว เหมือนใจของอีกคน แอบยืนฟัง ......
“ไม่ล่ะ ฉันเจอกับคาเมะเมื่อกี้ กำลังจะขึ้นไปหา จินแหละ” ...... ถึงแม้ว่าไม่รู้ อีกคนพูดอะไร แต่คำตอบที่ยามะพูดกลับไป ก็พอทำให้รับรู้ได้ว่า จินกำลัง ขอให้ยามะ ไปหา ....
“อืม ..... ดูแลตัวเองล่ะ อย่าเอาแต่ใจตัวเองสิจิน ... เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ” .......นั่นสิ จินกับ ยามะ ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ ...... คนที่เป็นน่ะ ตรงนี้ต่างหาก ช่วยมองหาฉันทีสิจิน .......
“จิน........ ก็ได้ๆ ........... อืม รักจิน......” ............. คำนี้ใช่ไหมที่จิน ต้องการ ..... ถึงแม้จะเลิกลากันไปแล้ว แต่จินยังคงเอาแต่ใจ และอ้อนให้เขา พูดคำๆนั้น ............
เจ็บดีไหมล่ะ คาซึยะ ............... กับคำว่ารัก ที่เคยได้รับเหมือนกัน ........
คนที่ยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ คงไม่รู้หรอกว่า คาซึยะ รับรู้ทุกอย่าง ....... รู้หมด ว่าบทสนทนา มีอะไรบ้าง และ เจ็บมากกว่าเมอีกเสียด้วย ....
ร่างบางลากขาตัวเองมาจนถึงห้องพักจนได้ มือบางสั่นเทากำลังกำลูกบิดเพื่อหมุนเข้าไปข้างใน ....
ภาพที่เห็น จินกำลังนั่งสดเบียรือยู่หน้าทีวี ......... เบียร์หลายกระป๋อง วางเกลื่อนกลาด คงจะนานพอควรตั้งแต่ที่คาซึยะออกไปซื้อของ ร่างสูง เหลือบมองคนที่ก้าวเข้ามา แล้วเบนสายตาสู่หน้าจอโทรทัศน์อีกครั้ง ราวกับว่าคนที่เพิ่งเข้ามา ไม่ได้มีตัวตนแต่อย่างใด
“จิน” คาซึยะเปล่งเสียงเรียก จินอีกครั้ง เป็นครั้งที่สามของวัน ที่ได้เอ่ยชื่อของจิน
“รำคาญ เรียกอยู่ได้” สะอึกเลยไหม คาซึยะ ......... รำคาญ ........... เพียงแค่นี้ ก็บอกให้รู้แล้ว ว่าตัวเองสำคัญกับจินแค่ไหน .... ไม่มีเลย !
คาซึยะก้มหน้าเข้าห้องครัวไป พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเกินจะทนเก็บเอาไว้ ได้แต่กลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้มันดังออกมา จนทำให้จินต้องรำคาญ
ข้าวของถูกวางบนค์เตอร์ในห้องครัว มือบางยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้แน่น ......... จินรู้ไหม ว่าเขาทรมานกับความรักของจิน มากแค่ไหน
“คาเมนาชิ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นที่ด้านหลัง ทำเอาคนที่สะอื้นไห้อยู่ถึงกับสะดุ้ง ค่อยๆหันมาหาคนที่ยืนเท้าแขนอยู่ทางเข้า ห้องครัว
“นายรู้ไหม ว่าตลอดเวลาฉันต้องทนคิดถึงเขาแค่ไหน” จินก้าวเข้ามาใกล้ เรื่อยๆ ร่างบางนึกกลัวจินขึ้นมาเฉยๆ ถอยหลังจนชิดขอบเค้าท์เตอร์ไม่มีที่ให้หนีได้
“รู้ไหม ว่าฉันต้องทรมานแค่ไหนกับความรัก” นิ้วเรียวยาวของจินไล้ไปตามโครงหน้า กลิ่นแอลกอฮอล์ฟุ้ง ไปทั่ว ให้รู้ได้ว่าจินกำลังเมามาก
“เมื่อกี้ ฉันโทรไปขอให้เขาบอกว่ารักฉัน ....... และเขาก็ทำตาม” ............. ฉันรู้แล้วล่ะ จิน ไม่ต้องตอกย้ำ ...... คาซึยะอยากจะกล่าวออกไป แต่ทำไม่ได้ มันจุกอยู่ในอก
“ฉันดีใจ จนบอกไม่ถูกเชียวล่ะ”
“ทำไม...” และความอดทนก็สิ้นสุด เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาพร้อมหยาดน้ำตา
จินละมือที่กำลังไล้ตามโครงหน้าคาซึยะ พร้อมมองด้วยสายตานิ่งสงบ แข็งกระด้าง มีแต่ความว่างเปล่า ........ ลองมองดูสิคาซึยะ มองเข้าไปข้างในลึกๆ จะเห็นว่าภาพสะท้อนภายในดวงตาแข็งกร้าวนั้น มีใครซ้อนอยู่ ......
.......................... เขาคนนั่น ที่จินรักยังไงล่ะ ..................
“ทำไมกัน จิน .... ฮึก ... จินถึง ...ถึงให้ฉันเป็นคนรักของจินได้ ..........ฮึก ตอบฉันสิจิน ...... ทำไมวันนั้น .......จิ...จินต้องบอกว่า รัก...... ฮึก ทำไม.......บอกฉันที” มือบางกำแน่นที่เสื้อยืดของชายหนุ่ม น้ำตาไหลออกมา เป็นทางยาว พร้อมแรงสะอื้นจนตัวโยน
“ฉันไม่เคยบอกว่ารักนาย” ...............กึก!!!! ………..ทุกอย่างหยุดอยู่กับที่เพียงแค่คำนั่น ของจินที่ตอบออกมา
นั่นสินะ จินไม่เคยบอกเลยว่ารักฉัน ........... วันนั้น จินพูดแค่ว่า ....................ฉันก็รัก ......
ทำไมกัน คาซึยะ ........... เราโง่อยู่ตั้งนานเพียงนี้เชียว ........... โง่ กับความรักลมๆแล้งๆ ที่คิดว่าจินมีให้ โง่กับคำว่ารัก ที่ไม่ได้เป็นของตัว เอง ....................
“จิน” คาซึยะเงยหน้ามอง นิ่งเงียบ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา คาซึยะมองสบตาสีสนิมเหล็กคู่นั่น จ้องลึกเข้าไป ......... ภายในนั่นของจิน หาเท่าไหร่ ก็ไม่เคยเจอว่ามีเรา ......
ที่แท้ เรามันก็แค่คนโง่ที่หลงแต่รอ ........ รอว่าสักวันจินจะลืมรักครั้งนั้น และเริ่มต้นรักใหม่ กับเรา ........ แต่สุดท้าย มันก็ว่างเปล่า ....
“ฉันขออะไรอย่างได้ไหม” คาซึยะ พึมพำเบาๆ มือคลายออกจากเสื้อยืดของจิน จินไม่ตอบ .......
“ขอให้ฉัน รักจินครั้งสุดท้าย ก่อนจะไปได้ไหม...” ถามแผ่วเบา น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มหยดแล้วหยดเล่า ...
จินยังคงไม่ตอบเช่นเดิม ........... คาซึยะ มองด้วยสายตาอ้อนวอน แค่ขอให้ได้รัก ....... แค่รักเพียงข้างเดียวก็พอแล้ว
.................................... รู้แล้วล่ะ ยิ่งทุ่มเทไปเท่าไหร่ ก็มีแต่สูญเปล่า ................. เพราะจิน ไม่เคยลืมรักครั้งนั้นเลย
“ไม่มากไปใช่ไหมจิน แค่คืนนี้ ที่มีเพียง ............ จิน และ คาซึยะ” มือเรียวขาวประคองใบหน้าหล่อเหลา เอาไว้ ทันเห็นไหมคาซึยะ แววตาไหวระริกของจินที่กำลังสั่นคลอนเพราะคำพูดของตัวเอง
...............................................
เห็นว่าเป็นอย่างนี้ คาซึยะก็เลิกล้มความคิดที่จะฝืนความรู้สึกจิน มือคู่สวยละออกจากใบหน้า กำลังเนผ่านเพื่อเข้าไปยังห้องของตัวเอง หากแต่อีกคนกลับฉุดเอาไว้
“ก็ได้” คำเพียงสั้นๆ ที่ตอบรับ
ก่อนที่ริมฝีปาก อิ่มเต็มจะบดเบียดเข้ามาหาเรียวปากสวยกลีบซากุระ ............... ความหอมหวานที่ไม่เคยคิดจะแตะต้องสะมผัส บัดนี้ ...... ลองลิ้มแล้ว
รู้สึกอะไรบ้างไหมอากานิชิ จิน ............. คำว่ารัก ที่ไม่เคยหลอกลวงของ คาซึยะ มอบให้จินไปแล้ว
เพียงแค่คืนนี้ ที่จะมีเพียง จิน ........ และ คาซึยะเท่านั้น
ร่างบางเอนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ตามความปรารถนาที่ตนร้องขอจินไว้ ............. ขอแค่เพียงได้รัก เป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี ....... แล้วชั้นจะจากไป
ผิวกายแนบกันสนิทบนเตียงกว้าง มือสอดประสานกัน กอบกุมเอาไว้ ไอรักกำลังบนเลง มีเพียงแค่ คาซึยะ และ จิน
บทรักที่มอบให้ ด้วยความเต็มใจ .......... อีกคนจะรับรู้บางไหม
ว่าทุกครั้ง ที่จินบดเบียดกาย ลงมา เสียงหัวใจของคาซึยะ จะเต้นถี่ด้วยคำว่า จิน ........... จิน ........... จิน ตลอดเวลา
รับรู้บ้างนะ ว่าร่างกายนี้ หัวใจนี่ มอบให้เพียงแค่จิน คนเดียว
คาเมนาชิ คาซึยะ ..... คนนี้
รัก
อากานิชิ จิน ......... ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
.
.
.
วันๆที่เป็นอยู่ เฝ้าทำเพื่อเธอทุกอย่าง
Every day I did everything for you.
แต่ใจเธอไม่เคยลืมรักครั้งเก่า
But your heart never forget your past love.
เธอเป็นแก้วใบหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยน้ำเปล่า
You are like a glass that is full of water,
ยิ่งเทเติมลงไปมีแต่ล้นออก
which overflows when it is filled with water
คนเก่า รักเก่า เธอไม่เคยลบเลือน
Your past love is still in your heart.
คนใหม่ รักใหม่ เลยท้อ
The one who (now) loves you is feeling disheartened.
จริงๆเข้าใจอยู่ กับความทรงจำครั้งเก่า
I understand that you hold on to the past memories.
แต่อย่าเอามันมาปิดกั้นหัวใจ
But do not use it to seal the door to your heart.
เปลี่ยนเป็นแก้วเปล่า แก้วใหม่ เปิดใจทีนะเธอ
Change your heart into an empty glass, a new glass. Open your heart.
รับหน่อย รู้หน่อย ความรัก จากฉัน
accept and know my love for you.
ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
How much longer must I wait? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ เพื่อเธอกับฉันและรักเรา
For a new beginning, a new era, for you and me, and our love.
(Interlude)
ทุ่มเทเท่าไหร่มันก็ล้นเท่านั้น
However much I lavish my love on you, it flows away out of your heart.
ไม่อาจสัมผัสเข้าถึงสักครั้ง
My love is unable to enter your heart.
ฉันยังต้องรออีกนานไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
How much longer must I wait? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ บอกหน่อย
For a new beginning, a new era, please tell me.
ฉันควรรอต่อไปไหม ต้องรอเธออีกนานไหม
Should I continue to wait for you? Must I wait for a long time?
ถึงจะได้เจอกับรักที่เธอเคยบอกฉัน
Only then will I have your love.
เมื่อไหร่รักเก่าระเหย ฉันรอให้เธอได้ลืมเขาสักวัน
When will you forget your past love? I am waiting for you to forget her.
เพื่อการเริ่มใหม่ ครั้งใหม่ เพื่อเธอกับฉันและรักเรา
For a new beginning, a new era, for you and me, and our love.
.
.
.
เช้าวันใหม่ กับแสงสว่างที่เล็ดลอดออกเข้ามา จินกวาดมือไปบนเตียงกว้าง หาไออุ่น ความหอมหวานที่เมื่อค่ำคืนได้สัมผัส ...... แต่สิ่งที่พบ กลับว่างเปล่า
ชายหนุ่มตื่นขึ้นทันที มองหาไปทั่วห้อง แต่พบเพียง ความว่างเปล่า ........ เปิดประตูออกไป คิดว่าจะเจอร่างบอบบางทำอาหารไว้รอเฉกเช่นทุกวัน กลับไม่มี
ห้องข้างๆที่น่าจะมีคนอยู่ กลับไม่เหลืออะไร .............. เปิดดูของใชทุกอย่าง สูญหาย ...........
ไปแล้วสินะ คาซึยะ ................ ไปแล้ว
..............ของสำคัญ เมื่อจากไป ถึงรู้ใช่ไหม ว่าสำคัญแค่ไหน ..............
หัวใจที่เคยหลับใหลจมอยู่กับอดีต เมื่อคืนนี้ มันตื่นขึ้นมา รับรู้คำว่ารักของอีกคน ....... แต่ตอนนี้ ไม่มีแล้ว คนๆนั่น จะโทษใครได้กัน หากไม่ใช่ตัวเอง ........
ร่างสูงเดินผ่านโต๊ะทานข้าว ก็พบว่า บนโต๊ะนั่น มีแก้วน้ำ สองใบ วางอยู่ ทับบางสิ่งบางอย่างเอาไว้
จินคลี่กระดาษนั่นออกดู ลายมือหวัดๆ ที่จำได้ดี ว่าเป็นของใคร
แก้ว สองใบ เหมือนกับหัวใจของเราสองคน
จิน เหมือนแก้วใบที่มีน้ำเต็ม ส่วนฉันเป็นเพียงแก้วที่ ว่างเปล่า
ยิ่งฉันมอบความรัก ทุ่มเท ให้จินเท่าไหร่
มันก็มีแต่ล้นออกไปเท่านั้น
แต่กับฉัน จินไม่เคย ให้อะไรสักอย่าง แก้วใบนั้น จึงว่างเปล่า
รอแต่เวลาให้จินเติมเต็มมัน รอ....... จนทรมาน
นานเหลือเกิน ที่เฝ้ารอ ..... แต่ผลตอบรับที่ได้ ยังคงเหมือนเดิม
My love just for you, not for somebody
My love still waiting for you, not for somebody
My love can’t glow without you, not from somebody
And my love will painful my heart, if you still love somebody
เคยไหมที่บางครั้งน้ำตาจะไหลให้กับความรักถึงสองครั้ง ... จินวิ่งกลับเข้าห้อง เก็บเข้าของเตรียมตามหาสิ่งที่หัวใจเพิ่งเปิดรับ ...... ไม่ว่าจะยังไงก็จะตามให้พบ
ทั้งที่ไม่รู้ว่า อีกคนไปอยู่ที่แห่งหนไหน ......... แต่ถึงยังไง เขาจะไม่ปล่อยให้ใจตัวเองต้องทรมาน เหมือนครั้งที่แล้วเป็นแน่
ถึงจะตื่นขึ้นมาช้าเกินไป แต่ถ้าตามออกไป ตอนนี้ คิดว่าคงทัน ........
คาซึยะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน จินรู้แล้ว ตลอดเวลา จมอยู่แต่อดีต ปิดหัวใจ ปิดกั้นความรู้สึก .......... แล้วเป็นยังไง
................ ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ก็จะตามให้พบ ...............
..............ของสำคัญ เมื่อจากไป ถึงรู้ใช่ไหม ว่าสำคัญแค่ไหน ..............
...... เมื่อรู้แล้ว ต้องไม่ปล่อยให้จากไปเป็นครั้งที่สอง ......
ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน ฉันจะต้องตามนายให้เจอ ............... คาเมนาชิ คาซึยะ
The End
2008.11.28 WristBand SJ & TVXQ เปลี่ยนแปลงกำหนด (เร็วขึ้น) <<23:26
เปลี่ยนแปลงกำหนดการส่งของ เร็วขึ้น จากรายละเอียดเดิม ...
กรุณาอ่านและทำความเข้าใจใหม่จ๊า ...
สั่งจอง wristband ของ SJ and TVXQ
TVXQ.jpg
suju.jpg
รายละเอียดมีดังนี้
ข้างนอกวงจะเป็นหนังสือจม(Super Junior,TVXQ)
ข้างในเป็นตัวนูน (ELF.Thailand,Cassiopeiae Thailand)
ถ้าใครอยากให้ข้างในเป็นชื่อของ สมาชิกของ SJ and tvxq
(ต้องมียอดอย่างน้อย 500 อันต่อชื่อนะค่ะเราจะรวมยอดเพื่อนๆที่ต้องการแต่ละคน
--ซึ่งตอนนี้เราไม่ทราบว่ายอดอยู่ที่เท่าไหร่
เราเอารายละเอียดส่วนนี้มาจากพี่อีกทีนะ
แต่ว่าตอนจองก็ลองเอาชื่อศิลปินที่ท่านโปรดปราน ลงไว้ด้วยก็คงได้แหละ
ถ้ายอดมันมีเกินชื่อของใครคนนั้นของคุณก็ไปอยู่ในริสแบนด์อะเนาะ ... อิอิ ..--
ขนาดมาตรฐาน 19 ซม.ราคาชิ้นละ 100 บาท
***ถ้าซื้อ 18 อัน จัดส่งฟรี
ซื้อ wristband ของ SJ ครบ 13 อัน แถมที่คั่นหนังสือ SJ 1 ชุด
(1 ชุดมี 13 อัน สามารถเลือกคนได้)
ซื้อ wristband ของ TVXQ ครบ 5 อัน แถมที่คั่นหนังสือ tvxq 1 ชุด
(1 ชุดมี 5 อัน สามารถเลือกคนได้)
รับสั่งจองตั้งแต่วันนี้-10 ธันวาคม 2551 เท่านั้นเป็นการสั่งจองสำหรับล็อต แรก!!!!!
ส่งของวันเสาร์ที่ 20 ธันวาคม ที่ มาบุญครอง ...
***(สำหรับผู้ที่ทำการโอนเงินมาเรียบร้อยแล้วภายในวันที่ 12 ธัีนวาคม)
และทางไปรษณีย์จัดส่งภายในวันจันทร์ที่ 15 ธันวาคมจ๊ะ
สำหรับผู้ที่สั่งรอบสองสามารถสั่งได้จนถึงวันที่ 14 มกราคม รับของ วันที่ 24 มกราคม 2552
แต่ถ้าได้ 300 ตัว ก็จะทำชิ้นงาน
***พิเศษ สำหรับ 200 ท่านแรก
จะได้รับ ที่คั่นหนังสือ 1 อัน ทันที (ระบุศิลปินได้ SJ&TVXQ)
โดยไม่ต้องซื้อครบตามจำนวนศิลปินตามที่ได้ระบุไว้ (13 หรือ 5 วง)
ต่อไปรายละเอียดการสั่ง ...
ให้ส่งรายละเอียดการสั่งมาที่ myeastsea@hotmail.com
โดยแนบข้อมูลดังต่อไปนี้
1. หัวข้อ ... สั่ง wristband ของ ...(เอสเจ หรือ ทงบัง ..ระบุ)
2. ชื่อผู้สั่ง (ชื่อจริง + ชื่อเล่น)
3. จำนวนที่สั่ง
4.สถานที่จัดส่ง สยาม / ไปรษณีย์
5. หลักฐานการโอนเงิน (กรณีโอนเงินแล้ว)
6. ชื่อสมาชิกวง เอสเจ หรือ ทงบังที่ต้องการ (ถ้ามี ... หากยอดเกิน 500 ถึงจะสลักชื่อให้นะจ๊ะ)
ท่านสามารถโอนเงินมาได้ที่
ธนาคารกสิกรไทย สาขาย่อยเซนทรัลลาดพร้าว ประเภทบัญชี ออมทรัพย์
เลขที่บัญชี 730-2-48828-7 ชื่อบัญชี น.ส. ศิริกัลยา นามปักษา
กรณีโอนเงินมาหลังสั่งจอง ให้ส่งอีเมลมายืนยันด้วยนะในหัวข้อ โอนเงิน wristband
*** จัดส่งทางไปรษณีย์ + ค่าจัดส่ง 30 / วง (เป็นแบบลงทะเบียนนะ)
--เท่ากับ ไปรษณีย์วงละ 130 บาท คร๊าบ
กรณี สั่ง 18 อันใน 1 ชื่อ จัดส่งฟรี (อ้างอิงจากข้างบน)
สำหรับผรับล็อต2ท่านสามารถโอนเงินได้จนถึงวันที่ 17 มกราคม 2552 ...
**สำคัญ .. โปรดเก็บสลิปการโอนเงินไว้ที่ตัวเสมอ เพื่อนำมาเป็นหลักฐานในการรับของที่สยามจ๊ะ
******ไม่มีการจ่ายสดแต่อย่างใดจ๊ะ *******
(เพราะต้องส่งยอดให้เค้าจ๊ะ)
หากมีข้อสงสัยกรุณาส่งอีเมลล์มาถามที่
mermaid_darkone@hotmail.com **เมลล์นี้ไม่ได้รับสั่งของนะ
*กรุณาอย่าแอด msn ถ้าแอดมาถามแค่เรื่องของ ใช้ส่งเมลล์เอาดีกว่านะคะ .. จะได้ไม่รกลิสต์
แต่ถ้าอยากเป็นเพื่อนกันไว้คุยนั่นนี่ แอดได้จ๊ะ ไม่ว่ากัน ... (แต่เค้าตั้ง busy ตลอดเวลาแหละ อิอิ)
ข้างนอกวงจะเป็นหนังสือจม(Super Junior,TVXQ)
ข้างในเป็นตัวนูน (ELF.Thailand,Cassiopeiae Thailand)
ถ้าใครอยากให้ข้างในเป็นชื่อของ สมาชิกของ SJ and tvxq
(ต้องมียอดอย่างน้อย 500 อันต่อชื่อนะค่ะเราจะรวมยอดเพื่อนๆที่ต้องการแต่ละคน
--ซึ่งตอนนี้เราไม่ทราบว่ายอดอยู่ที่เท่าไหร่
เราเอารายละเอียดส่วนนี้มาจากพี่อีกทีนะ
แต่ว่าตอนจองก็ลองเอาชื่อศิลปินที่ท่านโปรดปราน ลงไว้ด้วยก็คงได้แหละ
ถ้ายอดมันมีเกินชื่อของใครคนนั้นของคุณก็ไปอยู่ในริสแบนด์อะเนาะ ... อิอิ ..--
ขนาดมาตรฐาน 19 ซม.ราคาชิ้นละ 100 บาท
***ถ้าซื้อ 18 อัน จัดส่งฟรี
ซื้อ wristband ของ SJ ครบ 13 อัน แถมที่คั่นหนังสือ SJ 1 ชุด
(1 ชุดมี 13 อัน สามารถเลือกคนได้)
ซื้อ wristband ของ TVXQ ครบ 5 อัน แถมที่คั่นหนังสือ tvxq 1 ชุด
(1 ชุดมี 5 อัน สามารถเลือกคนได้)
รับสั่งจองตั้งแต่วันนี้-10 ธันวาคม 2551 เท่านั้นเป็นการสั่งจองสำหรับล็อต แรก!!!!!
ส่งของวันเสาร์ที่ 20 ธันวาคม ที่ มาบุญครอง ...
***(สำหรับผู้ที่ทำการโอนเงินมาเรียบร้อยแล้วภายในวันที่ 12 ธัีนวาคม)
และทางไปรษณีย์จัดส่งภายในวันจันทร์ที่ 15 ธันวาคมจ๊ะ
สำหรับผู้ที่สั่งรอบสองสามารถสั่งได้จนถึงวันที่ 14 มกราคม รับของ วันที่ 24 มกราคม 2552
แต่ถ้าได้ 300 ตัว ก็จะทำชิ้นงาน
***พิเศษ สำหรับ 200 ท่านแรก
จะได้รับ ที่คั่นหนังสือ 1 อัน ทันที (ระบุศิลปินได้ SJ&TVXQ)
โดยไม่ต้องซื้อครบตามจำนวนศิลปินตามที่ได้ระบุไว้ (13 หรือ 5 วง)
ต่อไปรายละเอียดการสั่ง ...
ให้ส่งรายละเอียดการสั่งมาที่ myeastsea@hotmail.com
โดยแนบข้อมูลดังต่อไปนี้
1. หัวข้อ ... สั่ง wristband ของ ...(เอสเจ หรือ ทงบัง ..ระบุ)
2. ชื่อผู้สั่ง (ชื่อจริง + ชื่อเล่น)
3. จำนวนที่สั่ง
4.สถานที่จัดส่ง สยาม / ไปรษณีย์
5. หลักฐานการโอนเงิน (กรณีโอนเงินแล้ว)
6. ชื่อสมาชิกวง เอสเจ หรือ ทงบังที่ต้องการ (ถ้ามี ... หากยอดเกิน 500 ถึงจะสลักชื่อให้นะจ๊ะ)
ท่านสามารถโอนเงินมาได้ที่
ธนาคารกสิกรไทย สาขาย่อยเซนทรัลลาดพร้าว ประเภทบัญชี ออมทรัพย์
เลขที่บัญชี 730-2-48828-7 ชื่อบัญชี น.ส. ศิริกัลยา นามปักษา
กรณีโอนเงินมาหลังสั่งจอง ให้ส่งอีเมลมายืนยันด้วยนะในหัวข้อ โอนเงิน wristband
*** จัดส่งทางไปรษณีย์ + ค่าจัดส่ง 30 / วง (เป็นแบบลงทะเบียนนะ)
--เท่ากับ ไปรษณีย์วงละ 130 บาท คร๊าบ
กรณี สั่ง 18 อันใน 1 ชื่อ จัดส่งฟรี (อ้างอิงจากข้างบน)
สำหรับผรับล็อต2ท่านสามารถโอนเงินได้จนถึงวันที่ 17 มกราคม 2552 ...
**สำคัญ .. โปรดเก็บสลิปการโอนเงินไว้ที่ตัวเสมอ เพื่อนำมาเป็นหลักฐานในการรับของที่สยามจ๊ะ
******ไม่มีการจ่ายสดแต่อย่างใดจ๊ะ *******
(เพราะต้องส่งยอดให้เค้าจ๊ะ)
หากมีข้อสงสัยกรุณาส่งอีเมลล์มาถามที่
mermaid_darkone@hotmail.com **เมลล์นี้ไม่ได้รับสั่งของนะ
*กรุณาอย่าแอด msn ถ้าแอดมาถามแค่เรื่องของ ใช้ส่งเมลล์เอาดีกว่านะคะ .. จะได้ไม่รกลิสต์
แต่ถ้าอยากเป็นเพื่อนกันไว้คุยนั่นนี่ แอดได้จ๊ะ ไม่ว่ากัน ... (แต่เค้าตั้ง busy ตลอดเวลาแหละ อิอิ)
2008.11.28 [Info] Wristband - SJ & TVXQ - <<10:15
สั่งจอง wristband ของ SJ and TVXQ
รายละเอียดมีดังนี้
ข้างนอกวงจะเป็นหนังสือจม(Super Junior,TVXQ)
ข้างในเป็นตัวนูน (ELF.Thailand,Cassiopeiae Thailand)
ถ้าใครอยากให้ข้างในเป็นชื่อของ สมาชิกของ SJ and tvxq
(ต้องมียอดอย่างน้อย 500 อันต่อชื่อนะค่ะเราจะรวมยอดเพื่อนๆที่ต้องการแต่ละคน
--ซึ่งตอนนี้เราไม่ทราบว่ายอดอยู่ที่เท่าไหร่ เราเอารายละเอียดส่วนนี้มาจากพี่อีกทีนะ แต่ว่าตอนจองก็ลองเอาชื่อศิลปินที่ท่านโปรดปราน ลงไว้ด้วยก็คงได้แหละ ถ้ายอดมันมีเกินชื่อของใครคนนั้นของคุณก็ไปอยู่ในริสแบนด์อะเนาะ ... อิอิ ..--
ขนาดมาตรฐาน 19 ซม.ราคาชิ้นละ 100 บาท
***ถ้าซื้อ 18 อัน จัดส่งฟรี
ซื้อ wristband ของ SJ ครบ 13 อัน แถมที่คั่นหนังสือ SJ 1 ชุด
(1 ชุดมี 13 อัน สามารถเลือกคนได้)
ซื้อ wristband ของ TVXQ ครบ 5 อัน แถมที่คั่นหนังสือ tvxq 1 ชุด
(1 ชุดมี 5 อัน สามารถเลือกคนได้)
รับสั่งจองตั้งแต่วันนี้-10 ธันวาคม 2551 เท่านั้น ... เวลากระชั้นชิดมากเลย แง่ม..
แต่ถ้าได้ 300 ตัว ก็จะทำชิ้นงาน ได้ของวันที่ 31 ธันวาคม 2551
***พิเศษ สำหรับ 200 ท่านแรก
จะได้รับ ที่คั่นหนังสือ 1 อัน ทันที (ระบุศิลปินได้ SJ&TVXQ)
โดยไม่ต้องซื้อครบตามจำนวนศิลปินตามที่ได้ระบุไว้ (13 หรือ 5 วง)
ถาม - สั่งจองนอกรอบได้มั้ย?
ตอบ - อันนี้เราไม่ได้เป็นคนสั่งทำนะ เพราะฉะนั้นปิดยอดจองวันที่ 10 นะคะ เพราะเราต้องส่งยอดให้พี่อะจ๊ะ
ต่อไปรายละเอียดการสั่ง ...
ให้ส่งรายละเอียดการสั่งมาที่ myeastsea@hotmail.com
โดยแนบข้อมูลดังต่อไปนี้
1. หัวข้อ ... สั่ง wristband ของ ...(เอสเจ หรือ ทงบัง ..ระบุ)
2. ชื่อผู้สั่ง (ชื่อจริง + ชื่อเล่น)
3. จำนวนที่สั่ง
4.สถานที่จัดส่ง สยาม / ไปรษณีย์
5. หลักฐานการโอนเงิน (กรณีโอนเงินแล้ว)
6. ชื่อสมาชิกวง เอสเจ หรือ ทงบังที่ต้องการ (ถ้ามี ... หากยอดเกิน 500 ถึงจะสลักชื่อให้นะจ๊ะ)
ท่านสามารถโอนเงินมาได้ที่
ธนาคารกสิกรไทย สาขาย่อยเซนทรัลลาดพร้าว ประเภทบัญชี ออมทรัพย์
เลขที่บัญชี 730-2-48828-7 ชื่อบัญชี น.ส. ศิริกัลยา นามปักษา
*** จัดส่งทางไปรษณีย์ + ค่าจัดส่ง 30 / วง (เป็นแบบลงทะเบียนนะ)
--เท่ากับ ไปรษณีย์วงละ 130 บาท คร๊าบ
กรณี สั่ง 18 อันใน 1 ชื่อ จัดส่งฟรี (อ้างอิงจากข้างบน)
ท่านสามารถโอนเงินได้จนถึงวันที่ 18 ธันวาคมนี้ ...
สำหรับของ ทางสยามจะได้รับต้นเดือนมกราคมนะ
ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลง จะส่งของที่ มาบุญครอง วันเสาร์ที่ 10 มกราคม 2552 (วันเด็ก)
เพราะคาดว่าวันที่ 3 คงยังมีคนเที่ยวอยู่
**สำคัญ .. โปรดเก็บสลิปการโอนเงินไว้ที่ตัวเสมอ เพื่อนำมาเป็นหลักฐานในการรับของที่สยามจ๊ะ
******ไม่มีการจ่ายสดแต่อย่างใดจ๊ะ *******
(เพราะต้องส่งยอดให้เค้าจ๊ะ)
เพราะเราจะได้ของจากพี่ ประมาณวันที่ 28 ธันวาคม ...
ส่วนทางไปรษณีย์จัดส่งวันที่ 29 ธันวาคม จ๊ะ .... (วันจันทร์)
หากมีข้อสงสัยกรุณาส่งอีเมลล์มาถามที่ mermaid_darkone@hotmail.com **เมลล์นี้ไม่ได้รับสั่งของนะ
*กรุณาอย่าแอด msn ถ้าแอดมาถามแค่เรื่องของ ใช้ส่งเมลล์เอาดีกว่านะคะ .. จะได้ไม่รกลิสต์
แต่ถ้าอยากเป็นเพื่อนกันไว้คุยนั่นนี่ แอดได้จ๊ะ ไม่ว่ากัน ... (แต่เค้าตั้ง busy ตลอดเวลาแหละ อิอิ)
ข้างในเป็นตัวนูน (ELF.Thailand,Cassiopeiae Thailand)
ถ้าใครอยากให้ข้างในเป็นชื่อของ สมาชิกของ SJ and tvxq
(ต้องมียอดอย่างน้อย 500 อันต่อชื่อนะค่ะเราจะรวมยอดเพื่อนๆที่ต้องการแต่ละคน
--ซึ่งตอนนี้เราไม่ทราบว่ายอดอยู่ที่เท่าไหร่ เราเอารายละเอียดส่วนนี้มาจากพี่อีกทีนะ แต่ว่าตอนจองก็ลองเอาชื่อศิลปินที่ท่านโปรดปราน ลงไว้ด้วยก็คงได้แหละ ถ้ายอดมันมีเกินชื่อของใครคนนั้นของคุณก็ไปอยู่ในริสแบนด์อะเนาะ ... อิอิ ..--
ขนาดมาตรฐาน 19 ซม.ราคาชิ้นละ 100 บาท
***ถ้าซื้อ 18 อัน จัดส่งฟรี
ซื้อ wristband ของ SJ ครบ 13 อัน แถมที่คั่นหนังสือ SJ 1 ชุด
(1 ชุดมี 13 อัน สามารถเลือกคนได้)
ซื้อ wristband ของ TVXQ ครบ 5 อัน แถมที่คั่นหนังสือ tvxq 1 ชุด
(1 ชุดมี 5 อัน สามารถเลือกคนได้)
รับสั่งจองตั้งแต่วันนี้-10 ธันวาคม 2551 เท่านั้น ... เวลากระชั้นชิดมากเลย แง่ม..
แต่ถ้าได้ 300 ตัว ก็จะทำชิ้นงาน ได้ของวันที่ 31 ธันวาคม 2551
***พิเศษ สำหรับ 200 ท่านแรก
จะได้รับ ที่คั่นหนังสือ 1 อัน ทันที (ระบุศิลปินได้ SJ&TVXQ)
โดยไม่ต้องซื้อครบตามจำนวนศิลปินตามที่ได้ระบุไว้ (13 หรือ 5 วง)
ถาม - สั่งจองนอกรอบได้มั้ย?
ตอบ - อันนี้เราไม่ได้เป็นคนสั่งทำนะ เพราะฉะนั้นปิดยอดจองวันที่ 10 นะคะ เพราะเราต้องส่งยอดให้พี่อะจ๊ะ
ต่อไปรายละเอียดการสั่ง ...
ให้ส่งรายละเอียดการสั่งมาที่ myeastsea@hotmail.com
โดยแนบข้อมูลดังต่อไปนี้
1. หัวข้อ ... สั่ง wristband ของ ...(เอสเจ หรือ ทงบัง ..ระบุ)
2. ชื่อผู้สั่ง (ชื่อจริง + ชื่อเล่น)
3. จำนวนที่สั่ง
4.สถานที่จัดส่ง สยาม / ไปรษณีย์
5. หลักฐานการโอนเงิน (กรณีโอนเงินแล้ว)
6. ชื่อสมาชิกวง เอสเจ หรือ ทงบังที่ต้องการ (ถ้ามี ... หากยอดเกิน 500 ถึงจะสลักชื่อให้นะจ๊ะ)
ท่านสามารถโอนเงินมาได้ที่
ธนาคารกสิกรไทย สาขาย่อยเซนทรัลลาดพร้าว ประเภทบัญชี ออมทรัพย์
เลขที่บัญชี 730-2-48828-7 ชื่อบัญชี น.ส. ศิริกัลยา นามปักษา
*** จัดส่งทางไปรษณีย์ + ค่าจัดส่ง 30 / วง (เป็นแบบลงทะเบียนนะ)
--เท่ากับ ไปรษณีย์วงละ 130 บาท คร๊าบ
กรณี สั่ง 18 อันใน 1 ชื่อ จัดส่งฟรี (อ้างอิงจากข้างบน)
ท่านสามารถโอนเงินได้จนถึงวันที่ 18 ธันวาคมนี้ ...
สำหรับของ ทางสยามจะได้รับต้นเดือนมกราคมนะ
ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลง จะส่งของที่ มาบุญครอง วันเสาร์ที่ 10 มกราคม 2552 (วันเด็ก)
เพราะคาดว่าวันที่ 3 คงยังมีคนเที่ยวอยู่
**สำคัญ .. โปรดเก็บสลิปการโอนเงินไว้ที่ตัวเสมอ เพื่อนำมาเป็นหลักฐานในการรับของที่สยามจ๊ะ
******ไม่มีการจ่ายสดแต่อย่างใดจ๊ะ *******
(เพราะต้องส่งยอดให้เค้าจ๊ะ)
เพราะเราจะได้ของจากพี่ ประมาณวันที่ 28 ธันวาคม ...
ส่วนทางไปรษณีย์จัดส่งวันที่ 29 ธันวาคม จ๊ะ .... (วันจันทร์)
หากมีข้อสงสัยกรุณาส่งอีเมลล์มาถามที่ mermaid_darkone@hotmail.com **เมลล์นี้ไม่ได้รับสั่งของนะ
*กรุณาอย่าแอด msn ถ้าแอดมาถามแค่เรื่องของ ใช้ส่งเมลล์เอาดีกว่านะคะ .. จะได้ไม่รกลิสต์
แต่ถ้าอยากเป็นเพื่อนกันไว้คุยนั่นนี่ แอดได้จ๊ะ ไม่ว่ากัน ... (แต่เค้าตั้ง busy ตลอดเวลาแหละ อิอิ)